ततः नारदप्रमुखान् ऋषीन् दृष्ट्वा तत्र समीपे गन्धर्वाप्सरसः समूहाः नृत्यं गीतं च अकुर्वन्। शचीपतिः सहस्राक्षः इन्द्रः प्रभामण्डितः गोविन्दं उपसृत्य महर्षीन् संबोधितवान्, तान् सम्मानितवान्। देवकार्यं समाप्य, देवहितं कृत्वा, लोकान् सृजन्वान् देवः स्वदीप्त्या पुनः स्वर्गं प्रतिपद्य गतः। ततः एवम् उक्त्वा, ऋषिसहितः, स्वं स्वरूपं गुप्त्वा, सर्वेभ्यः अनुमतिं दत्त्वा पुनः स्वर्गं गतः। कृष्णः बहूनि वर्षाणि नन्दगोपस्य गृहे निवसन् आसीत्। एकदा बालः शकटतले शयनं कृत्वा स्थितः। यशोदा तं तत्र स्थाप्य यमुनातीरं गता। बालः स्वहस्तपादाभ्याम् क्रीडन् विवर्तितवान्। कृष्णः मधुरं रुदन्, पादौ प्रसार्य, महत्कायः केशवः स्वपादाङ्गुष्ठेन शकटं विदारयामास। तत्र बालः एकपादेन शकटं पतितवान्, मातुः स्तन्यलाभाय आकाङ्क्षन्, च्युत्वा रुदन् च। शकटभङ्गं, पात्राणि च भग्नानि दृष्ट्वा जनाः बालकृत्ये परमविस्मयं प्राप्तवन्तः। शूरसेनैः महद् अद्भुतं साक्षात् दृष्टम्—तत्र शयानः कृष्णः, विक्रान्ततेजाः, कंसानुचरं हत्वा स्थितः। तथा पूतानापि, महाकायः, महस्तनयुक्ता, हता। ततः कालक्रमेण, हे राजन्, रामः केशवः च अविभाज्यौ अभवताम्। कृष्णः संकर्षणः च क्रीडन्, परस्परदीप्त्या दीप्तिमन्तौ, आकाशे चन्द्रसूर्यवत्। ततः, महोरगबाहू रामकृष्णौ सर्वत्र गतवन्तौ, तयोः शरीराणि धूलिपरिम्लितानि, हे राजन्। कदाचित् क्रीडन् वनं पृष्ठकौ गतवन्तौ; कदाचित्, हे भारत, मथ्यमानं तक्रं पानं कृतवन्तौ। ततः बालः गोविन्दः तत्र मक्षिकं खादन् गोपीभिः तादृशः दृष्टः। गोपीभिः कृष्णः रज्ज्वा उलूखले बद्धः, बालरूपेण द्वौ अर्जुनवृक्षौ आलिख्य अपाकर्षत्। तयोः वृक्षयोः मूलशाखाः भग्नाः, अद्भुतं इव। ततः कृष्णः संकर्षणः च कौमारं अतिक्रम्य गतवन्तौ। तस्मिन्न् एव व्रजे, सप्तवर्षीयौ अभवताम्; नीलपीतवस्त्रधारिणौ, पीतश्वेतलेपाभ्यङ्गितौ। दुग्धपालकौ अभवताम्, काकपक्षसदृशकेशौ, पत्रवाद्येषु रम्यस्वरेण क्रीडन्, मुखानि दीप्तिमन्तौ। वनं विचरन्तौ, त्रिशिरोरागवत्, कर्णयोः शिखिपिच्छधारिणौ, पत्रमुकुटधारिणौ। वनपुष्पमालाभिः आवृतौ, युवशलवृक्षवत् उद्गतौ, पद्ममुकुटधारिणौ, रज्ज्वा यज्ञोपवीतधारिणौ। घटतुम्बरुहस्तौ, गोपालवेणुं वादयन्तौ, कदाचित् परस्परं आलिङ्ग्य, कदाचित् वने क्रीडन्तौ। पत्रशय्यायां शयनं कृत्वा, कदाचित् अन्यत्र विश्रान्तिं अन्विष्य, दुग्धपालनं कृत्वा, महावनं शोभयन्तौ। एवं विचरन्तौ, रमन्तौ, हे राजन्, तयोः वसुदेवपुत्रयोः व्रन्दावनं गमनं अभवत्; तत्र, हे कौन्तेय, गवां चर्या कृत्वा रमणं कृतवन्तौ। तत्र एकदा गोविन्दः संकर्षणं विना तस्मिन् रम्ये वने विचरन्, शोभायुक्तः, दीप्तिमान् आसीत्। काकपक्षसदृशकेशः, श्यामवर्णः, पद्मपत्रनयनः, श्रीवत्सचिह्नितवक्षाः, चन्द्रवत्। रज्ज्वा यज्ञोपवीतधारिणः, पीतवस्त्रपरिधानः, युवान्, मालतीपुष्पसदृशाङ्गः, कुञ्चितश्यामकेशः। रजतः शिखिपिच्छेन भूषितः, शीतलवायुनाऽऽलोलितः, कदाचित् गायन्, कदाचित् वादयन्, कदाचित् नृत्यन्, कदाचित् हासन्। गोपालवेणुं मधुरं कौशलपूर्वकं वादयन्, गवां सुखाय, कदाचित् वनं युवान् विचरन्। गोकुले वर्षासमये, प्रभामयः प्रभुः बहुषु रम्यस्थलेषु वनकुञ्जेषु विचरन्। तत्र कृष्णः प्रमोदपूर्णः क्रीडन्, हे भारतश्रेष्ठ, कदाचित् तस्मिन् वने गवां सह विचरन्। भाण्डीरनाम्ना महावटवृक्षं दृष्ट्वा, केशवः प्रभुः तस्य छायां निवासस्थानं चकार। तत्र, हे पापवर्जिन्, कृष्णः गोपालबालकैः समवयस्कैः दिवसं रमन्, स्वर्गारोहणमिव अचेष्टत्। भाण्डीरात् बहवः गोपालबालकाः कृष्णेन सह क्रीडन्तः, प्रियक्रीडनकैर् तं रमयामासुः। केचन गोपालाः हृष्टमनसः गीतानि गायन्तः, केचन कृष्णस्य गोपालस्य वनप्रियस्य गीतं गायन्तः। संगतेषु, केशवः पत्रवाद्येषु मध्ये वेणुं तुंबवीणां च वादयन्। एवं कृष्णः गोपालैः विविधक्रीडाः अकरोत्; तेन बालकेन, हे कौन्तेय, लोकहिताय कृत्यं कृतम्। सर्वेषु प्राणिषु पश्यत्सु, हे भारत, वासुदेवः नागस्य शिरसि उपविष्टः, सरः प्रविश्य क्रीडितवान्। कालियं निगृह्य, सर्वलोकेषु पश्यत्सु, कृष्णः ततः बलरामेण सह विचरन्। ताले वने, बलदेवेन, गधारूपः घोरः दैत्यः धेनुकः हतः, हे राजन्। एवं श्रीकृष्णबलरामयोः बाल्यक्रीडाः, अद्भुतकार्याणि, व्रजभूमौ रमणं च, ऋषिगणैः देवैः च पूजितं, गोपालबालकैः सह क्रीडनं, सर्वे लोके विस्मयजनकं अभवत्।