ततः, राजन्, भीतस्य भीतिहरः महाबाहुः श्रीवत्सलक्षणः श्रीकृष्णः अष्टाविंशे युगे अभवत्। सः दयालुः उदारः लोकैः पूजितः, समयदेशविज्ञः शङ्खचक्रगदाखड्गधारी च अभवत्। वसुदेव इति प्रसिद्धः, सदा लोकहिते प्रवृत्तः, पृथिव्याः कल्याणार्थम् वृष्णिकुले उत्पन्नः। मधुसूदनः इति ख्यातिः, दाता, शत्रुभयप्रदः, शकटार्जुनरामदुर्गविनाशकः च अभवत्। सः कंसादीन् युद्धे हतान्, मानुषरूपधारिणः दानवान् च, लोकहितार्थं महात्मा अभवत्। कल्किः विष्णुयशः नाम्ना, कलियुगान्ते धर्मनाशे पुनः हरिरूपे जन्म भविष्यति। तदा, राजन्, पाखण्डसंघनाशाय, धर्मवृद्ध्यर्थं, ब्राह्मणहितकामः अवतरिष्यति। एते चान्ये च विष्णोः अवताराः, देवसंघैः सह, पुराणेषु ब्रह्मविद्भिः कीर्तिताः। एवं उक्ते, तदा कुन्तिपुत्रः कौरेयकुलानन्दः धर्मराजः युधिष्ठिरः भीष्मं पुनः अपृच्छत्। "पुनः, वाक्यविशारद, वृष्णिषु श्रीमदुपेन्द्रस्य जन्म ज्ञातुमिच्छामि, नराधिप। यथा भगवतः जनार्दनस्य माधवेषु भूमौ जन्म अभवत्, तद् ब्रूहि, महाबुद्धे, पितामह।" एवं संबोधितः, भीष्मः महाबलः माधवेषु महात्मनः केशवस्य जन्मकथाम् आरब्धुम् उपचक्राम। "युधिष्ठिर, यथार्थं ते वदामि, यदा नारायणः वृष्णिषु जातः, तस्य कारणं शृणु, कौरेय।" "पुरा, राजन्, कृतयुगे प्रवर्तमाने, त्रैलोक्यविख्यातः युद्धः आसीत्, तारकमयः नाम। विरोचनः, मयः, तारकः, वराहः, श्वेतः, विप्रचित्तिः, प्रलम्बः, वृतः, जम्भः, बालः—नामुचिः, कालनेमिः, प्रसिद्धः प्रह्लादः, लम्बः, किशोरः, स्वर्भानुः, अरिष्टः, राक्षसाधिपः च—अन्ये च सहस्रशः दैत्यसंघाः विविधायुधधारिणः, नानावस्त्राभरणोपेता, नानारथवाहनयुक्ता च। एते दैत्यदानवाः देवैः समागम्य युद्धाय स्थिताः; देवाः अपि तेषु युद्धाय प्रवृत्ताः। आदित्याः, वसवः, रुद्राः, साध्याः, विश्वेदेवाः, मरुत्संघः, इन्द्रः, यमः, वरुणः, चन्द्रः, कुबेरः च—द्वावश्विनौ, अन्ये देवसंघाः अपि, स्वस्वक्रमेण दानवैः सह घोरं युद्धं अकरोत्। देवदानवाः संग्रामे समागच्छन्; तद् युद्धं भयंकरं अभवत्, देवदानवसमूहम् आक्रान्तम्। उभयपक्षयोः मध्ये घोरः संग्रामः अभवत्; तीक्ष्णायुधैः परस्परं आक्रान्ताः। तदा दैत्याः देवगन्धर्वयक्षनागचरनान् अपि हत्वा, देवसंघान् युद्धे विनाशयामासुः। देवाः मनसा नारायणं रक्षार्थं स्मरन्तः, तस्मिन्नेव क्षणे हरिः, प्रभुः, तत्र आगच्छत्। सः पृथिवीं तेजसा प्रकाशयन्, शङ्खचक्रगदाधारी, सर्वलोकपूजितः, गरुडारूढः प्रकटितः। तं दृष्ट्वा, सर्वे देवाः हर्षपूर्णाः, भयत्यक्ताः, पुनः दैत्यदानवैः युद्धाय प्रवृत्ताः। तद् युद्धं अत्यद्भुतं, रोमाञ्चनं, दुर्धर्षं अभवत्; सर्वे विक्रान्ताः देवाः शक्रप्रमुखाः दैत्यान् संग्रामे हत्वा। देवैः आक्रान्ताः दैत्यदानवाः पलायिताः। तदा, युद्धभूमौ दानवान् पलायमानान् दृष्ट्वा, कालनेमिः नाम दानवः प्रकटितः। सः शत्रुनिग्रहे घोरः, शतबाहुः, शतवक्त्रः, शतशिराः, शतशिखरगिरिसदृशः, दृढः स्थितः। सवर्णमुकुटशोभितः, किङ्किणीभूषणनादितः, धूम्रचूडः, पिंगलदाढ़ः, क्रोधदष्टोष्ठः, विकटमुखः अभवत्। सः विशालः, त्रैलोक्यविस्तीर्णः, देवाः युद्धे त्रासयन्, दशदिशः आवृत्य स्थितः। अतिविक्षिप्तः, मृत्युसदृशः, मुखं प्रसार्य, आयुधवर्षेण देवान् संग्रामे आक्रान्तवान्। पुनः, युधिष्ठिर, दैत्यदानवाः क्रुद्धाः, सर्वे देवसंघान् युद्धे आक्रान्तवन्तः। कालनेमिः दैत्यैः सह देवसंघान् संग्रामे आक्रान्तवान्; तदा देवाः दशदिशः पलायिताः। देवपलायनं दृष्ट्वा, बलवान् असुरः कालनेमिः इन्द्रं, यमं, वरुणं, वायुं, कुबेरं, सूर्यं च अन्वगच्छत्। एतान् अन्यांश्च जित्वा, स्वकार्यं साधितवान्; सर्वान् शीघ्रं विजित्य, महाबलः कालनेमिः आकाशे विष्णुं गरुडारूढं तेजस्विनं दृष्ट्वा, क्रोधात् रक्तलोचनः, तं युद्धाय अभिमुखः अभवत्। शतबाहुः, सर्वायुधानि संग्रहीत्वा, दैत्याधिपः क्रुद्धः, तानि विष्णोः वक्षसि प्रक्षिप्तवान्, भारत। तदा, सर्वे दैत्यदानवाः, मयः अग्रणी, आयुधानि गृह्य, विष्णुं सम्यक् आक्रान्तवन्तः।