सर्वेषां लोकेषु कीर्तिमन्तं भृगुकुलोत्पन्नं तं भार्गवं स्वभाग्याय तपः समारब्धवान्। ततः, नृपते, शृणु महात्मनः विष्णोः प्रादुर्भावं, यः अष्टाविंशे युगे, मार्कण्डेयस्य सरसि, प्रादुर्भूतः। अमावास्यायां तदा दशरथात् स जातः—स बलभद्रबाहुः अव्ययश्च विष्णुः स्वयम् चतुर्धा विभज्यात्मानं अवतरत्। स लोकेषु राम इति प्रसिद्धः, सवितृसमानतेजाः, जनानां प्रियार्थं स नित्यः विष्णुः तत्र स्थितवान्। धर्मस्य हेतोः, कौन्तेय, स भगवान् तत्र जातः; स एव सर्वभूताधिपतिस्वरूप इति अपि कथ्यते, नृपते। तत्र विष्वामित्रस्य यज्ञं विघ्नयन्तं सुभाहुं स रामः जघान, मारीचं च घोरतरं प्रहारेण विव्याध। तस्मै प्राज्ञाय विष्वामित्रः दिव्यानि अस्त्राणि दत्तवान्, ये देवैरपि दुरतिक्रम्याः, सर्वशत्रुविनाशाय। तदा जनकस्य महायज्ञे प्रवृत्ते, स रामः महेश्वरस्य धनुः क्रीडया सहजं ममर्द। ततः स भगवान् सीतां जनकात्मजां विवाहाय जग्राह; पुनः पुरीं प्रतिगम्य, तया सह मुदितः बभूव। किञ्चित्कालानन्तरं, पितुः आज्ञया, कैकेय्याः प्रीत्यर्थं, स रामः वनं प्रविष्टवान्। सर्वधर्मवित् स रामः लक्ष्मणसहितः, सर्वभूतहिते रतः, चतुर्दश वर्षाणि वने वासं कृतवान्। तत्र चतुर्दशवर्षानन्तरं, सा सीता, या जनैः प्रसिद्धा, रूपवती तस्य पार्श्वे स्थितवती। पूर्वस्नेहान्विता सा लक्ष्मी पतिस्मरणेन शोकाकुला बभूव; जनस्थाननिवासी रामः तत्र देवकार्यं अकरोत्। मारीचं, दूषणं, खरं, त्रिशिरसं च, चतुर्दश सहस्राणि राक्षसानां पापकर्मणां स रामः जनहिताय जघान; विराधं च कबन्धं च, भीषणकर्मणौ राक्षसौ, अपि हत्वा धर्मसंहितः बभूव। ततो गन्धर्वौ शाषं विक्षतं च जघान; रावणभगिन्याः नासिकां चाच्छिनत्त। पत्न्याः हरणेन शोकितः स रामः तां अन्विष्य वने विचचार; पम्पां तीर्त्वा ऋश्यमूकं प्राप्तवान्। तत्र स सुग्रीवहनूमन्तौ दृष्ट्वा ताभ्यां मैत्रीं कृतवान्; ततः सुग्रीवेण सह किष्किन्धां गतः। तत्र वानराधिपतिं बलवन्तं वालिनं युद्धे हत्वा, सुग्रीवं वानरराज्ये अभिषिच्य, तं स्थापयामास। ततः स सुग्रीवो, उत्सुकः शीघ्रं कार्यसिद्ध्यै, वायुपुत्रेण हनुमता लङ्कायां सीतान्वेषणेन निबोधितः। तदा सीतान्वेषणकाङ्क्षया स वानरैः सागरस्य सेतुं निर्माप्य, लङ्कां प्रविष्टवान्। तत्र देवानां, नागानां, यक्षाणां, राक्षसानां, विहङ्गानां च गणेषु, स रामः राक्षसाधिपतिं युद्धे अजित्य रावणं जघान। स रावणः कोलाहलमयैः कोट्यः राक्षसैः परिवृतः, कालागुरुसमानवर्णः, देवैरपि भीषयन्, वरदानदर्पितः, दुरन्वीक्ष्यः आसीत्। स रामेण युद्धे रावणो मन्त्रिभिः कुलैश्च सह निहतः। एवमेकदा त्रैलोक्यकण्टकं वीर्यवन्तं रावणं स रामः अनुचरैः सह हत्वा, प्राचीनकाले लोकपतेरधिपतिः अभवत्। ततः रामः विभीषणं महात्मानं राक्षसाधिपतिं लङ्कायाम् अभिषिच्य, तस्मै अमरतां दत्तवान्। ततः पुष्पकविमानेन सीतया सह, पाण्डव, स रामः स्वपुरीं सैन्येन सह प्रत्यागच्छत्, धर्मेण राज्यं कृतवान्। तदा मधुपुत्रं लवणं नाम बलवन्तं दानवं, शत्रुघ्नः रामस्य आज्ञया जघान। एवं रामः अनेकानि कर्माणि लोकहिताय कृत्वा, धर्मवित् धर्मेण राज्यं कृतवान्। स शतशः अश्वमेधयज्ञान् महादानैः अखण्डितान् अकरोत्; तस्मिन्काले न किञ्चिदप्रियं शब्दं, न च कस्यचित् प्राणिनः क्लेशः आसीत्। रामे राज्ये स्थिते, न चौरभयं मुनिभ्यः, न देवभयं, न मानवभयं आसीत्। सर्वे जनाः धर्मिष्ठाः, न कश्चन अधार्मिकः प्राणिषु आसीत्। रामे राज्ये सर्वे प्राणाः सम्यग्व्यवस्थिताः; इदानीं अपि तं प्राचीनं चरितं विद्वांसः गीतिं कुर्वन्ति। स रामः श्यामवर्णः, नवयुवान्, रक्तलोचनः, गजयूथपतिवत्, जानुपर्यन्तबाहुः, सुन्दरमुखः, सिंहस्कन्धः, महाबलः। स दशसहस्रवर्षाणि दशशतानि च राज्यं कृत्वा, भोगांश्च अनुतिष्ठन्, पृथिवीं पालयामास। ‘रामः रामः रामः’ इति विदुषां मध्ये कथाः आसन्; रामे राज्ये स्थिते, जगत् एव राममयम् अभवत्। तस्मिन्काले, न कश्चिद् द्विजातीनां ऋग्यजुःसामवेदवर्जितः आसीत्; दण्डकवनवासेन देवकार्यं कृतम्। स पौरुषेण, गुणैः, तेजसा च युक्तः, महाबाहुः, इक्ष्वाकुवंशवर्धनः, स एव आसीत्। यः पूर्वं पापकृत् पुलस्त्यवंशसम्भवः रावणः, देवगन्धर्वनागशत्रुः, स रामेण निहतः। एवं रावणं अनुचरैः सह हत्वा, स दुर्जयो रामः स्वर्गं प्राप्तवान्; एवं प्रसिद्धं दशरथात्मजस्य महात्मनः प्रादुर्भावम्।