धर्मं प्रसादयितुं युधिष्ठिरः, ब्राह्मणश्रेष्ठान् पूज्य, जगत्पतये महातपस्विनं सूर्यसमप्रभं अद्याप्य अनुपविष्टं आसनं समर्प्य तत्र स्वयं उपविष्टः। ततो भीष्मः धर्मराजं युधिष्ठिरं संबोध्य उवाच—"राज्ञां यथायोग्यं सत्कारः क्रियताम्, हे भारत।" युधिष्ठिराय तथा कथयामास—"आचार्यः, ऋत्विक्, सहचरः, स्नातकः, प्रियः, राजा—एते षडर्घ्यायार्हाः उच्यन्ते। ये अर्घ्यं न प्राप्ताः, संवत्सरं निवासिनः, ते इह महायज्ञे समागताः। एतेषां प्रत्येकं अर्घ्यं आनीय, ततः श्रेष्ठाय योग्यम् अर्घ्यं समर्प्यताम्।" ततः युधिष्ठिरः भीष्मं पृष्टवान्—"कुरुनन्दन, कस्य प्रथमं अर्घ्यं दातव्यं इति मन्यसे? कथय, पितामह, कस्य अर्घ्यं समर्पयितुं उचितम्?" भीष्मः शान्तनवः, धीरः, बुद्ध्या निर्णीय कृष्णं वृष्णिपुत्रं सर्वेषां पृथिव्यां पूज्यतमं अभ्यनुज्ञान्। तेषु सर्वेषु तेजसा, बलविक्रमाभ्याम्, कृष्णः तारा मध्ये सूर्य इव प्रकाशते। यथा सूर्यः असुर्यान् प्रकाशयति, वायुः स्थिरान् जीवन्ति, तथा कृष्णः अस्माकं सभां उज्ज्वलयति, प्रमोदयति च। ततः भीष्मस्य अनुमत्याः महाबलः सहदेवः विधिवत् श्रेष्ठं अर्घ्यं वृष्णिपुत्राय कृष्णाय समर्पितवान्। गोः, मधु, दधि—एतदर्घ्यं समारोप्य समर्पितवान्; तस्मिन्नेव काले, हे राजन्, अद्भुतं कृत्यम् अभवत्। कृष्णं मह्यं पूज्यं दृष्ट्वा सर्वे क्षत्रियाः परस्परं निरीक्ष्य, मनसि तं भावं धारयामासुः। कृष्णः शास्त्रविधिना तं सत्कारं स्वीकृतवान्; किन्तु शिशुपालः वासुदेवस्य पूजां न सहितुम् अशकत्। ततः चेदिराजः महाबलः भीष्मं च धर्मराजं च सभायाम् अपवाद्य, वासुदेवम् अपि कठोरं निन्दितवान्। सहदेवः, तेषां भावं अभिज्ञः, तं न अनुमन्यत; यतः अहंकारयुक्तः बलवान् राजा सर्वेषां पुरतः स्थानं दर्शितः। ततः सहदेवस्य शिरसि पुष्पवृष्टिः अभवत्; वृष्णिशत्रुः सुनिथः जन्मतः एवं उक्तवान्—"आकाशजः प्रश्नकर्ता, नदीपुत्रः उत्तरदाता, गोपालः प्राप्ता, आकाशजः दाता।" सर्वे सभासदः तत्र मूकवत् उपविष्टाः—किम् वक्तव्यम्? एवं उक्त्वा हास्यं कृत्वा पाण्डुपुत्रं पुनः अभ्यभाषत्—"सर्वान् मन्यसे वा, न वा पश्यसि, हे पाण्डव? अन्ये पूज्याः स्थिताः, गोपालं पूजितवान्।" "एते द्वे, प्रिय, अति-सत्कारः वा, अवमानः वा, कार्यनाशाय कारणम्; एतयोः कं त्वं वृणोषि?" "एष वृष्णिवंशजः न राजसत्काराय योग्यः, महात्मभिः राजभिः सहितः, हे कुरुपुत्र।" "एषा वृत्तिः पाण्डवेषु न उचितम्; कामात् देवकीपुत्रं पूजितवान्।" "त्वं युवा, न धर्मं जानासि, हे पाण्डवाः; धर्मः सूक्ष्मः, अत्र नदीपुत्रः अल्पदर्शी, अतिक्रान्तवान्।" "यथा भीष्मः, धर्मनिष्ठः, कामं प्रसादयितुं यत्नवान्, तद्वत् तव धर्मनिष्ठस्य अपि सत्कारः लोकस्य सत्पुरुषेषु तिरस्कृतः।" "कथं दशार्हः, न राजा, पृथिव्यां सर्वेषां राज्ञां मध्ये पूज्यः, यथा त्वं पूजितवान्?" "यदि कृष्णं वृद्धं मन्यसे, हे कुरुश्रेष्ठ, वसुदेवः वृद्धः उपस्थितः, तस्य पुत्रः कथं पूज्यः?" "यदि वसुदेवः अपि पूज्यः, द्रुपदः उपस्थितः, माधवः कथं पूज्यः?" "यदि कृष्णं आचार्यं मन्यसे, द्रोणः उपस्थितः, वृष्णिवंशजः कथं पूज्यः?" "यदि कृष्णं ऋत्विक् मन्यसे, वृद्धः व्यासः उपस्थितः, कृष्णः कथं पूज्यः?" "भीष्मः शान्तनवः, पुरुषश्रेष्ठः, इच्छामरणः उपस्थितः—कृष्णः कथं पूज्यः, हे राजन्?" "अश्वत्थामन् महाबलः, शस्त्रशास्त्रविशारदः उपस्थितः—कृष्णः कथं पूज्यः, हे कुरुनन्दन?" "दुर्योधनः पुरुषश्रेष्ठः, कृपः भारताचार्यः उपस्थितः—कृष्णः कथं पूज्यः, हे राजन्?" "द्रोणं, वीराचार्यं, अतिक्रान्तं भीष्मं, राजा-लक्षणसम्पन्नं पाण्डववत्, तं उपेक्ष्य कृष्णं पूजितवान्।" "रुक्मिणीपितरं, एकलव्यं, शल्यं च मद्रराजं उपेक्ष्य कृष्णं पूजितवान्।" "सर्वेषां राज्ञां मध्ये बलं गर्वयन्, महाबलः, जामदग्न्यप्रियशिष्यः, भारत, ब्राह्मणपुत्रः।" "स्वबलं आश्रित्य, युद्धे राज्ञः विजित्य, कर्णं अपि उपेक्ष्य कृष्णं पूजितवान्।" "न ऋत्विक्, न आचार्यः, न राजा, हे मधुसूदन; तथापि कुरुश्रेष्ठ, कृष्णं पूजितवान्—किम् अन्यत् पक्षपातात्?" "यदि मधुसूदनः पूज्यः, तर्हि राजानः किमर्थम् आहूताः, भारत, केवलं अवमानाय?" "न भयात्, न लोभात्, न समाधानाय, कुंतीपुत्रं महात्मानं न पूजयामः।" "धर्मनिष्ठं राज्यकामं पूजयामः; स त्वं न मन्यते।" एवं सभायाम् बहुविधैः प्रश्नैः, तर्कैः, निन्दाभिः च, शिशुपालः कृष्णस्य पूजां तिरस्कृतवान्।