तस्मिन्नेव महायज्ञे, विप्रैः सम्यगधीतवेदैः स्वाध्यायसंयुक्तैः सुसंपादितैः मन्त्रैः, देवताः स्नेहपूरितैः हविभिः घृतकुण्डेषु तर्पिताः। यथा देवाः तर्पिताः, तथा ब्राह्मणाः अपि, दानैः, भोज्यैः, महद्वित्तेन च सन्तुष्टाः, सर्वे च वर्णाः तस्मिन्यज्ञे प्रमोदन्ते। अनन्तरं, अभिषेकदिने, ब्राह्मणाः राजभिः सह यज्ञवाटं प्रविशन्ति; तत्र पूज्याः महर्षयः अपि प्रविशन्ति। तस्मिन्यज्ञवाटे, दीप्तिमन्तः नारदप्रमुखाः महर्षयः राजर्षिभिः सहोपविशत्, तेजसा विराजमानाः। ब्रह्मसभायां तत्र देवाः, दिव्यर्षयः च, उत्साहपूर्णाः तद्विधानं पश्यन्ति। तत्र केचन ‘एवमेव’, ‘नैवमेव’, ‘इदं तथा’, ‘इदं अन्यथा’ इति विवादं कुर्वन्ति। केचन सूक्ष्मार्थान् प्रतिपादयन्ति, अन्ये प्रतिपक्षं कुर्वन्ति; अपरः अप्रतिपन्नमर्थं प्रत्याख्याय, प्रतिपन्नमर्थं पुनः स्थापयन्ति, युक्त्या शास्त्रसिद्ध्याः च। तत्र केचन पण्डिताः अन्यैः प्रतिपादितानर्थान् विवदन्ति, यथा गृध्राः नभसि मांसं हरन्ति। केचन धर्मार्थकुशलाः, केचन व्रतपरायणाः, विमर्शे रममाणाः, सर्वभाष्यविदां श्रेष्ठाः आसन्। स यज्ञवाटः, देवैः, ब्राह्मणैः, वेदविद्भिः महर्षिभिः च समाकीर्णः, तारागणैः विभूषितं नभ इव दीप्तिमान् आसीत्। तत्र न शूद्रः, न च कश्चिदव्रतः, धर्मराजस्य युधिष्ठिरस्य तस्मिन्यज्ञवाटे आसीत्। तद्दिव्ययज्ञसंपदं दृष्ट्वा, नारदः तेन धर्मज्ञेन राज्ञा समृद्ध्या तुष्टः अभवत्। ततः स महर्षिः नारदः, सर्वेभ्यः क्षत्रियैः समवेतान् दृष्ट्वा, चिन्तायाम् अपद्यत। सः स्मरामास तां प्राचीनां कथां या ब्रह्मणो गृहे अंशावतरणकाले जाताऽभूत्। स नारदः, तां देवसभा इव तां सभां विज्ञाय, हृदि पद्मनाभं हरिं स्मरामास। तत्रैव, देवारिणां हन्ता, स्वयं नारायणः, क्षत्रियेषु बलवत्तरः, तद्व्रतधारणाय यशश्चक्रे, शत्रुपुरीं विजित्य जातः। स यः पूर्वं स्वयम् देवांश्च उपदिश्य, सर्गकर्ता, स्वपरस्परनाशे स्थितान्, पुनः उक्तवान्—‘यूयं लोकान् प्राप्स्यथ’ इति। एवं नारायणः शंभुर्भूतसर्गकर्ता, सर्वान् देवतान् नियोज्य, यदुवंशे अन्ते जातः। पृथिव्यां, अन्धकवृष्णिवंशे, वंशधराणां श्रेष्ठः, चन्द्रमिव तारागणे, परमतेजसा विराजते। यस्य बाहुबलं सर्वे देवाः पूजयन्ति, इन्द्रः अपि तेषु, स एव हरिः, रिपुसूदनः, अधुना मनुष्येषु नाम्ना वसति। अहो, किमिदं महदाश्चर्यं! स्वयम्भूः प्रभुः पुनः क्षत्रियशक्तिं धारयिष्यति, तादृशबलसम्पन्नः। एवं सर्वज्ञः नारदः, हरिनारायणं, यज्ञपूज्यं प्रभुं, मनसा चिन्तयामास। तत्र धर्मराजस्य प्राज्ञस्य महायज्ञे, धर्मविदां श्रेष्ठाः महत्तया स्थिताः। तदा बहवः पुण्यशीलाः, शुद्धात्मानः, स्वगुणैः विशेषिताः, समागताः। कर्तव्यबुद्ध्या सर्वे पाञ्चालाः वृष्णयश्च, सेनापतयः, तत्र समीयुः। स्त्रीभिः, बान्धवैः, मन्त्रिभिः च, रत्नभारान् वहन्तः, दूरीकृत्य, भारारम्भेण क्लान्ताः, ते समागताः। हृष्टाः, भगवतं अनुगम्य, शेषबलानि समन्तात् संचिन्वन्तः, प्रस्थिताः। अजः चक्रपाणिः, रिपुसैन्यविनाशकः, सेनापतित्वं अनकदुन्दुभये समर्प्य, मानपूर्वकं तत्र स्थितः। यदवश्रेष्ठाः तदा प्रस्थिताः, युधिष्ठिरे विजयं लभमाने, माधवः विविधानि द्रव्याणि धर्मराजाय प्राहरत्। सः महद्द्रव्यसमूहं पुरतः नयन्, खाण्डवप्रस्थं प्राप्तः, तत्र चेद्यादिसभायुक्तान् यज्ञार्थिनः समागतान् अपश्यत्। सर्वे राजगणाः, विद्युद्भिः मेघवत्, तत्र विराजमानाः, गोपमुख्यैः समं वसन्ति इव। सिंहसमा बलिनः, पृथिव्यां स्थिताः, तेन भूमिः पूर्णा, तदा राजसमुद्रः अक्षयोऽभवत्। रथनिनादैः गुञ्जमानः, मधुसूदनः, तमः नाशयन् सूर्य इव, स्तिमितं वायुः इव वातेन, प्राग्रसरः। कृष्णे उपस्थिते, भारतपुरी हृष्टा, सः हि अर्थधर्मविज्ञः, ब्राह्मणक्षत्रियपूजार्थं समागतः। माद्रीसुतः सहदेवः, विशेषतः पण्डितः, तत्र तेजस्वान् प्रजापतिसमानः बभासे। यदा सः यज्ञवाटं प्रविवेश, सः सीतायाः अनुजः, विद्वान्, ब्राह्मणः, तेजोमयः, तैः अवगम्यते। वयोवृद्धेषु, स्वमार्गे स्थितेषु, लोकपालेषु च, सः अनादिनिधनः, सृष्टिसंहारकारणं च, सर्वविनाशकः, शत्रुसैन्यचूर्णयिता, सर्वभूतप्रभवः, संकटेऽच्युतः शरणं इति ज्ञायते। स एव भविष्यत्कर्ता, भूतकर्ता, अतीतः, द्वारकायां रिपुसूदनः; कृष्णं समागतं दृष्ट्वा, ते तं महाशक्तिमन्तं पूजयामासुः। पाण्डवः केशवाय, वरिष्ठावरोत्तरक्रमेण, गुणदोषान् विचिन्त्य, यथार्हं पूजार्हणं चकार।