विदुरः सर्वधर्मविद् तत्र कोशाध्यक्षरूपेण कार्यमकरोत्, दुर्योधनः च सर्वसम्भावनां प्राप्नोत्। कुन्ती धर्मपत्न्या च गान्धार्याः सह स्त्रीपूजनं सम्यक् अकुर्वताम्, तयोः आज्ञया सर्वा यौषितः शीघ्रं कर्माणि निष्पादयन्। कृष्णः च अर्जुनसहितः समीपे स्थित्वा सर्वकार्यार्थं तत्रासीत्। स्वयं कृष्णः ब्राह्मणानां पाद्यं प्रक्षालयन्, सर्वलोकैः परिवृतः, परमफललाभाय प्रवृत्तः। तत्र उपस्थिताः सर्वे जनाः सभां धर्मराजं च द्रष्टुम् इच्छन्तः, कोऽपि तत्रात्यर्थसम्मानं न याचितवान्। नाना रत्नैः धर्मराजं युधिष्ठिरं पूजयामासुः, किन्तु कौरेवो मम रत्नदानैः तद्रूपं स्थानं कथं सम्प्राप्नुयात्? राजानः परस्परं स्पर्धमानाः, धनं च ददुः, गृहेषु शिखरिणि प्रासादयुक्तानि स्वबलसमुदायेन सह यजमानाय समर्पयन्। दिव्यैः प्रासादैः राजनां, ब्राह्मणानां निवासैः, विमानोपमैर् अयुतैः, सर्वाणि निर्मितानि। विविधैः विभवैर् अलङ्कृता, राजैः समृद्ध्योपेतैः सेव्यमाना, धर्मात्मनः कुन्तिपुत्रस्य सभा परमं तेजसा विराजमानासीत्। युधिष्ठिरः श्रीसमृद्ध्यां वरुणेन स्पर्धमानः, षडग्नियागं सम्यक् दानसम्पन्नं चकार। सः सर्वान् जनान् इच्छितैः वस्तुभिः तर्पयामास, अन्नपानबहुल्येन, भोज्यभक्ष्यसमृद्ध्या, तृप्तजनसमूहैः रत्नार्पणैः भूषितं समारभ्य। तस्मिन् यज्ञे, देवाः विप्रैः स्वाध्यायवेदपारगैः, घृताहुतिभिः मन्त्रसंयुक्तैः तुष्टाः। यथा देवाः तुष्टाः, तथा ब्राह्मणाः अपि दानैः, अन्नेन, महाधनैः संतुष्टाः; सर्ववर्णाः तत्र यज्ञे प्रमोदमानाः। ततः अभिषेचनदिने, ब्राह्मणाः राजानः च यज्ञवाटं प्रविविशुः; पूज्याः महर्षयः अपि तत्र प्रविशन्ति। तस्मिन् यज्ञमण्डपे, नारदप्रमुखाः दीप्तिमन्तः ऋषयः राजर्षिभिः सह उपविविशुः। ब्रह्मसभायां देवाः दिव्यर्षयः च समागताः, उत्साहेन तत्र क्रियाप्रवृत्तिं निरीक्षन्ते। तत्र केचन 'एवं अस्ति', 'नैवं अस्ति', 'एवं भवति', 'अन्यथा भवति' इति विवादं कुर्वन्ति। केचन सूक्ष्मवाक्यानि वदन्ति, अन्ये तानि प्रतिवदन्ति; अपरः अप्रतिषिद्धं प्रतिषेधन्ति, अन्ये प्रतिषिद्धं प्रतिपादयन्ति, युक्तिशास्त्रनिश्चयैः। तत्र केचन पण्डिताः अन्यैः उक्तार्थान् विवाद्यन्ति, यथा श्येनाः आकाशे मांसं हरन्ति। केचन धर्मार्थकुशलाः, व्रतानां परिपालकाः, सर्वभाष्यविदां प्रमुखाः सन्तः संवादेन प्रमोदन्ते। स यज्ञवाटः देवैः, ब्राह्मणैः, वेदपारगैः महर्षिभिः च पूरितः, नक्षत्रैरिव व्योम्नि शोभते। न तत्र शूद्रः, न च कश्चन व्रतानुपालकः, न तत्र धर्मराजस्य यज्ञमण्डपे। तस्य यज्ञस्य विभवं दृष्ट्वा, नारदः धर्मराजस्य समृद्ध्याः प्रसन्नः अभवत्। स नारदः सर्वक्षत्रियसमवायं निरीक्ष्य, चिन्तायाम् अपद्यत। सः तदा पुरातनं चरितं, यत् ब्रह्मणो गृहे अंशावतरणकाले जातं, स्मरति। स देवसभा इति ज्ञात्वा, नारदः हृदि पद्मनाभं हरिं स्मरति। तत्र देवार्यरिपुं हन्तारं, स्वयं नारायणं, क्षत्रियेषु बलिनं, पुरहन्तारं, तद्व्रतधारिणं जातं वेद। स यः पूर्वं स्वयम् देवांश्च शिक्षयामास, प्रजापतिः, यदा ते परस्परं विनाशयन्तः आसन्, पुनः उक्तवान्—'लोकेषु स्थास्यथ' इति। एवं नारायणः, शम्भुः, भगवतः प्रजापतिः, सर्वदेवान् नियोज्य, यदुवंशे अन्ते जातः। पृथिव्यां, अन्धकवृष्णिवंशे, तस्य वंशस्य श्रेष्ठाः चन्द्रमिव नक्षत्रेषु परमतेजसा विराजन्ते। यस्य बाहुबलं सर्वे देवाः पूजयन्ति, इन्द्रः अपि, सः हरिः शत्रुनाशनः, मानुषेषु नाम्ना वर्तते। अहो, महदिदं विस्मयं, स्वयम्भूः भगवान् पुनः क्षत्रियबलं धारयिष्यति, एवं महाबलसम्पन्नः। एवं नारदः सर्वज्ञः, हरिनारायणं, यज्ञपूज्यं प्रभुं चिन्तयन्, तत्र स्थितः। तत्र धर्मज्ञस्य धर्मराजस्य महायज्ञे, धर्मविदां श्रेष्ठाः सम्यक् स्थिताः। तदा पुण्यात्मानः स्वगुणैः विशिष्टाः बहवः सन्तः तत्र समागच्छन्। कर्तव्यं ज्ञात्वा, पाञ्चालाः, वृष्णयः च सेनापतयः तत्रैव समागच्छन्। स्वपत्नीभिः, बन्धुभिः, मन्त्रिभिः च सह, रत्नभारैः समाक्रान्ताः, दूरगत्याः क्लान्ताः च तत्र आगताः। हृष्टाः ते भगवन्तं अनुगम्य, शेषबलं सर्वतः संनियोज्य, ययुः। अजा, चक्रधरः, शत्रुसैन्यविनाशकः, अनकदुन्दुभये सेनापतित्वं सम्यक् न्यवेदयत्। ततः यदूनां श्रेष्ठाः ययुः, युधिष्ठिरे विजयं प्राप्नुवति, माधवः धर्मराजाय नानाविधानि द्रव्याणि वहन्। महानिधिं पुरतः स्थापयित्वा, सः खाण्डवप्रस्थमुपागच्छत्, तत्र यज्ञार्थं समागतं चेदिसभां च दृष्टवान्।