युधिष्ठिरः धर्मराजः राजसूययज्ञस्य सम्पादनाय श्रीकृष्णं हृषीकेशं समीपस्थं दृष्ट्वा, यदि यज्ञस्य किञ्चिद् अङ्गं तव न रोचते, मम हिताय अहम् उपस्थितः, यत् कार्यं त्वं आदेशय, सर्वं तव वचनं करिष्यामि इति विनयपूर्वकं उक्तवान्। तदा युधिष्ठिरः हृषीकेशं प्रति, हे कृष्ण, त्वं यथेष्टं मम समीपे अस्ति, अतः मम संकल्पः सफलः, सिद्धिः निश्चितम् इति हर्षितः अभ्युक्तवान्। कृष्णस्य अनुमतिं लब्ध्वा, पाण्डवः युधिष्ठिरः स्वभ्रातृभिः सह राजसूययज्ञस्य आयोजने आरभ्यत। ततः शत्रुसूदनः पाण्डवः साहदेवम् युद्धशास्त्रेषु श्रेष्ठं, मन्त्रिणः च, यथायोग्यं आज्ञापयत्। यज्ञे द्विजातिभिः सर्वाणि विधिनिर्दिष्टानि कर्माणि क्रियन्तां, सर्वे च आवश्यकानि शुभानि द्रव्याणि सर्वथा सज्जीक्रियन्ताम् इति आज्ञा दत्तवान्। पुरुषाः शीघ्रं यथाक्रमं यज्ञद्रव्याणि प्रधानपुरोहितानां कृते द्रव्याणि द्रौम्यस्य निर्देशनानुसारं आनयन्तु इति आदेशः अभवत्। इन्द्रसेनः, विषोकः, पुरस्कः अर्जुनस्य सारथिः, एते अन्नपानादीनि यथेष्टं सज्जीक्रियन्तु इति नियुक्ताः। सर्वे रुचिसुगन्धयुक्तानि, मनःप्रसादनानि, ब्राह्मणानां मनःहराणि वस्तूनि सज्जीक्रियन्तु इति कौरवश्रेष्ठः युधिष्ठिरः उक्तवान्। साहदेवः तदा सर्वं सम्पाद्य, धर्मराजं युधिष्ठिरं सर्वं कृतं इति निवेदितवान्। ततः व्यासः आचार्यः, वेदानां यथा प्रकटने, यज्ञपुरोहितान् ब्राह्मणान् स्वयम् आनयत्। सत्यवतीपुत्रः स्वयं ब्रह्मा पदं ग्रहीतवान्; सुसमः सामवेदी धनञ्जयेषु प्रधानः अभवत्। याज्ञवल्क्यः ब्रह्मविदां श्रेष्ठः अध्वर्यु पदं ग्रहीतवान्; पैलः वासुपुत्रः होतारः अभवत्, द्रौम्येन सह। तेषां पुत्राः शिष्याः च, वेदवेदाङ्गविदः, सर्वे सहायकाः अभवन्। शुभसूक्तानि पठित्वा, विधिनिर्दिष्टानि कर्माणि कृत्वा, ते यज्ञवेदिं शास्त्रानुसारं पूजयामासुः। तत्र शिल्पिनः अनुमत्याः विशालानि, सुगन्धयुक्तानि, देवगृहाणि इव शरणानि निर्मितवन्तः। राजा युधिष्ठिरः तदा साहदेवम् मन्त्रिणम् शीघ्रं आज्ञापयत्—अतिथीनां आमन्त्रणाय दूतान् शीघ्रं प्रेषय। साहदेवः राजाज्ञां श्रुत्वा तदनुसारं दूतान् प्रेषितवान्। ब्राह्मणान्, राजान् च, ये सम्माननीयाः न सन्ति, शूद्रान् विना, सर्वान् अन्यान् च आमन्त्रणं कुर्यात् इति आदेशः अभवत्। पाण्डवस्य आदेशेन सर्वे भूमिपालाः दूतैः आमन्त्रिताः, अन्येषु अपि दूताः प्रेषिताः। दूताः विविधानि वाहनानि उपयुज्य, नानाराज्यानि प्राप्तवन्तः; तदा युधिष्ठिरः पाण्डवं प्रेषितवान्। नकुलः हस्तिनापुरं गत्वा, भीष्मं, द्रोणं, धृतराष्ट्रं, विदुरं, कृपं, युधिष्ठिरभक्तान् भ्रातृन् च आमन्त्रितवान्। समयस्य आगमने, ब्राह्मणैः कुन्तिपुत्रः युधिष्ठिरः राजसूययज्ञाय दीक्षितः। अमावास्यायाम् ज्येष्ठवृक्षस्य मूलस्थले, मृगचर्मवस्त्रधारी, रुरुचर्माच्छादितः, ताज्येन अभिषिक्तः, दीक्षितः अभवत्। ततः धर्मराजः सह सहस्रैः ब्राह्मणैः यज्ञशालां प्रस्थितवान्। भ्रातृभिः, बान्धवैः, मित्रैः, मन्त्रिभिः, नानादेशीयैः क्षत्रियैः च सह, धर्मराजः यज्ञस्थले आगतः। धर्मरूपैः मन्त्रिभिः, नानादेशीयैः ब्राह्मणैः च, श्रेष्ठः पुरुषः तत्र उपस्थितः। सर्वे वेदवेदाङ्गविदः, सर्वशास्त्रकुशलः, धर्मराजस्य आज्ञया स्वस्वशालायाः निवासं कृतवन्तः। शालाः अन्नवस्त्रैः समृद्धाः, प्रत्येकस्य समूहस्य पृथक् व्यवस्था अभवत्; सहस्रशिल्पिनः सर्वऋतुसंयुताः तत्र उपस्थिताः। तत्र ब्राह्मणाः, राज्ञा सम्मानिताः, नानाकथाः कथयन्तः, नर्तकानां च नाट्यं पश्यन्तः, सुखेन निवसन्ति स्म। हृष्टात्मनां ब्राह्मणानां भोजनकथनं, हास्यं च, महाशब्दः तत्र सततं श्रूयते स्म। "दत्तं दत्तं! खादन्तु खादन्तु!" इति शब्दः तत्र नित्यं श्रूयते स्म। धर्मराजः पृथक् पृथक् लक्षलक्षगौः, शय्याः, सुवर्णं, स्त्रियः च दत्तवान्। एवं महात्मनः पाण्डुपुत्रस्य यज्ञः आरब्धः, दिवि इन्द्रस्य यज्ञवत्, भूमौ एकवीरस्य। ततः आमन्त्रिताः राजानः नगरात् निर्गत्य, दिव्यरथस्थ देवाः इव, तत्र आगमत्। सर्वदिशतः राजानः नानारत्नानि, बहुविधं धनं च आनयन्तः, तत्र आगताः। धर्मराजस्य यज्ञश्रवणं कृत्वा, शास्त्रकुशलाः राजानः शतशः तत्र हर्षपूर्णचित्ताः आगताः। विविधं संपदं आनयन्तः, राजसूयसभां, धर्मराजं च द्रष्टुम् इच्छन्तः, राजानः आगताः। नकुलः शत्रुसूदनः हस्तिनापुरं गत्वा, भीष्मं, धृतराष्ट्रं, आमन्त्रितवान्। सः भक्त्या, अञ्जलिं कृत्वा, भीष्मं, धृतराष्ट्रं, विदुरं, भरतान् च सर्वान्, दुर्योधनप्रमुखान् भ्रातृन् च आनयत्।