अनन्तं तद् धनसागरं, रत्नानां च अक्षयवारिधिं, रथनिनादैः प्रतिश्रुतं, स उत्तमां पुरीं प्रविवेश। श्रीकृष्णः तेषां कोशं पूर्णतया पूरयन्, शत्रूणां दुःखस्य कारणं बभूव, यथा सूर्यः तमः नाशयति, वा वातः स्थैर्यं नाशयति; कृष्णसन्निधाने भारतनगर्यां महोत्सवः अभवत्। युधिष्ठिरः सस्नेहम् अभ्यागतं कृष्णं विधिवत् सत्कृत्य, कुशलप्रश्नं कृत्वा, सुखासने उपवेशयत्। भीमेन, अर्जुनेन, सहदेव-नकुलाभ्यां च सहितः, व्यासप्रमुखैः ऋत्विग्भिः सन्निधौ, युधिष्ठिरः कृष्णं सम्बोध्य उवाच— "त्वया, हे कृष्ण, मम सर्वे भूमण्डले वशे कृताः, तव प्रसादेन च महद्द्रव्यम् उपार्जितम्, हे वृष्णिकुलोत्पन्न। अतः, देवकीपुत्र, एतत् सर्वं द्रव्यं ब्राह्मणश्रेष्ठानां च अग्नेः च यथार्हं व्ययितुम् इच्छामि, माधव। तस्मात्, दशार्ह, त्वया सह भ्रातृभिः महाबाहुभिः सह यज्ञं कर्तुम् इच्छामि; अनुमतिं दातुम् अर्हसि। अतः, गोविन्द महाबाहो, त्वं यज्ञस्य दीक्षां कुरुष्व; यदि इच्छसि, दशार्ह, मम पापक्षयः भविष्यति। अथवा, प्रभो, त्वं अनुमतिं ददातु, भ्रातृभिः सह; त्वत्सम्मते, कृष्ण, अहं परमं यज्ञं प्राप्स्यामि।" एवं युधिष्ठिरस्य गुणान् प्रशस्य, श्रीकृष्णः प्रत्युवाच— "त्वं एव, नृसिंह, महायज्ञस्य पात्रम्; प्राप्नुहि एतम्, यतः तव सिद्धौ अस्माकं कार्यं पूर्णं भविष्यति। यदि किञ्चिद् यज्ञकर्म न इच्छसि, मम सन्निधौ तव हिताय, यत् आज्ञासि तत् सर्वं करिष्यामि।" युधिष्ठिरः पुनरुवाच— "कृष्ण, मम संकल्पः सफलः, सिद्धिः निश्चितम्, यतः त्वं, हृषीकेश, मम इच्छानुसारं उपस्थितः।" कृष्णस्य अनुमत्यैव, पाण्डुपुत्रः भ्रातृभिः सह राजसूयाय यथाविधि प्रक्रमम् अकरोत्। ततः शत्रुसूदनः पाण्डवः सहदेवं, योधिषु श्रेष्ठं, मन्त्रिभिश्च आज्ञापयत्। "अस्य यज्ञस्य सर्वे विधिपूर्वकं द्विजातिभिः क्रियन्तां, सर्वे च समग्राः शुभद्रव्याणि सर्वथा सज्जीकृतानि भवन्तु। पुरुषाः शीघ्रं यथायोग्यं यथाक्रमं यज्ञद्रव्याणि मुख्यऋत्विग्भ्यः द्रौम्यस्य आज्ञया आनयन्तु।" इन्द्रसेनः, विषोकः, पुरष्च अर्जुनस्य सारथिः, अन्नपानादीनि मम इच्छया प्रीत्यर्थं उपकल्पयन्। सर्वे रम्यरसगन्धयुक्तानि, मनःप्रियाणि, ब्राह्मणानां च मनोहराणि द्रव्याणि सज्जीकृतानि भवन्तु, कुरुश्रेष्ठ। तस्मिन् काले सहदेवः सर्वं कृतमिति धर्मराजाय निवेदयामास। ततः, राजन्, व्यासः ऋत्विग्भिः सह, यथा वेदान् प्रकटयेत्, ब्राह्मणान् साक्षात् समुपानयत्। सत्यवत्याः सुतः स्वयम् ब्रह्मा बभूव, सुसमः सामगानां श्रेष्ठः धनञ्जयेषु प्रमुखः अभवत्। याज्ञवल्क्यः ब्रह्मविदां श्रेष्ठः अध्वर्युश्रेष्ठः, पैलः वासोः पुत्रः होतारः, धौम्येन सह। तेषां पुत्राः शिष्याश्च, भारतश्रेष्ठ, सर्वे वेदवेदाङ्गविदः, अनुष्ठानसहायाः अभवन्। शुभसूक्तानि उच्चार्य, विधिपूर्वकं कर्माणि कृत्वा, तं महायज्ञवेदिं शास्त्रानुसारं पूजयामासुः। तत्र तेषां अनुमत्या शिल्पिनः दिव्यगृहसदृशानि, विशालानि, सुरभिणि, आवासान्यकल्पयन्। ततः राजा, राजर्षिषु श्रेष्ठः, सहदेवं मन्त्रिणम् आज्ञापयत्— "अतिथीनां निमन्त्रणाय दूतान् शीघ्रं प्रेषय।" राजाज्ञां श्रुत्वा सहदेवः तदनुसारं दूतान् प्रेषयामास। "ब्राह्मणान्, राजानः च सर्वेषु देशेषु आह्वय; अपूज्यान् शूद्रांश्च विना, अन्यान् सर्वान् आनय।" पाण्डवस्य आज्ञया सर्वे भूमिपालाः, अन्ये च दूतैः आहूताः। दूताः विविधयानैः यत्रकुत्रापि गच्छन्तः, नानादेशान् प्राप्ताः; ततः राजा युधिष्ठिरः पाण्डवं प्रेषयामास। नकुलः हस्तिनपुरं प्रति प्रस्थितः, भीष्माय, द्रोणाय, धृतराष्ट्राय, विदुराय, कृपाय, अन्येभ्यश्च भ्रातृभ्यः प्रियेषु प्रेषितः। ततः, यथाकालं, ब्राह्मणाः कुन्तीपुत्रं युधिष्ठिरं राजसूये दीक्षितवन्तः। अमावास्यायां ज्येष्ठवृक्षमूले, मृगचर्मवसानं, रुरुचर्माच्छादितं, नवनीतेन अभिषिक्ताङ्गं, धर्मराजं दीक्षितम्। स दीक्षितः सहस्रैः ब्राह्मणैः परिवृतः यज्ञशालां प्रति प्रस्थितः। स भ्रातृभिः, बन्धुभिः, मित्रैः, मन्त्रिभिः, नानादेशीयक्षत्रियैः सह, श्रेष्ठैः पुरुषैः धर्ममिव मूर्तिमन्तम्, ब्राह्मणैश्च समागतः। सर्वे विद्यासु निष्णाताः, वेदवेदाङ्गविदः, धर्मराजाज्ञया स्वस्वावासेषु संस्थिताः। तेषां निवासाः प्रचुरान्नच्छादनयुक्ताः, प्रत्येकस्य पृथक्; सहस्रशः शिल्पिनः सर्वकालगुणयुक्ताः तत्र स्थिताः। तत्र, राजन्, ब्राह्मणाः राज्ञा पूजिताः, कथाः कथयन्तः, नर्तकानां दर्शनेन च रममाणाः, वसन्ति स्म। तत्रैव प्रमुदितानां ब्रह्मर्षीणां भोजनकथायां च महान् शब्दः सततं श्रूयते स्म।