सर्वान् द्रविडजनान् विसर्ज्य, प्राज्ञः सहदेवः प्रस्थितुम् उद्ययौ। ततः बलदानेन, साम्ना, विजयेन च राज्ञः सर्वे दण्ड्याः करं दत्तवन्तः; शत्रुविजयी सहदेवः स्वपुरं प्रतिनिवृत्तः। रत्नमण्डपं गृहीत्वा, निशाचरः इव, पृथिवीं कम्पयन् इन्द्रप्रस्थं प्रविवेश। युधिष्ठिरं दृष्ट्वा, सहदेवः कृताञ्जलिः सस्निग्धं प्रणम्य तत्र तिष्ठन् राज्ञा पूजितः। लङ्कायाः समाहृतं धनं, दुर्लभरत्नानि च दृष्ट्वा, राजा युधिष्ठिरः हर्षविस्मयसमन्वितः अभवत्। एतानि सर्वाणि धर्मराजाय निवेद्य, सहदेवः महात्मने लक्षाधिकं सुवर्णकोटिसंख्यातं दत्तवान्। विविधानि रत्नानि, गावः, मेषाः, महिषाः च समर्प्य, स्वकार्यं सम्यक् संपाद्य, स राजा जनमेजय सुखेन वासं अकरोत्। अथ नकलस्य कर्माणि जयश्च वक्ष्यामि, येन स पश्चिमदिग्विजयं वासुदेवेन प्राप्तं विजित्य प्रस्थितवान्। खाण्डवप्रस्थात् निर्गम्य, महतीं सेनां समादाय, बुद्धिमान् नकुलः पश्चिमदिशं प्रति प्रययौ। सिंहनिनादैः, रणरवैः, रथचक्रध्वनिभिः च पृथिवीं कम्पयन् स जगाम। रोहितककुपद्रयोः कार्तिकेयप्रियं बहु धनं, पशून्, धान्यं, रत्नानि च प्राप्तवान्। वीरैः सह महान् संग्रामः जातः, मत्तमयूरवद् योधैः; मरुस्थलप्रदेशं, धान्यसमृद्धभूमिं च विजित्य, शैरिषकं महेत्तं च तेजस्वी नकुलः जिगाय। राजर्षिणा क्रोधेन सह महान् युद्धं कृत्वा, दशार्णान् जेत्वा, सः शिबीन्, त्रिगर्तान्, अम्बष्ठान्, मालवान्, पञ्च कर्पाटकांश्च विजयम् अगमत्। मध्यमकेयान्, वातधानान्, द्विजांश्च जेत्वा, पुष्करारण्यवासिनः प्रतिनिवर्तितवान्। उत्सवसमूहान्, सभासंस्थांश्च, सिन्धुतटवासिनः बलवन्तः नायकान् च विजित्य, अभीरगणान्, सरस्वतीतीरवासिनः, मत्स्यजीविनः, पर्वतवासिनः च विजित्य, पञ्चनन्दं, अमरपर्वतं, उत्तरज्योतिषं, दिव्यकटनगरे च विजयम् अवाप्तवान्। द्वारपालं बलात् जेत्वा, रामथान्, हरहूणान्, पश्चिमदेशराजान् च विजित्य, सर्वान् तान् पाण्डवः आज्ञया वशे कृत्वा तत्र स्थित्वा वासुदेवाय सन्देशं प्राह। स च, हे राजन्, निर्भयः सन् तस्याज्ञां स्वीकृत्य, शकले आगत्य, मद्रान् पुटभेदनांश्च जिगाय। स्निग्धभावेन मातुलं शल्यं वशे कृत्वा, तं राजानं यथार्हं सत्कृत्य, समृद्धानि रत्नानि प्राप्य, स युद्धपतिः समुद्रसागरतीरप्रदेशात् बलवान् म्लेच्छान् अपि जिगाय। पल्लवान्, वरबरान्, किरातान्, यवनान्, शाकान् च रत्नानि गृहित्वा वशे कृत्वा, नकुलः कुरुषु श्रेष्ठः, नानापथविद्, प्रतिनिवृत्तः। सहस्रशः करान्, महद् धनं, दुःखेनापि प्राप्य, तं महात्मनः कोशं सम्पाद्य, इन्द्रप्रस्थं प्राप्तः, युधिष्ठिरं समुपगम्य, कौन्तेयं तद् धनं न्यवेदयत्। एवं नकुलः वरुणरक्षितां पश्चिमदिशं, वासुदेवेन पूर्वं जितां, विजित्य, धनं समर्पयत्। युधिष्ठिरस्य धर्मरक्षणात्, सत्यधारणात्, शत्रुनाशाच्च, जनाः स्वधर्मनिष्ठाः अभवन्। यथोचितं बलीयांसः करग्रहणात्, धर्मयुक्तराज्यपालनात्, वर्षाः सम्यक् पेतुः, भूमिः समृद्धा च अभवत्। सर्वे कृष्यादयः, पशुपालनं, व्यापारश्च, तस्यैव राज्ञः कर्मणः विशेषेण समृद्धिं प्राप्ताः। चौराद्, मायाविनः, परस्परात्, राज्यप्रसादाच्च, मिथ्यावचनं न श्रुतम्। अनावृष्टिः, अतिकृष्टिः, रोगः, अग्निः, मूर्च्छा वा, किञ्चिदपि नाभूत्, युधिष्ठिरे धर्मनिष्ठे राज्यं कुर्वति। राजानः केवलं स्वाभाविकं करं दातुम् आगच्छन्, अन्यदर्थं किञ्चिदपि न आगच्छन्। धर्मेण, अर्थोपार्जनेन च, तस्य सञ्चयः महान् जातः, यं शतवर्षेऽपि न क्षपयेत्। स्वस्य कोशस्य, वित्तस्य च प्रमाणं विज्ञाय, कौन्तेयः राजा यज्ञे एव मनः न्यधात्। सर्वे मित्राणि पृथग्वा, संयुक्तानि वा, एवमूचुः—“महाबाहो, अत्रैव यज्ञकर्मणः समयः निश्चित्यताम्।” एवं वदतां तेषां मध्ये, हरिः, स वेदस्वरूपः, योगिभिः दृश्यते, स प्राचीनः मुनिः, तत्र आगतः। स एव चराचराणां श्रेष्ठः, कारणं, प्रलयः, भूतभव्यवर्तमानेश्वरः, केशवः, केशिनाशनः। स सर्ववृष्णीनां प्राकारः, संकटे त्राता, शत्रुनाशकः, सेनायाः प्रमुखे स्थाप्य, वाद्यदुन्दुभ्यादिसमेतः अभवत्। नानाविधानि धनानि सञ्चित्य, माधवः पुरुषव्याघ्रः, महता सैन्येन परिवृत्य, युधिष्ठिराय तानि समर्पयत्।