काचित् तत्र स्थलेषु पूर्णविकसितवृक्षैः सुशोभिता कावेर्यभवत्, अन्यत्र च सुरभिप्रसूतनलिनीभिः, नीलोत्पलैः, काह्लारैः, कुमुदैः, प्रसुपुष्पैः पद्मैश्च विराजिता। तां तथा शोभमानां कावेर्यां दृष्ट्वा पाण्डवः सहर्षं प्रहृष्टः, यथा अस्माकं देशे गङ्गा, तथा सौम्येयं कावेर्यपि मन्यते स्म। अथ सहदेवः सानुजः तां नदीं सशिष्यैः समतिक्रम्य दक्षिणतीरं प्रति प्रस्थितवान्। तस्य आगमनं श्रुत्वा तद्देशवासिनः जनाः कौतूहलसमन्विताः तं द्रष्टुं समुपेत्य स्थिताः। राजन्, द्राविडदेशीयाः पुरुषाः शोभनाः मनोहररूपिणश्च, पाण्डुपुत्रं सहदेवं द्रष्टुं समागच्छन्, हर्षपूर्णचित्ताश्च तं दृष्ट्वा तुष्टिम् अवापुः। तं सौम्यरूपिणं, विशाललोचनं, दिव्यगमनेन चलन्तं, लोकेषु स्रेष्ठं, अपलकदृष्ट्या पश्यन्तः, द्राविडाः विस्मयाकुलाः अभवन्। तं महासेनापतिमिव दृष्ट्वा, तत्रैव तं पूजयामासुः। तं नकुलानुजं विविधैः काम्यरत्नैः, मान्यैः भोगैः, शुभैः द्रव्यैः च सम्पूज्य, स्तुतिभिः संपूजयामासुः। सहदेवः तेषां द्राविडानां समागमं दृष्ट्वा प्रहृष्टः, तान् अभिवाद्य, दक्षिणदिकं प्रति प्रस्थितवान्। ततः शीघ्रदूतैः चोलराजं द्राविडराजं च विजित्य, तेषां रत्नानि गृह्य, पाण्डुजनपदं प्रति प्रायात्। सहदेवं दृष्ट्वापि अन्ये नराः तृप्तिं न प्रापुः; तं अनुगम्य, कौतूहलसमन्विताः, तस्य पृष्ठतः आगच्छन्। ततः, राजन्, माद्रीपुत्रः मृगगणान्, गजान्, अन्यांश्च वनचरान्, व्याघ्रान्, चित्रमृगान् च निरीक्ष्य, शुकान्, मयूरान्, गृध्रान्, वनकुक्कुटान् च दृष्ट्वा, स्वश्वशुरस्य राज्ञः देशं समुपागमत्। तत्र माद्रीपुत्रः पाण्ड्यराजं प्रति दूतान् प्रेषयामास; मालयध्वजः हर्षेण तस्य आज्ञां स्वीकृतवान्। अर्जुनपत्नी, पाण्ड्यसुताद्या, चित्राङ्गदा नाम, द्राविडस्त्रीणां मध्ये प्रमुखा, सुशोभिता। तस्याः पितुः नगरे सहदेवस्य आगमनं श्रुत्वा, सा हृष्टा, बहूनि द्रव्यरत्नानि दत्तवती। पाण्ड्यराजः अपि प्रसिद्धः, बहूनि रत्नानि—मणीन्, मुक्ताफलानि, प्रवालानि—दूतैः सहदेवाय प्रेषयामास। तां अतुल्यां पूजां दृष्ट्वा, पाण्डवः हृष्टः, भ्रातृपुत्राय बभ्रुवाहनाय बहूनि रत्नानि दत्तवान्। ततः सहदेवः पाण्ड्यं द्राविडराजं, श्वशुरं मालयध्वजं, मणलूरराजं च दूतैः वशे कृतवान्। ततः रत्नानि गृह्य, द्राविडैः परिवृतः, अगस्त्यस्य दिव्यं गिरिं, देवमातरं शिखरं, अगच्छत्। स मालयगिरिं प्रदक्षिणीकृत्य, माद्रीपुत्रः शोभनां ताम्रपर्णीं नदीं तीर्त्वा, समुद्धृतसलिलां, दिव्यां, शीतलां, मनोहारीं समुद्रतीरं समुपागमत्, तत्र च पाण्डुपुत्रः विश्रामं चकार। ततः, भारतश्रेष्ठ, राजा सहदेवः बुद्धिमद्भिः मन्त्रिभिः सह मन्त्रयित्वा, तैः सह विचारयामास। तदनन्तरं, सहदेवः शीघ्रकर्मा, भ्रातृपुत्रं घटोत्कचं चिन्तयामास। तस्य चिन्तनमात्रेण, महाबाहुः, सर्वाभरणभूषितः, अतिविस्तीर्णकायः, घटोत्कचः राक्षसः तत्रैव समुपस्थितः। स मेघसङ्काशः, दीप्तहेमकुण्डलधारी, अद्भुतमाल्यकङ्कणयुक्तः, रत्नमेखलाभिः शुशोभे। स सुवर्णमालाविभूषितः, महादंष्ट्रः, किरीटी, कटिसूत्रधारी, ताम्रकेशः, कपिलवर्णश्च, भीमकायः, भुजबन्धवलययुक्तश्च। रक्तचन्दनलेपनः, सुचीरवासाः, महाबलश्च, तस्य आगमने पृथिवी कम्पितेव बभूव। तं गिरिशिखराकारं घटोत्कचं समागच्छन्तं दृष्ट्वा, सर्वे जनाः भीताः, सिंहाद् यथा मृगाः पलायन्ते, तथा पलायितवन्तः। स माद्रीपुत्रं सहदेवं यथा रावणः पुलस्त्यं समुपेत्य, प्रणम्य, अभिवाद्य, प्राञ्जलिः तस्थौ। ततः पाण्डवः तं बाहुभ्यां परिष्वज्य, शिरसि च घ्राणं कृत्वा, स्नेहेन सम्मानितवान्। मेरुशिखरसमं तं पुत्रं मन्त्रिभिः सह सम्मान्य, पाण्डुपुत्रः प्रीत्या वचनमुवाच— "गच्छ पुत्र, ममाज्ञया लङ्कानगरीं प्रति; तत्र राक्षसेन्द्रं विभीषणं महात्मानं दृष्ट्वा, राजसूयाय सर्वरत्नानि आनय, ततः शीघ्रं प्रत्यागच्छ।" इति पाण्डवेन समादिष्टः घटोत्कचः हृष्टः, "एवमस्तु, राजन्," इति प्रत्युवाच, दक्षिणदिकं प्रति प्रस्थितवान्। सहदेवं अभिवाद्य, घटोत्कचः दक्षिणं दिशं प्रति जगाम, समुद्रं दृष्ट्वा, लङ्कां प्रति मार्गमणः। स तत्र कच्छपैः, मकरैः, महामत्स्यैः, शुक्तिसमूहैः, शंखराशिभिश्च पूर्णं समुद्रं अपश्यत्। रामसेतुम् अपि दृष्ट्वा, रामस्य वीर्यम् अनुस्मरन्, घटोत्कचः सागरस्य दक्षिणतीरं समतिक्रम्य ययौ। तत्र स लङ्कां अपश्यत्, यथा दिवः शिखरं, प्राकारैः वेष्टिताम्, रम्यद्वारैः शोभिताम्। सा सहस्रश्वेतलोहितप्रासादसमाकीर्णा, दिव्यदुन्दुभिस्वनयुक्ता, उद्यानोपवनैश्च शोभिता बभूव।