ततः भीमसेनः दक्षिणदिग्भागं प्रति प्रस्थितः, पुलिन्दानां महापुर्यां समुपेत्य सुकुमारं च सुमित्रराजानं च वशे स्थापयामास। ततः धर्मराजस्य आज्ञया स भीमः, भरतानां वृषभः, महाबलिनं शिशुपालं प्रति जगाम, हे जनमेजय। पाण्डवस्य संकल्पं श्रुत्वा चेदिराजः शत्रुनाशनः स्वनगरात् निर्गत्य तं सम्यक् प्रतिजग्मे। ततः कुरुचेदिवृषभौ परस्परं समागत्य कुशलप्रश्नैः स्वस्वकुलस्य स्थितिं पृच्छतुः। चेदिराजः स्वराज्यस्थितिं निवेद्य, नराधिप, हास्यम् उपेत्य भीमसेनं प्रति प्राह—"किं त्वया क्रियते, निष्पाप?" इति। तदा भीमसेनः धर्मराजस्य कार्यं तस्मै व्याचष्ट, चेदिराजः तदङ्गीकृत्य तदनुसारं चकार। तत्र त्रिरात्रं स्थित्वा, शिशुपालेन पूजितः भीमः, स्वसेनायुध्येन सह प्रस्थितः। ततः भूपानां देशे श्रेणिमन्तं विजित्य, कोसलराजं बृहद्बलमपि शत्रुहन्तारं वशे स्थापयामास। अयोध्यायां धर्मात्मानं दिर्घयज्ञं नन्दवश्रेष्ठं सुलघुना प्रयासेन पराजितवान्। ततो गपालकक्षं, उत्तरकोसलान्, मल्लश्रेष्ठं च तस्य राजानं च विजिग्ये। ततः हिमालयस्य पार्श्वे जलसम्भूतं देशं समुपेत्य, स महाबलः शीघ्रमेव तं देशं वशे कृतवान्। एवं भरतानां वृषभः नानाविधान् देशान् विजित्य, भल्लातं शुक्तिमान्नाम पर्वतं च वशे कृतवान्। महाबलवान् पाण्डवो वीर्येण दुष्प्रतिपक्षं काशिराजं समरे पराजितवान्। महाबाहुः भीमः, भीषणपराक्रमः, तं वशे स्थाप्य, सुपार्श्वं तथा क्रथराजानं च वशे कृतवान्। पाण्डवश्रेष्ठः बालत्संख्यं समरे विजित्य, ततः प्रभासमानः मत्स्यान् बलिनश्च मालदान् विजिग्ये। निर्लिप्तान् निर्भयान् च, सर्वं पशुविषयं च, महाबाहुः मदधारं पर्वतं वशे कृतवान्। सोमधेयान् विजित्य, उत्तरेण दृढनिश्चयः वत्सभूमिं बलात् वशे कृतवान्, कुन्तीसुत। भर्गाधिपतिं, निषादानां नाथं, ममिमत्प्रमुखान् नृपांश्च विजित्य, भीमः दक्षिणमल्लान् शीघ्रं पराजितवान्, धनाढ्यं पर्वतं च अल्पेनैव प्रयासेन। शर्मकवर्मकौ सौम्येनोपायेन वशे कृत्वा, विदेहराजं जनकं भूमिपतिं च विजिग्ये। नरव्याघ्रः तं सुलघुना प्रयासेन विजित्य, उपायेन शाकान् बर्बरांश्च विजिग्ये। ततः कुन्तीसुतः विदेहे इन्द्रपर्वतसन्निकटे स्थित्वा, किरातानां सप्त प्रमुखान् विजिग्ये। ततः स महाबलः सुह्यप्रसुह्ययुतान् सह सैन्येन समरे विजित्य, मगधान् प्रति प्रस्थितः। दण्डं दण्डधारं च पृथिव्याः नृपांश्च वशे स्थाप्य, तैः सर्वैः सह गिरिव्रजं प्रति प्रस्थितः। जरासंधं सान्त्वयित्वा वशे कृत्वा, तैः सर्वैः सह महाबलिनं कर्णं प्रति प्रस्थितः। चतुर्विधेन सैन्येन वसुंधरां कम्पयन्निव, पाण्डवश्रेष्ठः कर्णेन सह समरे युद्धम् अकुरुत। समरे कर्णं पराजित्य, वशे स्थाप्य, महाबलः पर्वतवासिनः नृपानपि विजिग्ये। ततः मोदागिरौ पाण्डुपुत्रः बाहुबलात् महाबलिनं नृपं समरे निपातितवान्। ततः पुण्ड्रपतिः वीरः वासुदेवं समीपमुपेत्य, "वृष्णिवीरं प्रति नाहं युध्ये" इति पौण्ड्रकः प्राह। कृष्णबाहुभयात् त्वरया करं दत्तवान्, कौशिकीवननिवासी बलवान् राजा अपि तथैव। तौ महाबलिनौ, वीर्येण च दृढौ, समरे विजित्य, महाबलिनं वङ्गराजं प्रति प्रस्थितौ। समुद्रसेनं चन्द्रसेनं च, ताम्रलिप्ताधिपतिं कर्वटेश्वरं च विजिग्ये। सुह्याधिपतिं समुद्रतीरनिवासिनश्च विजित्य, भरतर्षभ, सर्वान् म्लेच्छगणानपि वशे कृतवान्। एवं नानाविधान् देशान् विजित्य, वायुपुत्रः तेषां सकाशात् करं गृह्य, अतिवीर्यवान् अभवत्। समुद्रतीरनिवासिनः सर्वान् म्लेच्छराज्ञः करं गृह्य, नानाविधान् रत्नानि च संहृत्य। चन्दनं अगुरुं वस्त्राणि मुक्तारत्नवस्त्राणि सुवर्णरजतं च प्रभूतं विद्रुमं च संहृत्य, शतशः कोटिशः तं महात्मानं कुन्तीपुत्रं पाण्डवं वित्तवर्षेण अभिषिच्य। इन्द्रप्रस्थं समुपेत्य, भीमः भीषणपराक्रमः तत्सर्वं वित्तं धर्मराजाय युधिष्ठिराय न्यवेदयत्। एवं सहदेवः अपि, युधिष्ठिरराज्ञा पूजितः, महता सैन्येन दक्षिणदिशं प्रति प्रस्थितः, राजन्। स महाबलः पूर्वं शूरसेनान् सम्यक् विजित्य, बलात् मत्स्यराजानं च वशे स्थापयामास।