अर्जुनस्य विजयं दृष्ट्वा, तत्र उपस्थिताः जनाः तं प्रशंस्य पुष्पाणि शिरसि न्यस्य, हर्षेण कौतूहलेन च पूर्णाः अभवन्। ततः पाण्डवस्य उपरि रत्नानि भूषणानि च वर्षन्तः, अर्जुनः सर्वेषु प्रदेशेषु विजयं सम्पाद्य, तान् स्वाधीनान् कृत्वा, रत्नैः सुवर्णमणिभूषितास्त्राणि भूषणानि च प्राप्तवान्। तदनन्तरं अर्जुनः शृङ्गवन्तं पर्वतं प्रति प्रस्थितः। पर्वतं तं अतिक्रम्य, कुन्तीपुत्रः फाल्गुनः उत्तरदिशं हरिवर्षं नाम प्राप्तवान्। तत्र, विद्यातरगणान् यक्षाधिपतीन् च विजित्य, महात्मा दिव्यं अतुल्यं वस्त्रं प्राप्तवान्। तत्रैव धनञ्जयः बहून् कृष्णमृगचर्माणि पुण्यानि दिव्यानि च, किंनरवृक्षपर्णानि च प्राप्तवान्। उत्तरं हरिवर्षं प्राप्त्वा, पाण्डुपुत्रः पाका-शासनस्य पुत्रः, तं प्रदेशं विजेतुम् इच्छितवान्। तदा, महाबलाः द्वारपालाः, रूपेण बलेन च महान्, तं समीपमागत्य, तुष्टाः सन्तः इदं वचनं ऊचुः — "पार्थ, एषा नगरी तव द्वारा न विजेतव्या। निवर्तस्व, भाग्यशाली; इदं पर्याप्तम्, निष्पाप।" "यः कश्चित् एषां नगरीं प्रविशति, मानवः न भवति। तव विजयेन तुष्टाः स्म, वीर; तव पर्याप्तं।" "अत्र अर्जुन, तव विजेतव्यम् किमपि न दृश्यते। एते उत्तरकुरवः; अत्र युद्धं न भवति।" "कुन्तीपुत्र, प्रविश्य अपि, किमपि न द्रक्ष्यसि; मानवशरीरेण अत्र दर्शनम् न शक्यते।" "यदि, नरश्रेष्ठ, अन्यत् किमपि कार्यं इच्छसि, तद् वद; वचनेन तव तत् करिष्यामः।" तदा अर्जुनः स्मितं कृत्वा तान् उवाच — "मम अभिलाषः युधिष्ठिरस्य विजयी राज्यं प्राप्तुं।" "यदि मानवेषु निषिद्धं भवति, न प्रविशामि; किंचित् करं युधिष्ठिराय दत्तं भवतु।" "अन्यथा, कृष्णेन सह बाणैः युद्धं करिष्यामि।" तदा तैः दिव्यानि वस्त्राणि, दिव्यानि भूषणानि, दिव्यानि सूक्ष्मवस्त्राणि कृष्णमृगचर्माणि च, कररूपेण अर्जुनाय दत्तानि। एवं नरश्रेष्ठः अर्जुनः उत्तरदिशं विजित्य, क्षत्रियैः च दस्युभिः च बहूनि युद्धानि कृत्वा, तान् सर्वान् नृपतीन् अधीनान् कृत्वा, करं रत्नानि च सम्पाद्य, विविधं धनं रत्नानि च आदाय, अश्वान् च विविधवर्णान् — काञ्चनवर्णान्, कृष्णान्, सिल्कवर्णान्, मयूरसदृशान्, वातवेगान् — गृहीत्वा, महती चतुर्विधसेनया परिवृतः, वीरः अर्जुनः पुनः शक्रप्रस्थं नगरं प्रत्यागतः। ततः, राज्ञा अनुमत्यां लब्ध्वा, पार्थः सर्वं धनं, रथान् वाहनानि च, धर्मराजाय युधिष्ठिराय समर्प्य, स्वगृहं गतः। तस्मिन्नेव काले, महाबलः भीमसेनः धर्मराजं आज्ञाप्य, पूर्वदिशं प्रस्थितः। महतीनां सेनानां, गजाश्वरथसम्पन्नानां, भूतले शोभायमानानां च, सह, अन्यदेशान् विजित्य, भीमः अग्रे प्रगच्छत्। वीरैः परिवृतः, शत्रुदुःखवर्धनः, नरश्रेष्ठः भीमः पाञ्चालानां महानगरं प्राप्तवान्। पाण्डवः विविधैः उपायैः पाञ्चालान् प्रसन्नीकृत्य, करं लब्ध्वा, विदेहानां नगरं गतः; ततः गण्डकदेशीयः वीरः, भारतश्रेष्ठः, विदेहान् अभ्यागतः। अल्पकालेन तान् विजित्य, दशार्णान् अधीनान् कृतवान्; तत्र दशार्णराजः सुधर्मा भीमसेनस्य सह महान् निरस्त्रयुद्धं कृतवान्, यः हृदयम् हर्षयामास। तस्य कृत्यं दृष्ट्वा, भीमसेनः सुधर्माणं महाबलम् सेनापतिं नियुक्तवान्। ततः भीमः भीषणपराक्रमः, पूर्वदिशं गतः, महती सेनया भूमिं कम्पयन्। तत्र, वीरः बलश्रेष्ठः, अश्वमेधाधिपतिं सह अनुयायिभिः युद्धे पराजितवान्। अल्पप्रयासेन तं विजित्य, कुन्तीपुत्रः पूर्वदिशं विजितवान्, कुरुवंशस्य हर्षदायकः। ततः, दक्षिणदिशं गत्वा, पुलिन्दानां महानगरं प्राप्त्वा, सुकुमारं राजा सुमित्रं च अधीनं कृतवान्। ततः धर्मराजस्य आदेशेन, भारतश्रेष्ठः भीमः शिशुपालं महाबलम् अभ्यागतः, जनमेजय। पाण्डवस्य अभिप्रायं श्रुत्वा, चेदिराजः शत्रुनाशकः, नगरात् निर्गत्य, भीमं अभ्यागतः। ततः, महाराज, कुरुचेदियोर् द्वावपि श्रेष्ठौ मिलित्वा, कुटुम्बस्य कुशलं पृष्टवन्तौ। तदनन्तरं, राज्यस्य वृत्तान्तं निवेद्य, चेदिराजः नराधिपते, हास्यं कृत्वा भीमं उवाच — 'किम् एतत् त्वया कृतम्, निष्पाप?' भीमः धर्मराजस्य कार्यं तस्मै व्याख्यातवान्; राजा तद् स्वीकार्य, यथायोग्यं कृतवान्। ततः, महाराज, भीमः त्रिरात्रं तत्र स्थित्वा, शिशुपालेन पूजितः, सेनया वाहनैः च सह निर्गतः। ततः, राजकुमारक्षेत्रे, श्रेणिमन्तं विजित्य, कोसलराजं बृहद्बलम् शत्रुनिग्राहम् अधीनं कृतवान्। अयोध्यायां धर्मात्मा महाबलः दीर्घयज्ञः नन्दवश्रेष्ठः, अल्पप्रयासेन पराजितः। ततः प्रभुः गोपालकाक्षं, उत्तरकोसलान्, मल्लश्रेष्ठं, राजानं च विजितवान्। एवं धर्मराजस्य आज्ञया, अर्जुनभीमयोः विजयान् सम्पाद्य, विविधदेशेषु नृपतीन् अधीनान् कृत्वा, करं रत्नानि वाहनानि अश्वान् च सम्पाद्य, धर्मराजाय समर्प्य, स्वगृहं गतवन्तौ।