स महानगः, स्वर्गमिव व्योम्नि संस्थितः, नानादीर्घनदीवृक्षैः समाच्छन्नः, अन्यैः चिन्तामात्रेणापि दुरासदः। तत्र बहुविधैः सुखस्वनैः पक्षिसंघैः प्रतिनादिते, फाल्गुनः मेरुं दृष्ट्वा परमं हर्षमवाप्तवान्। दिव्यं इलावृतं प्रदेशं मेरुं सर्वतः शोभयन्तं दृष्ट्वा, तस्य दक्षिणे पार्श्वे जम्बु नाम महावृक्षः स्थितः। स वृक्षः सदा पुष्पफलसम्पन्नः, सिद्धचारणसंसेव्यः, तस्य शाखाः स्वर्गमिवोन्नतानि, हे राजन्। तस्मात् एव जम्बुद्वीप इत्येषः ख्यातिम् आप्नोति; तं जम्बुवृक्षं सव्यसाची रिपूनां दाहकः अपश्यत्। तौ लोके दुर्लभौ जम्बुवृक्षं च मेरुं च समागतौ दृष्ट्वा, राजा सर्वतः विस्मयेन अपूर्यत। तत्रैव अर्जुनः सिद्धैः दिव्यैः चारणैः च सहस्रशः रत्नानि भूषणानि च प्राप्नोत्। तत्रैव मह्यानी वस्त्राणि लब्ध्वा, तान् सर्वान् याज्यसम्बन्धान् उद्दिश्य अभाषत। ततः बहूनि रत्नानि गृह्य, अर्जुनः प्रस्थानं कृतवान्; स महाबलः मेरुं पर्वतानां श्रेष्ठं प्रदक्षिणं कृत्वा, जम्बुनदीतीरं जगाम। तां परमशोभनां दिव्यां जम्बुनदीं, यस्यां जलं जम्बुफलसदृशमधुरं, दृष्ट्वा सः विस्मितोऽभवत्। सा नदी सुवर्णपक्षिसंघैः परिपूर्णा, सुवर्णपद्मैः, सुवर्णमृद्भिः, सुवर्णतोयैः, दीप्तसुवर्णवालुकाभिः च शोभिता। केषुचित्स्थलेषु स्फुटितसुवर्णपद्मोत्पलसंघैः, अन्यत्र सुवर्णवृक्षपुष्पैः तटाः भूषिताः। सर्वत्र तटाः पवित्रस्नानस्थलैः सुवर्णपदविभिः, निर्मलरत्नजालैः, नृत्यगीतध्वनिभिः च शोभिताः। सर्वतः सुवर्णछत्रैः दीप्तिमद्भिः विराजमाना, तां नदीं पाण्डुपुत्रः प्रशशंस। तां नदीं पूर्वं अदृष्ट्वा दृष्ट्वा, स राजा परमं हर्षमवाप्तवान्, तस्य तटे दिव्यरूपान् नरान् अपश्यत्। स तान् जलवासिनः स्त्रीभिः सहितान्, स्वर्गसमाः, नित्यं सुखसम्पन्नान्, सर्वाभरणभूषितान् अपश्यत्। तेषां मध्ये धनञ्जयः बहूनि रत्नानि, दिव्यानि सुवर्णजम्बुफलानि, रम्याणि भूषणानि च प्राप्नोत्। तानि दुर्लभानि रत्नानि लब्ध्वा, पार्थः पश्चिमदिक् प्रति गतवान्, नागरक्षितां भूमिं पुनः विजित्य वशे कृतवान्। ततः, हे राजन्, वज्रधारी इन्द्रः इव अर्जुनः वारुणीं गत्वा गन्धमादनं प्राप्य तत्र प्रदेशान् विजित्य स्वाम्यम् आपादयत्। गन्धमादनं तीर्त्वा, अर्जुनः केतुमालं रत्नसमृद्धां भूमिं अपश्यत्। तत्र दिव्यरूपाभिः स्त्रीभिः देवसमाः भूमिम् आसीनम्, तां जित्वा अर्जुनः स्वामित्वं स्थापितवान्। तस्मात् दुर्लभरत्नानि संगृह्य, पुनः प्रतिनिवृत्य मध्यदेशं ग्रामसमाकीर्णं प्राप। पूर्वदिक् प्रति गच्छन् सव्यसाची धनञ्जयः मेरुमन्दरसंध्यायां प्रवहन्तीं नदीं प्राप। तत्र कीचकबंसच्छायायाम् वसन्तः जनाः, तस्यां च नदीमीनकूर्माः, दीप्तबंसयवांश्च भक्षयन्ति। तत्र पाशुपान्, कुलिन्दान्, तङ्कणान्, परतङ्कणांश्च जित्वा, सर्वान् कराधीनान् कृतवान्। तेषां सर्वेषां रत्नानि गृह्य, सः माल्यवन्तं जगाम; तम् उत्तमं पर्वतम् अतिक्रम्य, पाण्डवः प्रस्थितवान्। भद्राश्वं दिव्यं शुद्धरूपं देशं प्रविश्य, तत्र दिव्यपुरुषान् तेजस्विनः देवोपमान् अपश्यत्। तान् जित्वा, वशे कृत्वा, करं स्थाप्य, सर्वतः अनन्तानि रत्नानि संगृह्य। नीलं पर्वतं गत्वा, तत्र तस्य वासिनः जित्वा, जिष्णुः विस्तीर्णं नीलं पर्वतम् अतिक्रम्य, रम्यकं देशं प्रविवेश, यत्र युग्मशोभमानानि प्राणिनः आसन्। तं देशं जित्वा, कराधीनं कृत्वा, भीमकर्मा गूयकैरभिरक्षितां भूमिं अपि विजित्य, तत्र सुवर्णमृगपक्षिणः प्राप्नोत्। तत्र रम्याणि रत्नानि यज्ञार्थं लब्ध्वा, अन्यानि रत्नानि च गृह्य, महाबलः पाण्डवः अग्रे प्रस्थितवान्। गन्धर्वरक्षितां भूमिम् अपि जित्वा, तत्र दिव्यरत्नानि अर्जुनः प्राप। हिरण्यवतं नाम देशं प्रविश्य, तत्र शोभनप्रदेशेषु, स यात्रा आरब्धवान्। तत्र राजमहापुरीषु राजहंसमिव चन्द्रमिव च, अर्जुनः सर्वत्र राजमार्गेषु विचरन् दृष्टः। तत्र राजमहिष्यः प्रासादशिखरात् दीप्त्यौजसा युक्ताः पार्थं स्वयशःप्रदं दृष्ट्वा विस्मिता अभवन्। तं धनुष्मन्तं, रथिनं, कवचितं, मुकुटिनं, अनुयायिभिः सहितं, सम्यक् भूषितं च दृष्ट्वा, ताः स्त्रियः मनोज्ञं तेजस्विनं रिपूनां दमनं इन्द्रमिव अतुलवीर्यं पाण्डुपुत्रं अपश्यन्। तत्र ताः स्त्रियः तम् आयुधपाणिं दृष्ट्वा, "एष पुरुषव्याघ्रः, रणमध्ये अद्भुतपराक्रमः" इति मन्यन्ते। "यस्यानुबलं लभन्ते, ते रिपवः स्थातुं न शक्नुवन्ति" इति धनञ्जयस्य स्नेहपूर्णं वचनं ताः वदन्ति।