कुन्तीसुतं दुर्जयं समालोक्य, गिरिराजः सुदुर्जयः सन्, स्वमणिमाल्यं समादाय निवृत्तवान्। ततः स राज्यं संस्थाप्य उलूकैः सह निर्गतः, शीघ्रमेव सेनाबिन्दोः सैन्यम् अधिगृह्य स्वराज्यात् अपाहरत्। स च मोदपुरं, वामवेदं, सुदामानं, जनसमृद्धं सुसङ्कुलं, उत्तरुलूकांश्च तान्नृपतीन् च संगृह्य एकत्र चकार। यत्र धर्मराजस्याज्ञया कीर्तिवान् किरीटी तानि पञ्च क्षेत्राणि तेषां जनपदैः सह विजित्य विजयी बभूव। ततः देवप्रस्थं गत्वा सेनाबिन्दोः नगरं प्रति प्रस्थितः, चतुरङ्गबलसमेतः तत्र निविष्टः। सर्वतो नृपतिभिः परिवृतः स कुन्तीपुत्रः पुण्यश्लोकः पौरणां नृपं नरश्रेष्ठं सन्निकर्षे समुपेयाय। स च गिरिसैन्यवीरान् महारथांश्च युद्धे विजित्य, पौरणां नृपस्य सैन्येन रक्षितं नगरमपि विजयी कृतवान्। पौरणां नृपं युद्धे जित्वा, पर्वतनिवासिनः चौरांश्च निगृह्य, सप्त उत्सवसमृद्धबलवंतः कुलान्यपि शासने स्थापयामास। ततः क्षत्रियर्षभः काश्मीरं लोहितं च, दश मण्डलैः सहितान् वीर्यवन्तः क्षत्रियान् विजित्य, तदनन्तरं त्रिगर्तान् दर्वांश्च, कोकनदान्, अन्यांश्च बहून् क्षत्रियान् कुन्तीपुत्रः सर्वान् शरणं नीतवान्। ततः कुरुनन्दनः सुन्दरमभिसारं विजित्य, शोभनमुरगालयं युद्धे निर्जित्य, ततः स्वबलवीर्येण पाण्डवानामधिपतिः शस्त्रालङ्कृतयोधैः रक्षितं रमणीयं सिंहपुरमपि निगृह्य, ततः समग्रबलसमेतः पाण्डवानां वृषभः सुह्यांश्च चोलांश्च कुरुनन्दन विजित्य, ततः महाबलवान् पाण्डवेश्वरः बाहीकान् महाबलात् वशे कृतवान्। बलिनं सैन्यं संग्रह्य, पाण्डूनां प्रीतिकरः फाल्गुनः दरदान् काम्बोजैः सहितान् विजित्य, ये चौराः पूर्वदिग्वासी उत्तरदिग्वासिनश्च, ये च वननिवासिनः, तान् सर्वान् दमनं कृतवान्। लोहेषु, महाकाम्बोजेषु, ऋषिकेषु, उत्तरदेशवासिषु च, तेषां सखिभिः सह, राजन, विजयं प्राप। ऋषिकैः सह युद्धे स अतिभीमः सञ्जातः; प्रतिपक्षे स्थिताः ऋषिकायोधाः तारा इव लोहमिव च विराजन्ते स्म। युद्धे ऋषिकान् विजित्य, तत्राष्टौ अश्वान् शुकोदरसमांश्च बलतः समानीय, अन्यांश्च शीघ्रगामिनः श्येनसमानान् उत्तरदिग्भ्यः प्राप्य, स्वयात्रायै समुपनिनाय। युद्धे विजयमासाद्य, हिमवन्तं स कन्दरैः सहितं गत्वा, श्वेतपर्वतमुपेयाय, तत्र विश्राममकार्षीत्। वीर्यशालिनं तं नायकं श्वेतपर्वतमतिक्रम्य, किंपुरुषेषु देशं वृक्षपुत्रेण रक्षितं प्राप। तत्र महद्भीममासाद्य, श्रेष्ठः पाण्डवो वृक्षपुत्रं निगृह्य वशे कृतवान्। तम् जित्वा, पाण्डवेश्वरः विघ्नरहितः स्वसेनया सह हाटकदेशं गुह्यकैः रक्षितं प्राप। तान् साम्ना उपशम्य, स उत्तमं मानससरोवरं प्राप, सर्वाः ऋषिकनदीः च दृष्टवान्, कुरुनन्दन। हाटकदेशसमीपं मानससरोवरं गत्वा, तत्र गन्धर्वैः रक्षितं देशमपि विजित्य, गन्धर्वनगरात् तित्तिरिकल्पान्, कालमाषान्, मण्डूकनामानश्च श्रेष्ठानश्वान् कररूपेण प्राप। ततः फाल्गुनः हेमकूटं गत्वा तत्र स्थित्वा, राजन्, हेमकूटं अतिक्रम्य, हरिवर्षं महतीं सेनया परिवृतः प्रविष्टः। तत्र पार्थः बहून् रम्यदर्शनान् अपश्यत्—नगराणि, वनानि, शुद्धसलिलनद्यः, देवसमानान् नरान्, रमणीयवदनाः स्त्रियश्च। तान् सर्वान् दृष्ट्वा, धनञ्जयः प्रमोदितः सन्, तान् वशे कृत्वा, बहूनि दिव्यानि रत्नानि अपि प्राप। ततः निःशधपर्वतप्रदेशं गत्वा, बलवान् स तं विजित्य, विस्तीर्णं निःशधं पर्वतमतिक्रम्य, पार्थः मध्यदेशं दिव्यवनोपेतं प्रविष्टः। तत्र दिव्यरूपान् नरान्, देवोपमांश्च, अदृष्टपूर्वान् अद्भुतभाग्यवंतः प्रेक्षणीयान्, दिव्यगृहाणि, अप्सरस्समानवदनाः स्त्रियश्च दृष्टवान्। तान् रम्यांश्च दृष्ट्वा, अर्जुनः तैः अपि निरीक्ष्यमाणः, तान् तेजस्विनः वशे कृत्वा, दिव्यानि रत्नानि भूषणानि, आसनानि च गृह्य, प्रमुदितः उत्तरदिशं प्रस्थितः। तत्र स मेरुं पर्वतराजानम्, विशालं सुवर्णमयं, दिव्यं चतुर्मुखं दुर्गमं च दृष्टवान्। स शतसहस्रयोजनप्रमाणं, दीप्तिमन्तं, अचलं मेरुं, अतुलप्रभामण्डलं अपश्यत्। तस्य सुवर्णमयाः शिखराणि सूर्यप्रभां गृह्णन्ति, सुवर्णभूषणैः शोभितानि, दिव्यैः देवगन्धर्वैः सेव्यमानानि। अमेयः, दुष्प्राप्यः पापकृतां जनैः, नागैः भीमैः पशुभिश्च आवसितः, दिव्यौषधिभिः प्रकाशितः स मेरुः अर्जुनेन दृष्टः। एवं कुन्तीपुत्रस्य विजयी यात्रा पुण्यश्लोकस्य धर्मपुत्राज्ञया प्रवृत्ता, सर्वेषां राष्ट्राणां, जनपदानां च निग्रहेण, दिव्यरत्नलाभेन च, परमं यशः अर्जितम्।