तदा अर्जुनः भगदत्तं प्रति स्नेहपूर्वकं वचो ब्रवीत्—“तस्य राज्यं मम युधिष्ठिरस्य कामये; तस्मै बलिम् अर्पयतु। त्वं पितुः मे मित्रं, ममापि प्रियः; अतः नाज्ञापयामि, प्रत्युत हर्षेण दातव्यम्। यथा मम कुन्ती माता, तथा युधिष्ठिरोऽपि; एतत् सर्वं करिष्यामि, किमन्यत् कर्तव्यम् अस्ति?” एवं भगदत्तेन उक्तः धनञ्जयः प्रत्युवाच—“एतत् सर्वं तव अनुमत्यैव सिद्धम्।” ततः विजित्य तम्, महाबाहुः कुन्तिपुत्रः धनञ्जयः, कुबेररक्षितां दिशं प्राच्याम् उत्तराम् च प्रस्थितवान्। स पुरुषश्रेष्ठः अन्तर्गिरिं, बहिर्गिरिं, उपगिरिं च विजित्य, तत्र सर्वान् अधिपतीन् पर्वतान् च निगृह्य, तेषां धनानि सर्वाणि स्वाधीनानि चकार। तदनन्तरं सर्वैः तैः अधिपतिभिः सहितः, तेषां प्रणयम् आपाद्य, उलूकाधिपतिं बृहन्तं समुपागमत्। तत्र उत्तमानां मृदङ्गानां निनादेन, रथचक्रध्वनिना, गजघोषेण च, पृथिवीं कम्पयन् स सैन्येन समुपययौ। ततः बृहन्तः शीघ्रं चतुर्भिः अङ्गोपेतया सेनया नगरात् निर्गत्य, फाल्गुनं युद्धाय समुपेत्य, महान् समरः अभवत्। किन्तु स बृहन्तः पाण्डवस्य वीर्यं न शशाक सोढुम्। कुन्तिपुत्रं दुस्तरं मन्यमानः स पर्वतराजः, दुर्जयोऽपि, रत्नानि आदाय निवृत्तः। तस्य राज्ये संस्थाप्य, उलूकैः सहितः स शीघ्रं सेनाबिन्दोः सैन्यम् अपाक्रामत्। ततः मोदपुरं, वामवेदं, सुदामानम्, सुसङ्कुलं, उत्तरोलूकांश्च समानीय, तान् अधिपतीन् संग्रहीतवान्। तत्र युधिष्ठिरस्य आज्ञया कीर्तिः पञ्च देशसमूहान् तेषां जनसमूहैः सह विजित्य, देवप्रस्थं प्राप्य, सेनाबिन्दोः नगरं प्रति प्रस्थितः, चतुर्भिः अङ्गैः सेनया तत्र निविष्टः। सर्वतः तैः राजभिः परिवृतः, स कुन्तिपुत्रः, पुरुषर्षभः, पौरेश्वरं समुपागमत्। तत्र शूरान् पर्वतवासिनः महारथांश्च विजित्य, पौरेश्वरस्य सैन्येन रक्षितं नगरं जिगाय। पौरेश्वरं युद्धे पराजित्य, गिरिस्थान् दस्यून् च निगृह्य, सप्त उत्सवसमृद्धान् बलिष्ठान् कुलान् अपि वशे चकार। ततः क्षत्रियर्षभः कश्मीरं लोहितं च दश मण्डलैः सहितान् क्षत्रियान् अपि विजित्य, त्रिगर्तान् दर्वान् कोकनदान् अन्यांश्च क्षत्रियान् सर्वान् कुन्तिपुत्रः वशे चकार। पुनः कुरुनन्दनः अभिसारं शोभनं विजित्य, उरगराज्यं युद्धे पराजयत्। ततः स्वबलं आश्रित्य, पाण्डवश्रेष्ठः, शस्त्राभूषितयोद्धृभिः रक्षितं सिम्हपुरं विजित्य, समग्रसेनया सुह्यांश्च चोलांश्च अपि निगृह्य, बलवान् बह्लीकान् अपि महाबलात् वशे चकार। ततः प्रबलं सैन्यं समानीय, फाल्गुनः पाण्डुनन्दनः, दरदान् काम्बोजैः सहितान् पराजयत्। पूर्वोत्तरदिग्वासिनः सर्वान् दस्यून्, अरण्यवासिनः च, स पाण्डवः निगृह्य, लोहान् महाकाम्बोजान् ऋषिकांश्च उत्तरांश्च राजन् तेषां मित्रैः सहितान् अपि विजित्य, ऋषिकैः संग्रामे भीषणतमः अभवत्। प्रतिपक्षे स्थिताः ऋषिकयोद्धारः तारारूपा अयःसदृशाश्च बभासिरे। युद्धे ऋषिकान् जेत्वा, तत्राष्टौ शुकदरबलसमानान् अश्वान् प्राप्य, अन्यांश्च शीघ्रगामिनः, मयूरसदृशान् अश्वान् उत्तरदिग्भ्यः अन्यदिग्भ्यश्च संगृह्य, विजयं संपाद्य, हिमवन्तं गिरीन्द्रं गह्वरैः सहितं प्राप्तवान्, तत्र श्वेतपर्वतम् उपगम्य, तत्रैव विश्राम्य। स वीर्यवान् अर्जुनः श्वेतपर्वतम् अतिक्रम्य, किम्पुरुषाणां देशं तरुपुत्रेण रक्षितं जगाम। तत्र घोरयुद्धेन श्रेष्ठः पाण्डवः तम् उपसाम्य, वशे चकार। तं जित्वा पाण्डवानां प्रभुः, निःशङ्कः हाटकाख्यं देशं गुह्यकैः रक्षितं सेनया समुपागमत्। तान् सान्त्वनया निगृह्य, उत्तमं मानससरोवरं प्राप्य, सर्वाः ऋषिकन्याः नद्यः अपश्यत्। हाटकप्रदेशे मानससरोवरं प्राप्त्वा, गन्धर्वैः रक्षितं देशं अपि विजित्य, गन्धर्वनगरात् तित्तिरिकाल्मषमाण्डूकाख्याः श्रेष्ठान् अश्वान् बल्यर्थं प्राप्नोत्। ततः फाल्गुनः हेमकूटं गत्वा तत्रावसत्; तं च अतिक्रम्य, हरिवर्षं महाबलसेनया प्रविश्य, तत्र बहून् रमणीयदृश्यांश्च अपश्यत्। तत्र स नगराणि, वनानि, निर्मलजलानद्यः, देवसदृशान् नरान्, रम्यरूपधारिण्यः स्त्रियः च अपश्यत्। एवं कुन्तिपुत्रः अर्जुनः, धर्मराजस्य आज्ञया, सर्वतः विजयं प्राप्य, सर्वान् जनपदान् राज्ञश्च स्ववशे कृत्वा, महतीं कीर्तिं सम्पादयामास।