अहं तव सर्वत्र सर्वज्ञं, त्वं च सर्वेषां भूतानां प्रकाशः, यथा सूर्यः किरणैः प्रकाशयति, तथा त्वं च प्रकाशयसि सर्वं च स्थावरं च चञ्चलं च। त्वं च सर्वस्य अन्तकः, यथा सूर्यः क्रोधेन प्रजाः दहति, तथा त्वं च दहसि अग्निमयेन तेजसा, कालस्य समाप्तिम् उपनयन्। गर्वितः, अहं तव शरणं गत्वा, हे पक्षिनाम् ईश्वर, महाबुद्धिमान्, अग्निसमानं तेजस्वी, वज्रसमानं, तमोऽनलयन्, मेघेषु गच्छन्, बलशाली, गरुḍः, आकाशे गच्छसि। त्वं दातृभूतानां, दूरवर्तिनां च, अजयः वीर्येण; तव शक्त्या एषः सर्वः सुवर्णमयः ताप्यते, हे लोकनाथ, देवतानां रक्ष। भयभीताः, ते यः आकाशे गच्छन्ति, तान् त्वं भ्रमयति, पतिताः मार्गे च; त्वं च ऋषिणां पुत्रः, दयालुः, हे महात्मन्, कश्यपस्य पुत्रः। मा क्रुद्धः स्याः; जगतां प्रति परम दयां कुरु; त्वं च ईश्वरः, शान्तिम् उपगच्छ, रक्षस्व; तव गर्जनं, प्रतिध्वनिः, दिशः, आकाशं, स्वर्गं च, पृथिवीं च कम्पयति। हे भाग्यशाली, शुभं कुरु, सुखप्रदः। एवं देवैः, ऋषिभिः च स्तुतः, सूपर्णः स्वशक्तिं त्यक्त्वा, मातरं परं महासागरस्य तटं गत्वा आगच्छत। तत्र विनता, वाद्येन पराजिता, दुःखेन अत्यन्तं व्याकुला, दास्यं प्रापिता। तदा, विनता, तस्य पुत्रस्य समक्षं प्रणम्य, कद्रूणां वाचं श्रुत्वा, एषा वाक्यम् उक्तवती। "हे सौम्य, मां विनता, नागानां निवासं, समुद्रस्य गहराणां कक्षं, नेत्रविभ्रमणीयं, गच्छतु।" ततः सूपर्णः मातरं नागमातरं च वहन्, तथा गरुḍः, मातरस्य वाक्येन प्रेरितः, नागान् अपि वहति। वैनतेयः सूर्यस्य समीपं गत्वा, तस्य किरणैः जलिताः नागाः, कष्टेन व्याकुलाः जाताः। कद्रू, तेषां पुत्राणां दृष्ट्वा, इन्द्रं स्तुवन्ती, "नमः ते, सर्वेश्वर, नमः ते, बलवान् शत्रुं हन्ता।" "नमः ते, नमुचिं हन्ता; नमः ते, सहस्राक्ष, इन्द्रस्य।" "तव कृते, नागाः सूर्येण जलिताः, जलं सृज।" "त्वं एकः असि, सर्वोच्चः रक्षकः, हे अमृतस्य श्रेष्ठः; त्वं ईश्वरः, बलवान्, सृष्टिकर्ता, हे पुरंदर।" "त्वं मेघः, त्वं वायुः, त्वं अग्निः, आकाशे च वज्रः; त्वं मेघानां विघटनकर्ता, त्वं एकः महान् मेघः।" "त्वं अद्वितीयः, भीषणः वज्रः, गर्जनशीलः; त्वं वर्षा दाता; त्वं एकः सृष्टिकर्ता, अजयः संहारकः।" "त्वं सर्वभूतानां प्रकाशः, त्वं सूर्यः, दह्यमानः अग्निः; त्वं महान्, अद्भुतः, राजा, देवतानां श्रेष्ठः।" "त्वं विष्णुः, त्वं सहस्राक्षः, त्वं देवः, त्वं सर्वोच्चः आश्रयः; त्वं सर्वं अमृतं, हे देव, त्वं सोमः, परमपूजितः।" "त्वं क्षणः, चन्द्रदिवसः, त्वं क्षणः, पुनः च तृतीयः; त्वं उज्ज्वलपक्षः, तिमिरपक्षः, कालविभागः, मापः, चतुर्विधानां भागः; त्वं वर्षः, ऋतवः, मासः, रात्रयः, दिवसेषु च।" "त्वं उच्चतमः पृथिवी, पर्वताः, वनानि, सूर्यः, तमः रहितः आकाशः; त्वं महासागरः, मदमत्तः मकरः, महान् तरङ्गाः, अनेकः मकराः, तथा मत्स्याणां समूहः।" "त्वं महाफलं, सदा ज्ञानेन पूज्यः, महर्षिभिः, हर्षितहृदयानां; स्तुतः, सोमं यज्ञे पिवन्, तेषां समर्पणानां भागं च भागं गृहीत्वा।" "त्वं सदा ब्राह्मणैः यज्ञफलाय पूज्यः; त्वं असीमशक्तिमान्, वेदेषु गीयते; तव कृते, प्रमुखः द्विजः, यज्ञे समर्पितः, वेदेषु च शाखासु सर्वं प्रयत्नेन गच्छन्ति।" एवं कद्रू द्वारा स्तुतः, भाग्यशाली ईश्वरः, चक्रधारकः, सम्पूर्ण आकाशं घनमेघैः आवृत्य। "मेघानां, अमृतमयः वर्षा करो;" इति आज्ञां दत्वा, मेघाः, चन्द्रप्रकाशेन आलोकिताः, बहु जलं वर्षयन्ति। गर्जनं अनवरतम्, आकाशे, यथा परस्परं वाद्यन्ति, मेघाः, अद्भुताः, विशालाः, आकाशं विलीनं प्रदीपयन्ति। अतुलनीयं, निरंतरं जलं गर्जनं सह, आकाशं नृत्यतं, अनन्तधाराः, तरङ्गाः च। गर्जनं, विद्युत्, वायुः च कम्पयन्तः, मेघाः, निरन्तरं वर्षन्ति। आकाशं, चन्द्रसूर्यस्य प्रकाशं लुप्तं, अंधकारं जातम्; तथा सर्वश्रेष्ठः नागः इन्द्रस्य वर्षायाम् प्रीतिं प्राप्नोति। पृथिवी सर्वत्र जलैः पूर्णा; शीतलः, पवित्रः जलः पातालं प्रति गच्छति। तस्मिन् समये, पृथिवी अनेकस्थले जलतरङ्गैः आवृता; मातृसहिताः नागाः, सौन्दर्यं प्राप्नुवन्ति। ततः प्रीताः नागाः, जलधाराः स्नाताः, त्वरितं सूपर्णेन तस्मिन् द्वीपे गत्वा। सः द्वीपः, मकराणां निवासः, विश्वकर्मणा निर्मितः; तत्र, यः आगच्छत, कष्टं लवणं दृष्ट्वा। नागाः, सूपर्णेन सह, एक रमणीयं वनं दृष्ट्वा, समुद्रजलैः वेष्टितं, पक्षिणां समूहैः गुंजितं। तत्र, फलफूलैः परिपूर्णं वनं, अद्भुतं, सुन्दरं, चित्ताकर्षकं, अद्भुतं भवनानि च, कमलतालैः च आभरणं कृतम्। सः स्पष्टजलैः, दिव्यसरोवरैः च अलंकृतं, भाग्यशाली वायुः, स्वर्गीयं सुगन्धं वहति। तत्र, मलयजः वृक्षाः, आकाशं प्रति उन्नताः, पुष्पवृष्टिं गृहीत्वा, वायुः च तान् बिखरति। तत्र, अन्ये वृक्षाः अपि, पुष्पाणि वायुनि च तस्याः वर्षा वृष्टिं नागानां प्रति वर्षन्ति। एवं सूपर्णेन सह नागाः रमणीयं वनं दृष्ट्वा, जलधाराणां संगमं अनुभवन्ति।