सर्वतः तत्र राज्ञः मगधस्य जलदानं विधाय, तस्य सर्वे भूतानि तद्दानं वितीर्य जलकर्म चक्रुः। ततः सहदेवः स्वसमीनेन सह जलकर्म सम्यक् समारभत्। पितरं स्वं स्वर्गे प्रतिष्ठाप्य सहदेवः भीमसेनार्जुनाभ्यां सह केशवस्य समीपं ययौ। तत्र सः मधवम् उपेत्य, नम्रः अञ्जलिं कृत्वा, प्रार्थना अकुरुत। "गोविन्द, गजाः, अश्वाः, विविधवस्त्राणि च युधिष्ठिरराजाय दत्तानि स्युः, यथा ते उचितं मन्यसे।" ततः कृष्णः तस्य भयमपाकरोत्, यः भयभीतः आसीत्, च जनार्दनः सहदेवम् अभिषिच्य राज्यम् अदान्। तस्मिन्नेव काले परमपुरुषः मगधराजस्य, जरासन्धस्य पुत्रस्य, रत्नानि आदत्त। कृष्णेन प्रथिता पाण्डवाभ्यां च सम्मानितः बुद्धिमान् राजा एकाकी बार्हद्रथनगरं प्रतिगच्छत्। कृष्णः पाण्डवैर् अन्यैः च राजभिः सह, समागतान् यथायोग्यं समाहूय, समस्तराज्ञः विससर्ज। राजसूये सर्वान् राज्ञः विससर्ज्य, महात्मानः ऊचुः—"यः युधिष्ठिरं प्रीतिं इच्छति, पुनः आगच्छतु।" मधववाक्यं श्रुत्वा सर्वे भूमिपालाः "एवं स्यात्" इति प्रत्युक्त्वा, हर्षेण सह निर्जग्मुः। भीमेन, अर्जुनेन, हृषीकेशेन च प्रमोदिताः ते शत्रुनाशिनः रत्नानि प्रभास्वराणि आदाय प्रययुः। कृष्णः पाण्डवैर् संयुक्तः परमतेजसा युक्तः, बहु रत्नानि आदाय, नरश्रेष्ठः निर्जग्मा। पाण्डवैर् सह इन्द्रप्रस्थं आगत्य, अच्युतः हर्षपूर्णः युधिष्ठिरं उपसंगम्य अभाषत। "भाग्येन महाबलः भीमः जरासन्धं हत्वा, एते राजानः बन्धनाद् विमुक्ताः। भाग्येन भीमसेनः धनञ्जयः च सुरक्षितः नगरं प्रत्यागच्छताम्, हे भारत।" ततः युधिष्ठिरः कृष्णं भीमसेनं अर्जुनं च यथार्हं सम्मान्य, हर्षेण आलिङ्गनम् अकुरुत्। जरासन्धे हते, भ्रातृभिः विजयं प्राप्त्वा, अजातशत्रुः भ्रातृभिः सह प्रमोदितः। धर्मात्मा राजा हृष्टः जनार्दनं प्राह—"त्वां प्राप्य, नरसिंह, भीमसेनः जरासन्धं हतः।" मगधराजः जरासन्धः बलमदः, कीर्तिमान्, अकथयत्—"राजसूयमवाप्तुं चिन्तारहितः स्याम्।" "तेजसा बुद्ध्या च तव, जनार्दन, अहं यज्ञाय योग्यः। नरश्रेष्ठ, तव कीर्तिः भूमौ प्रसृतः, कोपिते अपि।" एवं उक्त्वा कौन्तेयः उत्तमं रथं भगवते समर्पयत्। गोविन्दः जरासन्धस्य रथं स्वीकृत्य हस्ते आदत्त। जनार्दनः फल्गुना सह महोत्साहं प्राप, धर्मराजेन सम्मानितः स्नेहपूर्णः अभवत्। ततः भ्रातृभिः सह पाण्डवः राजानः सत्कार्य पूज्य, यथार्हं विससर्ज। युधिष्ठिरस्य अनुमतिः लब्ध्वा, ते राजानः हर्षपूर्णाः स्वस्वभूमिं विविधयानैः शीघ्रं ययुः। तदा नरसिंहः जनार्दनः, महाबुद्धिः, पाण्डवैः सह, शत्रुं जरासन्धं हत्वा विजयं प्राप। जरासन्धं पूर्वविचार्य हत्वा, शत्रुनाशिनः, धर्मराज, पृथा, कृष्णस्य अनुमतिं प्राप्य, हे भारत, सः सुभद्रां, भीमसेनं, फल्गुना, यमजौ, धौम्यं च सन्दिश्य, स्वनगरं ययौ। पाण्डवाः युधिष्ठिरपुरस्कृताः, महाहर्षयुक्ताः, अतुलां कीर्तिं प्राप्य, कृष्णः प्रमुदितः पुनः द्वारवतीं प्रतिगच्छत्। तत् उत्तमं रथं, मनसः वेगेन गतं, धर्मराजेन मुक्तं, दिव्यशब्देन सर्वदिशो निनादितम्। तदा, हे भारतश्रेष्ठ, पाण्डवाः युधिष्ठिरपुरस्कृताः, कृष्णं निष्कल्मषकर्मणं प्रदक्षिणम् अकुरुत्। देवकीसुतः श्रीकृष्णः, महाविजयं प्राप्त्वा, राजानः सुरक्षितान् कृत्वा, निर्गतः। तस्मिन्कर्मणि, हे भारत, पाण्डवानां कीर्तिः वर्धिता; ते राजन्, द्रौपदीं परमं हर्षं प्रापयामासुः। तदा, यत् धर्मकामार्थयुक्तं युक्तं, राजा तद् अकुरुत्, धर्मपालनप्रसिद्धः। ऋषिवचनं स्मृत्वा युधिष्ठिरः दीर्घं श्वसन्, धर्मपालकश्रेष्ठः, कर्तुम् इच्छन्, शत्रुनाशनः। तस्य भावं ज्ञात्वा भीमसेनः, शस्त्रधारिणां श्रेष्ठः, तस्य इच्छां पूर्तुम् आगच्छत्, इव वज्रः अग्नितः। उत्तमं धनुः, अक्षय्यशराः, महारथः, ध्वजः, सभां च लब्ध्वा, युधिष्ठिरः अब्रवीत्। "धनुः, अस्त्राणि, शराः, वीर्यं, पक्षाः, भूमिः, कीर्तिः, बलम्—एतानि, हे राजन्, अहं प्राप्तवान्, यद्यपि ते दुर्लभाः, बहुभिः कामिताः। कोशवृद्धिं कर्तव्यं मन्ये; सर्वराज्ञः ते अर्पयिष्ये, हे राजश्रेष्ठ।" "धनाध्यक्षेन संरक्षितां दिशं विजयाय गच्छामि, शुभे काले, मुहूर्ते, सुमुहूर्ते, यथानक्षत्रे।