ततो जरासन्धस्य सुतः सहदेवः, सपरिजनः मन्त्रिभिः च सह, कुलपुरोहितेन नेतृत्वेन, सत्कृत्य विनीतमना निर्गतः। स भगवान्नरश्रेष्ठं वासुदेवं उपसृत्य, नानाविधान् रत्नसमूहान् समर्प्य, साष्टाङ्गं प्रणम्य तस्थौ। ततः परमपुरुषः कृष्णः, भयभीते सहदेवे अभयं दत्त्वा, तस्य दिव्यानि रत्नानि प्रीत्या स्वीकृतवान्। सहदेवः प्रणिपत्य उवाच—"भगवन्, यत्किंचित्पिता मम त्वयि अकार्षीत्, तत् न ते हृदि स्थाप्यं, महाबाहो नरश्रेष्ठ। त्वामहं शरणं प्रपन्नोऽस्मि, गोविन्द, प्रसादं कुरु; देवकीसुत, पितुः मम क्रियाकर्म कर्तुमिच्छामि। तव अनुमत्यैव, भीमसेनार्जुनयोः च, यथेष्टं सुखेन च वत्स्यामि निर्भयः।" एवं ब्रुवति सहदेवे, देवकीपुत्रः, पाण्डवौ च भीमसेनार्जुनौ, हृष्टमनसः सन्तुष्टाः अभवन्। ते ऊचुः—"राजन्, पितुः ते क्रियाकर्म आचर्यताम्।" वासुदेवपार्थाभ्यां एवं उक्तः, मगधराजपुत्रः शीघ्रं नगरं प्रविश्य, मन्त्रिभिः सह, चन्दनागुरुसरलकाष्ठैः चितां सम्यग् निर्माय, तां सुगन्धद्रव्यैः, अगुरुना, सुनन्दया, तैलैः, घृतधाराभिः, पुष्पसमूहैः च अलङ्कृत्य, सर्वतो दानानि वितीर्य, जलकर्म अपि अकुर्वन्। ततः सहदेवः अनुजेन सह, जलकर्म पितुः अकुर्वन्। पितरं स्वर्गं नीत्वा, सहदेवः केशवस्य समीपं, भीमसेनार्जुनाभ्यां च सह, पुनरुपाजगाम। मधवम् अभिगम्य, स ससञ्जातकृताञ्जलिः निवेदयामास—"गोविन्द, गजान् अश्वान् वस्त्राणि च युधिष्ठिराय दातव्यानि, यथात्युत्तमं मन्यसे।" तदा कृष्णः पुनः भयभीतं तम् अभयं दत्त्वा, जनार्दनः सहदेवं राज्ये अभिषेचितवान्। स समये परमपुरुषः, मगधराजसुतात् रत्नानि प्रतिगृह्य, तं पूजितः कृष्णः पाण्डवाभ्यां च, बुद्धिमान् सहदेवः एकाकी बर्हद्रथनगरं प्रतिनिवृत्तः। कृष्णः पाण्डवैः अन्यैः च राजभिः सहितः, यथाविधि सर्वान् नृपतिं विसर्ज्य, "युधिष्ठिरं तुष्यन्तः पुनरागच्छेयुः," इति उक्त्वा, सर्वे राजानः "एवं भविष्यति" इत्युक्त्वा, हृष्टाः स्वदेशान् ययुः। भीमार्जुनहृषीकेशैः प्रमुदिताः ते सर्वे, रत्नसमूहान् आदाय, प्रस्थिताः। श्रीकृष्णः पाण्डवैः सह, नानाविधानि रत्नानि आदाय, महात्मा निर्गतः। इन्द्रप्रस्थं सम्प्राप्तः अच्युतः पाण्डवैः सहितः, हृष्टः धर्मराजं युधिष्ठिरं उपगम्य उवाच—"सौभाग्येन भीमसेनः जरासन्धं हत्वा, एते राजानः बन्धनात् विमुक्ताः। सौभाग्येन भीमधनञ्जयौ अक्षतानि स्वनगरं प्रत्यागतौ।" ततः युधिष्ठिरः सम्यक् श्रीकृष्णं, भीमसेनार्जुनौ च, सत्कृत्य, हर्षेण परिष्वज्य, प्रमुदितः। जरासन्धे निहते, भ्रातृभिः विजयम् आप्त्वा, अजातशत्रुः स्वभ्रातृभिः प्रमुदितः। धर्मात्मा राजा हृष्टः जनार्दनं उवाच—"त्वया सह, पुरुषव्याघ्र, भीमसेनः जरासन्धं हत्वा, मम राजसूयः निर्व्यग्रः भविष्यति।" जरासन्धोऽपि बलमदः, कीर्तिमान्, "राजसूयमवाप्स्यामि" इति मनसा स्थितः। "जनार्दन, तव प्रज्ञाबलं आश्रित्य, अहं यज्ञाय योग्यः; तव यशः पृथिव्याम् अपि क्रुद्धस्य प्रसिद्धम्," इति उवाच। एवं उक्त्वा कौन्तेयः उत्तमं रथं भगवते समर्पयामास। गोविन्दः स रथं प्रतिगृह्य, हस्ते जग्राह। जनार्दनः फल्गुना सह परमप्रहृष्टः अभवत्; धर्मराजेन पूजितः स्नेहेन पूर्णः अभवत्। ततः पाण्डवः भ्रातृभिः सहितः, राजान् सत्कृत्य, मानयित्वा, सम्यक् विससर्ज। युधिष्ठिरस्य अनुमत्यैव, ते राजानः हृष्टहृदयाः, विविधयानैः शीघ्रं स्वदेशं प्रतिनिवृत्ताः। एवं पुरुषव्याघ्रः जनार्दनः पाण्डवैः सहितः, तस्मिन् काले शत्रुं जरासन्धं निहत्य, धर्मराजपृथाकृष्णानुज्ञया, पूर्वं विचिन्त्य, सुभद्रया, भीमसेनफल्गुनयमजौम्यैः मन्त्रयित्वा स्वनगरं प्रतस्थे। पाण्डवैः, युधिष्ठिरं पुरस्कृत्य, महाहर्षेण, परमकीर्तिं प्राप्य, कृष्णः प्रमुदितः पुनः द्वारवतीं पुरं जगाम। तेन रथेन, मनोजवेन, धर्मराजेन विमुक्तेन, सर्वतो दिव्यध्वनिना निनादितेन, स भगवान् द्वारवतीं पुनरुपययौ।