कृष्णः तदा जरासन्धस्य रथं पताकाभिः शोभितं योजयित्वा, तयोः भ्रातृयोः उपरि स्थापयामास, स्वबन्धून् च विमुक्तवान्। भूमिपालाः रत्नार्हाः, रत्नभोगिनं कृष्णं महाभयात् विमुक्ताः, स्वराजानं कृतवन्तः। शत्रुनिग्रही सः, निर्भयः शस्त्रसम्पन्नः, अन्यैः राजभिः सह दिव्यं रथं आरोह्य गिरिव्राजात् निर्गतः। सोदर्यवान् नाम धनुर्धरः, यस्य कृष्णः सारथिः, सः समीपयुद्धे हन्ता, सर्वैः राजभिः अजितः, दृश्यते। भीमेन च अर्जुनेन सह, तयोः वीरयोः तथा कृष्णः सारथिः, तं रथम् सर्वधनुष्मद्भिः अजितं दीप्तम् आसीत्। पूर्वं इन्द्रः विष्णुश्च तेनैव रथेन तारागणे युद्धे विचरन्तौ, ततः कृष्णः तं रथं आरोह्य प्रस्थितवान्। तौ महाबलौ दुर्विषह्यकर्मणौ, कृष्णेन नियोजितौ, अस्मिन लोके कः पश्येत्? इति जरासन्धनगरवासिनः कृष्णं श्रेष्ठं पुरुषं वायुना शीघ्रगामिनः अश्वैः युक्तं प्रस्थितं दृष्ट्वा ऊचुः। तं विजयी शत्रुसूदनः रथं घण्टाजालैः शोभितं, तप्तसुवर्णवर्णं, मेघनिनादसदृशं, अद्भुतं दृष्ट्वा। येन इन्द्रः नव्यनवत्यः दानवसेनाः हत्वा, तं रथं प्राप्त्वा वीराः अतिसन्तुष्टाः अभवन्। कृष्णं महाबाहुं भ्रातृभिः सह रथस्थं दृष्ट्वा, मगधाः विस्मिताः अभवन्। दिव्यैः अश्वैः वायुसमगैः युक्तः, कृष्णेन व्याप्यः, स रथः तेजसा दीप्तिमान् आसीत्। तस्मिन श्रेष्ठे रथे देवैः स्थापितं पताकं, योजने दूरात् दृष्ट्वा, इन्द्रायुधसदृशं शोभितम् आसीत्। ततः कृष्णः गरुडं चिन्तयित्वा, सः तत्र तत्क्षणं कल्पवृक्षवत् उत्पन्नः स्थितः। विस्तीर्णमुखः, महानिनादः, जीवसमूहैः पताकाभिः सह, सर्पभक्षकः गरुडः तस्मिन श्रेष्ठे रथे स्थितः। सः दिव्यतेजसा दीप्तः, मध्याह्नसूर्यसदृशः, सहस्रकिरणैः आवृतः, प्राणिभिः दुष्टदृष्ट्यः आसीत्। सः वृक्षेषु न लग्नः, शस्त्रैः न वध्यः, सः दिव्यः श्रेष्ठः पताकः, राजन्, इह मानवैः दृश्यते। तं दिव्यं रथं मेघनिनादसदृशं आरोह्य, पुरुषव्याघ्रः अच्युतः पाण्डवद्वयेन सह प्रस्थितवान्। सः रथः यस्य राजा वसुः वासवात् प्राप्तवान्, सः बृहद्रथात् क्रमशः बर्हद्रथेषु गतः। ततः महाबाहुः पद्मनेत्रः कृष्णः, प्रस्थित्वा, गिरिव्राजस्य बहिः प्रसिद्धे स्थले स्थितः। तत्र नगरजनाः ब्राह्मणपूर्वकाः, तं सम्यक् सम्मान्य यथाविधि कर्माणि कृतवन्तः। मुक्तबन्धनाः राजानः मधुसूदनं पूज्य, स्तुतिपूर्वकं वचनं ऊचुः— "महाबाहो देवकीसुत, न विस्मयः यः त्वं भीमार्जुनबलसम्पन्नः धर्मं धारयसि। अद्य जरासन्धस्य घोरकूपे पतितान् दुःखार्तान् राजान् उद्धृतवान्। विष्णो यदुसुत, सौभग्येन अद्य ते कीर्तिः दीप्तिमती जाताः, दुर्गपर्वतगृहे बद्धान् विमोचित्वा। किम् अनन्तरं कर्तव्यम्, पुरुषव्याघ्र, आज्ञापय; यद्यपि कठिनं, राजानः तव आज्ञया तत् साधयिष्यन्ति।" ततः हृषीकेशः महात्मा तान् उवाच—"यदि युधिष्ठिरः राजसूयम् यज्ञं कर्तुम् इच्छति—" धर्मनिष्ठस्य, राज्याभिलाषिणः, सर्वे तं ज्ञात्वा सहाय्यं दत्त। ततः राजश्रेष्ठ, सर्वे नृपाः हृष्टहृदयाः तस्य वचनं स्वीकृत्य, "एवम्" इति प्रत्युवाचुः। भूमिपालाः कृष्णं दशार्हश्रेष्ठं रत्नैः पूजितवन्तः; गोविन्दः करुणया तानि रत्नानि स्वीकृतवान्। सहदेवः, जरासन्धपुत्रः, स्वजनैः मन्त्रिभिः, कुलपुरोहितेन अग्रणी, प्रस्थितः। सः पुरुषदेव कृष्णं उपगम्य, नम्रः, बहूनि रत्नानि समर्प्य प्रणम्य। ततः कृष्णः परमात्मा, भयभीतं सहदेवं अभयम् दत्तवान्, तस्य रत्नानि स्वीकृत्य। "जनार्दन, यद् यत् मे पिता त्वयि अकरोत्, महाबाहो, तद् तव हृदये न तिष्ठतु, पुरुषश्रेष्ठ।" इति सहदेवः ऊचुः। "त्वं शरणं, गोविन्द; अनुग्रहम् दत्तुम् इच्छामि; देवकीसुत, पितरं संस्कारं कर्तुम् इच्छामि।" "त्वत्तः तथा भीमसेनात् अर्जुनात् च अनुमतिं लब्ध्वा, निर्भयः इच्छया सुखेन वासं करिष्यामि।" इति सहदेवस्य वचनं श्रुत्वा, देवकीपुत्रः पाण्डवयोः महवीरयोः सह हृष्टः। "पितरं संस्कारं कुरु, राजन्," इति वासुदेवः पाण्डवपुत्रौ च ऊचुः। ततः मगधराजपुत्रः मन्त्रिभिः सह शीघ्रं नगरं प्रविश्य, चन्दनं कृष्णागरं सरलं च दारुभिः चिता निर्मितवान्। तां चितां कृष्णागरः सुगन्धद्रव्यैः, सुनन्दया, विविधान् तैलैः, घृतधाराभिः, पुष्पैः च अलङ्कृतवान्, भारत।