भीमसेनस्य तथा जरासन्धस्य निनदेन जना विचिन्तयामासुः—किमिमालयः विदारितः, किं वा पृथिवी एव भग्ना इति। एवं मगधा भीमसेनस्य घोरध्वनिं श्रुत्वा समाचक्षन्त; तदा पुण्यात्मा कृष्णः, जरासन्धवधमनसि स्थितः, भीमसेनं निरीक्ष्य हस्ते दण्डं गृहीत्वा तं द्विधा कृतवान्, तेन जरासन्धवधाय संकेतं दत्तवान्। ततो मारुतेः पुत्रः तं संकेतं विज्ञाय जरासन्धस्य पादौ गृहीत्वा तं शरीरं द्विधा कृत्वा भूमौ अपातयत्, भीमनिनदं च ननाद। पुनः शक्तिमान् जरासन्धः संयोजितशरीरः भीमसेनं प्रत्यागत्य पुनः समरे हस्तयुद्धं कर्तुं प्रवृत्तः। तयोः युद्धं भीषणं रोमाञ्चकरं च जातम्, यत् सर्वलोकविनाशाय कारणमिव, सर्वभूतानां भयदायकमिव। तदा पुनः माधववंशजः कृष्णः दण्डं द्विधा विदार्य, तं विपरीतं कृत्वा भूमौ अपातयत्, जरासन्धवधमनसि स्थितः। भीमसेनः तदर्थं विज्ञाय मगधेश्वरं पादाभ्यां द्विधा विदार्य भूमौ अपातयत्, भीमनिनदं च ननाद। तस्य मांसानि, अस्थीनि, मज्जा, च त्वक् शुष्काणि अभवन्; शिरः विदारितम्; सः मृतवत् एकपिण्डवत् अपश्यत, हे राजन्। ततः राजद्वारे तं निशि मृतवत् शयानं राजानं त्यक्त्वा शत्रुनिग्रहिणः निर्गतवन्तः। कृष्णः जरासन्धस्य पताकाभिः भूषितं रथं योजयित्वा, तयोः भ्रातृभ्यां तत्रारोप्य, बन्धून् मुक्तवान्। ते पृथिवीश्वराः रत्नार्हाः सन्तः, रत्नभोगिनं कृष्णं स्वं राजानं कृत्वा, महाभयात् विमुक्ताः। अविक्लिष्टास्त्रधारिणः शत्रुजित् सः राजा अन्यैः सह दिव्ये रथे आरूढः गिरिव्राजात् निर्गतः। यो सोदर्यवान् इति विख्यातः, महान् धनुर्धरः, यस्य सारथिः कृष्णः, सः निकटयुद्धे हन्ता, दृश्यः, सर्वैः राजभिः अजित्यः। भीमेन च अर्जुनेन च, ताभ्यां वीरैः, कृष्णः सारथिः सन्, सः श्रेष्ठः रथः सर्वधनुर्धरैः अजय्यः बभासे। स एव रथः पूर्वं इन्द्रेण विष्णुना च तारकायुद्धे प्रयुक्तः; तस्मिन्नेव रथे कृष्णः आरूढः निर्गतः। एवं तौ महाबाहू दुष्करकर्माणौ कृष्णप्रेरितौ, लोके तौ कः पश्येत्? एवमुक्त्वा जरासन्धनगरवासिनः वासुदेवं पुरुषश्रेष्ठं विहायसि गच्छन्तं वायुवेगसंयुक्तैः अश्वैः युक्तं दृष्ट्वा विस्मिताः। तं विजयिनं शत्रुनाशनं रथं, घण्टाजालैः शोभितं, तप्तकाञ्चनसदृशं, मेघनिनादसदृशं दृष्ट्वा सर्वे विस्मयं ययुः। येन रथेन्द्रेण इन्द्रः नवतिः नव दानवसेनाः हत्वा विजयी अभवत्, तं रथं प्राप्य ते वीराः परमं हर्षं लेभिरे। तदा बलिनं कृष्णं भ्रातृभिः सह रथे स्थितं दृष्ट्वा मगधाः अत्यद्भुतं मेनिरे। स रथः दिव्यैः अश्वैः युक्तः, वायुवेगसमः, कृष्णेन आसीनः प्राभाति स्म, हे भरत। तस्मिन् रथे देवैः स्थापितः पताकाश्रेष्ठः, अनासक्तः, योजनेभ्यः अपि दृश्यते, इन्द्रायुधसदृशः शोभमानः। तदा कृष्णः गरुडं चिन्तयामास; सः तत्क्षणमेव उत्पत्य, कल्पद्रुमवत् तत्र स्थितः। विस्तीर्णमुखः, भीमनिनादः, भूतसंघैः पताकाभिश् च सहितः, सः नागभक्षः गरुडः तस्मिन् रथे स्थितः। तम् आलोकयितुं प्राणिभिः दुःसाध्यः, परमतेजसा दीप्तः, मध्याह्ने सहस्रकिरणसम्पूर्णसूर्यवत्। सः वृक्षेषु न लग्नः, शस्त्रैः न क्षतः; सः दिव्यः पताकाश्रेष्ठः, हे राजन्, अत्रैव मनुष्यैः दृश्यते। तं दिव्यं मेघनिनादितं रथं आरुह्य पुरुषव्याघ्रः अच्युतः तौ पाण्डवौ सहितः निर्गतः। स रथः यं वसुः राजा वासवात् प्राप्तवान्, बृहद्रथात् क्रमशः बर्हद्रथान् प्राप्तः। तदा महाबाहुः पद्मनयनः कृष्णः, निर्गत्य, गिरिव्राजस्य बहिः प्रसिद्धे स्थले स्थितः। तत्र सर्वे नागराः ब्राह्मणैः अग्रगण्यैः सह, तं सम्मानपूर्वकं उपसंगम्य, विधानतो विधिं कृतवन्तः। बन्धनात् मुक्ताः राजानः मधुसूदनं पूजयित्वा, स्तुतिपूर्वकं वाक्यं ऊचुः— हे महाबाहो देवकीनन्दन! न विस्मयः यः त्वं भीमार्जुनबलसम्पन्नः धर्मं धारयसि। त्वं अद्य जरासन्धस्य घोरकूपे दुःखपरिप्लुता ये राजानः मग्नाः, तान् उद्धृत्य त्रातवान्। हे विष्णो, हे यदुसुत! सौभाग्येन त्वं अद्य महतीं कीर्तिं प्राप्तवान्, ये निर्बन्धाः गिरिदुर्गे बद्धाः तान् विमोच्य। किं कर्तव्यं, पुरुषव्याघ्र? आज्ञापय, यद्यपि दुःसाध्यं स्यात्, राजानः तवाज्ञया तत् साधयिष्यन्ति। तदा हृषीकेशः, महात्मा, सर्वान् उक्तवान्—यदि धर्मनिष्ठः युधिष्ठिरः राजसूयमिच्छति— तस्मै, यः धर्मनिष्ठः, ऐश्वर्यकामः, सर्वे यूयं तदर्थं साहाय्यं कुरुत। तदा, हे राजश्रेष्ठ, सर्वे राजानः परमसन्तुष्टचित्ताः तद्वाक्यं स्वीकृत्य, "एवमस्तु" इति प्रत्युवाचुः। पृथिवीश्वराः कृष्णं दशार्हश्रेष्ठं रत्नैः पूजयित्वा, गोविन्दः तेषां महतीं दयां दृष्ट्वा तानि बहुमूल्यरत्नानि स्वीकृतवान्।