अग्नये देवाः समुपेत्य प्रार्थयन्ते स्म—“मा भूयान्महान्, न हि त्वं नो दग्धुमिच्छसि। यः स ते महाः प्रज्वलितः संहतिः, स त्वत्तः प्रवर्तते।” ततोऽग्निः प्रत्युवाच—“न तथा युष्माभिरिच्यते, दैत्यानां नाशनाः; अयं हि गरुडो महाबलः, मम तेजसा तुल्यः। स परमतेजाः, विनतायाः प्रियः, जातमात्र एव, यं दृष्ट्वा भवतां सर्वेषां मोहः संवृत्तः। एष सर्पारातिः, महाबलः कश्यपात्मजः, देवानां हिते, दैत्यराक्षसानां च अहिते स्थितः। नात्र भयं किञ्चिदस्ति; पश्यतैनं मया सह। ततः देवाः गरुडं स्तोतुमारभन्त—“त्वं हि मुनिः, महाभागः, देवः, पक्षिराजः; त्वं प्रभुः, ज्योतिष्मान्, सूर्यः, परमः स्रष्टा, प्रजापतिः, त्वमिन्द्रः, अश्वपतिः, शर्वः, जगदधीशः। त्वं पद्मयोनेरास्यं, होतृ, अग्निश्च, वायुः च; त्वं धारयिता, व्यवस्थाता, विष्णुः, सुरश्रेष्ठः। त्वं महत्, अजितः, नित्यः, अमृतः, महाकीर्तिः, तेजस्वी, काम्यः, परमा नः त्राता। यद्भविष्यं, यच्च प्राप्तम्, सर्वं त्वया व्याप्तम्। त्वं परमः; सर्वं चलं स्थिरं च, तव रश्मिभिः प्रकाशते, सूर्यस्येव किरणैः; पुनः पुनः प्रकाशमपाकरोषि, स्थिरजङ्गमयोः संहारकर्ता च त्वमेव। यथा क्रुद्धः सूर्यः प्रजाः दहति, तथा त्वं अग्नितेजसा दहसि; संहाराग्नेः उत्पन्नस्य इव भीषणः, त्वं युगान्ते संहारं करोषि। त्वां पक्षिराजं शरणं प्रपन्नाः स्मः; त्वं महाबलः, अग्नितुल्यतेजाः, विद्युत्समप्रभः, तमोहरः, मेघमध्यचरः, महावीर्यः, व्योमगामी गरुडः। त्वं वरदः, दूरान्तिकनाथः, अविजित्यपराक्रमः; तव तेजसा इदं सर्वं तप्यते, जगन्नाथ, सुवर्णप्रभया; सर्वान् देवान् पालय, महात्मन्। भयभीता व्योमयानयात्रिकाः, त्वया मोहिताः, विपथगामिनः; त्वं मुनिपुत्रः, दयालुः प्रभुः, महात्मा, पक्षिश्रेष्ठः, कश्यपात्मजः। मा नो रोषं कुरु; लोकस्य परमानुकम्पां दर्शय; त्वं प्रभुः, प्रशान्तिं गच्छ, अस्मान् पालय; तव घोरनिनदेन, दिशः, व्योम, स्वर्ग, पृथिवी च कम्पन्ते। भगवन्, शुभं कुरु, सुखदः भव।” एवं देवर्षिसंघैः स्तुतः सुपर्णः स्वं तेजः संहरत्। ततोऽथ महाबलः, इच्छया गतिसम्पन्नः, पक्षिराजः, सागरतीरं प्रति मातरं प्रति जगाम। तत्र विनता, शापेन पराजिता, दुःखेन पीडिता, दास्यवस्थां प्राप्ता। तदा विनता, पुत्रस्य सन्निधौ प्रणम्य, कद्र्व्वा तया समाहूता, इदं वचनमब्रवीत्—“सुमुखि, मामनय, नागनिकेतनं रम्यम्, सागरस्य अन्तःस्थले, रमणीयं दर्शनीयम्।” ततः सुपर्णमाता नागमातरं वहति स्म; गरुडः अपि मातुराज्ञया नागानपि वहति। वैनतेयः पक्षिराजः सूर्यसंनिकर्षं जगाम; तत्र नागाः सूर्यरश्मिभिः तप्ताः, मूर्च्छिताः अभवन्। तेषां तादृशं स्थितिं दृष्ट्वा, कद्र्व्वा इन्द्रं स्तोतुमारभत—“नमस्ते सर्वदेवेश, नमस्ते शत्रुसूदन; नमस्ते नमुचिच्छेदिन्, नमस्ते शचीपतये; नागानां तप्तानां सूर्येण, जलप्लवः भव। त्वमेव नः परं त्राता, श्रेष्ठोऽमृतानां; त्वं प्रभुः, बली, स्रष्टा, पुरन्दरः। त्वं मेघः, त्वं वायुः, त्वमग्निः, विद्युत् च; त्वं मेघविभेदकः, महाप्रभः मेघः त्वमेव। त्वं अतुलः भीषणः वज्रः, घोरनिनदः; त्वं वर्षदः; त्वं लोकस्रष्टा, अजय्यसंहर्ता च। त्वं सर्वभूतानां ज्योतिः, त्वं सूर्यः, दहनोऽग्निः; त्वं महद्भूतं, अद्भुतं, त्वं नृपः, त्वं सुरश्रेष्ठः। त्वं विष्णुः, त्वं सहस्राक्षः, त्वं देवः, परायणम्; त्वं सर्वमृत्युञ्जय, त्वं सोमः, परं पूज्यः। त्वं मुहूर्तः, तिथि, क्षणः, पुनः लवः; त्वं शुक्लपक्षः, कृष्णपक्षः, कालविभागः, मात्राः, लवांशश्च; त्वं संवत्सरः, ऋतवः, मासाः, रात्रयः, दिवसाश्च। त्वं परमा पृथ्वी, पर्वतवनयुक्ता, भूमिः, सूर्यसहितः, तमोवर्जितं व्योम; त्वं सागरः, मदोत्कटमत्स्ययुक्तः, महातरङ्गः, बहुशङ्कुलः, मत्स्यसमूहयुक्तश्च। त्वं महाकीर्तिः, सदा मुनिभिः, हृष्टचित्तैः महर्षिभिः पूज्यसे; स्तुतः, सोमपानं यज्ञे करोति, भूतानां हविर्भागं भुङ्क्ते। त्वं ब्राह्मणैः फलार्थिभिः सदा पूज्यसे; त्वं अनन्तबलः, वेदाङ्गैः गीतः; तव कृते, द्विजश्रेष्ठाः, यज्ञनिष्ठाः, वेदविदः, वेदाङ्गैः, सर्वयत्नेन यजन्ति।” एवं कद्र्व्वया स्तुतः, भगवाञ्छार्ङ्गधन्वा, तदा सर्वं व्योम मेघसमूहैः आच्छादयत्। तान् मेघानादिशत्—“शिवं सुधां वर्षयत!” ते च मेघाः, विद्युत्प्रभया दीप्ताः, विपुलं जलं वर्षयामासुः। निरन्तरं गर्जन्तः, परस्परं स्पर्धमाना इव, महान्तः, अद्भुताः मेघाः, व्योम प्रलयाभासं चकारुः। अतुलं, अनवरतं जलं, महानिनदेन, व्योमनि अप्सरः इव नृत्यमिव, धारातरङ्गसंयुक्तं, आपातयन्। तडिद्वातकम्पिताः, सततं निर्झरं वर्षन्तः, ते मेघाः तदा अविरतं वर्षं चक्रुः।