ततः तौ बलिनौ वीरौ, भीमसेनः जरासन्धश्च, परस्परं तृणपिडनं, संयोगं, मुष्टिबन्धनं च, तथा अन्यानि नानाविधानि मल्लयुद्धकौशलानि प्रचक्रतुः। तयोः युद्धदर्शनाय नगरवासिनः—ब्रह्मणाः, वैश्याः, सहस्रशः क्षत्रियाश्च—समागताः। शूद्राः, पुरुषसिंहाः, स्त्रियः, वृद्धाश्च तत्रैव सन्निपत्य, स स्थलः जनसमूहेन अतीव सन्निकृष्टः अभवत्। तयोः बाहुप्रहारैः, गृह्य निगृह्य च, अतिविपुलः संनिपातः उत्पन्नः, यथा वज्रस्य पर्वतेन संयोगः। उभौ अत्युत्साहितौ, बलिनां श्रेष्ठौ, परस्परं दोषान्वेषणपरौ, जयकाङ्क्षिणौ, प्रतिद्वन्द्विनं पराजयितुम् इच्छन्तौ। तौ शृङ्गाभ्यां समाहत्य मेषाविव, निशाचरौ वृक्षाविव, हयौ पादाभ्यां, तित्तिरौ च चञ्चुभ्यां इव आसीताम्। ततः भीमसेनः जनसमूहं अपसार्य, युद्धं महानादेन अभवत्; तयोः बलिनोः समरः वृत्रेन्द्रयोरिव बभूव। आकर्षणेन, अपाकर्षणेन, प्रत्याकर्षणेन, विकर्षणेन च, परस्परं व्यायम्य, जानुप्रहारैः तौ अन्योन्यं ताडयामासतुः। ततो महान् शब्दः अभवत्, तौ परस्परं गर्हयन्तौ, शिलासंघर्षणसदृशैः प्रहारैः ताडयामासतुः। तत्र जरासन्धः भीमसेनं वक्षसि मुष्टिना ताडयामास; भीमसेनश्च प्रतिनिवार्य जरासन्धं वक्षसि ताडयत्। उभौ विस्तीर्णवक्षसमौ, दीर्घबाहू, मल्लविद्याविशारदौ, आयसीव मुद्गराभ्याम् अन्योन्यं समाहतौ। सा मल्लयुद्धश्रेणी कार्तिकमासस्य प्रथमे दिवसे आरब्धा, पञ्चदशदिनपर्यन्तं, निराहारौ, दिनरात्रं, अविश्रान्तौ च प्रवृत्ता। त्रयोदशमे दिने तयोः महात्मनोः संघर्षः प्रवृत्त एव आसीत्; चतुर्दशरात्रे तु मगधराजः क्लान्तः विश्राममुपगतः। तं राजा क्लान्तमालोक्य, जनार्दनः भीमसेनं महाकर्माणं सम्बोध्य प्रोवाच। "कौन्तेय, शत्रुः क्लान्तः सति युद्धे निगृह्यते; सम्पूर्णतया पीड्यमानः प्राणानपि त्यजति। तस्मात् अद्य त्वया राजा संपीडनीयः; सर्वबलसमन्वितः युद्धं कुरु, भारतश्रेष्ठ।" एवं केशवेन प्रोक्तः पाण्डवो, शत्रुसैन्यविनाशनः, जरासन्धस्य दुर्बलत्वं विज्ञाय, तस्य वधाय निश्चितवान्। ततः वृकोदरः, बलिनां श्रेष्ठः, अजितं जरासन्धं निगृह्य, पराजयाय रोषवशात् समारभत, कुरुनन्दन। तत्समये भीमसेनः कृष्णं यादवानन्दनं सम्बोध्य, जरासन्धवधाय विस्तीर्णं उपायं चिन्तयन्, इदं वचनमुवाच—"कृष्ण, अयं दुष्टः मया न किञ्चिदनुग्राह्यः; स्वजनवधेन अयं स्वयमेव नष्टः।" तस्य वचः श्रुत्वा, कृष्णः वृकोदरं पुनः प्रेरयन्, जरासन्धवधकामः, इदं प्रोवाच—"यद् यत् उत्तमं दैवबलं, साहसं, वातजं बलं च त्वयि, तत् सर्वं अद्य प्रदर्शय जरासन्धे। अयं जरासन्धः, दुष्टबुद्धिः, महारथः, तव हन्तव्यः; एतद् आकाशे घोषमपि शुश्रावम्। गोमन्ते पर्वते सः कदाचित् मुक्तः; बलदेवस्य बलेन संगम्य कोऽन्यः मगधेषु जीवितुम् अर्हति? तस्मात् तव कराभ्यां एव अस्य निधनं निश्चितम्; वातात्मानं स्मृत्वा, एषः मगधाधिपः हन्तव्यः।" एवं समाहितः भीमः, मारुतं स्मृत्वा, जनार्दनं प्रणम्य, फल्गुनं च आलिङ्ग्य, शत्रुनिग्रहे समुत्साहम् आजहार। तदा वातवेगेन भीमसेनः जरासन्धं समुत्क्षिप्य, परिभ्रम्य शतशः, जानुपीडनं कृत्वा, घोरं निनादमकरोत्। पादेन गृह्य, महाबलः तं द्विधा चकर्त; तस्य पीडनसमये पाण्डवस्य निनादेन भृशं शब्दः उत्पन्नः। भयानकः स शब्दः सर्वभूतानि बिभ्रद् अभवत्; सर्वे मगधाः सन्त्रस्ताः, स्त्रीणां गर्भाः स्रुताः। भीमस्य निनादेन, जरासन्धस्य च, जनाः चकिताः—"किं हिमालयः विदारितः, किं पृथिवी एव भग्ना?" इति। एवं मगधाः भीमसेनस्य शब्दं श्रुत्वा, श्रीकृष्णः जरासन्धवधकामः, दण्डं गृहित्वा द्विधा कृत्वा न्यवेदयत्। तद् विज्ञाय, मारुतात्मजः जरासन्धस्य पादं गृहीत्वा, तं द्विधा विदार्य, भूमौ क्षिप्य, पुनः निनादम् अकरोत्। किन्तु, तदा शक्तिमान् जरासन्धः पुनः संयोजितः, भीमसेनं प्रतियुध्य, हस्तयुद्धं पुनः आरब्धवान्। तयोः समरः भीषणः, रोमाञ्चकरः, सर्वलोकविनाशनं सञ्जनयन्, सर्वभूतानां भीतिं जनयन् आसीत्। पुनश्च माधवः दण्डं द्विधा विदार्य, विपर्यस्तं कृत्वा, भूमौ क्षिप्य, जरासन्धवधाय संकेतं दत्तवान्। ततो भीमसेनः तद् बोधित्वा, मगधपतिं पादाभ्यां द्विधा विदार्य, भूमौ क्षिप्य, घोरं निनादम् अकरोत्। तस्य मांसं, अस्थि, मज्जा, चर्म च शुष्कम्, शिरः द्विधा भग्नम्, सः मृतवत् एकपिण्डवत् अपतत्। ततः राजद्वारे, निशायामिव मृतं राजानं त्यक्त्वा, शत्रुनिग्रहिणः पाण्डवाः श्रीकृष्णेन सह तत्रतस्तः निर्जग्मुः।