ततः तौ द्वौ नरसिंहौ, बाहुशस्त्रकुशलौ, परस्परं जयकाङ्क्षिणौ, उत्साहितचित्तौ समुपजग्मतुः। प्रथमं तु, परस्परपादाभिवन्दनं कृत्वा, हस्तग्रहणेन सौमनस्यं दर्शयन्तौ, पार्श्वयोः परस्परं बाहुभिः आलिङ्ग्य, तत्रैव प्रहारं चक्रतुः। ततः पुनः, बाहुभिः पार्श्वयोः आलिङ्ग्य, बहुशः प्रहरन्तौ, अङ्गानि अङ्गैः संसक्त्य, तीव्रप्रहारान् पुनः पुनः चक्रतुः। तौ वीरौ, हस्तकौशलं दर्शयन्तौ, वज्रस्पर्शवत् बलिनः प्रहारान् कुर्वन्तौ, कपोलदेशे ग्रीवायां च प्रहारैः विद्युत्समस्पुलिङ्गानिव सृजन्तौ दृष्टौ। बाहुबंधादिभिः प्रयुक्तैः, परस्परशिरसि पादप्रहारं चक्रतुः; ततः ‘पूर्णकुम्भ’ नाम्ना बन्धेन उभयोः उरसि परस्परं संपीड्य स्थितवन्तौ। अङ्गुलिपीडनं कुर्वन्तौ, तौ गजारावमिव घननिनादमिव च उच्चैः निनदन्तौ, बाहूनि एव शस्त्ररूपेण प्रयोजयन्तौ। ततो, तलप्रहारैः परस्परं ताडयन्तौ, क्रुद्धसिंहवत् विकृष्टदृष्टयः, अन्योन्यं आकर्षन्तौ च। बाहुभिः अङ्गानि अङ्गेषु संस्थाप्य, कटिपार्श्वयोः च आलिङ्ग्य, उदरयोः च बाहुपाशं कृत्वा स्थितवन्तौ। कुशलौ तौ, परस्परं श्रोणिपार्श्वयोः प्रहारं कृत्वा, हस्तौ ग्रीवात् उदरच्छदि च सञ्चालयन्तौ। सिमितिविच्छेदं कृत्वा, पृष्ठपीडनं च, बाहुभिः पूर्णकुम्भबन्धं योजयित्वा, उभौ मूर्च्छितप्रायौ अभवताम्। तत्र तत्र तृणपीडनं, संयोगं, मुष्टिबन्धं च, अन्यानि च बहूनि मल्लयुद्धकौशलानि प्रयोजयन्तौ। एवमेतयोः युद्धदर्शनाय, नगरवासिनः—ब्राह्मणाः, वैश्याः, सहस्रशः क्षत्रियाश्च—समाजग्मुः। शूद्राः, नरसिंहाः, स्त्रियः, वृद्धाः च अपि तत्र समागताः; जनसमूहैः तद्वै स्थलम् अत्यन्तं संकीर्णमभवत्। तयोः बाहुप्रहारैः, आलिङ्गनप्रतिआलिङ्गनैः, महती कम्पनाविव वज्रपर्वतयोः अभवत्। उभौ वीर्यशालिनौ, परस्परं दोषदर्शनाय समुत्साहितौ, जयलाभकाङ्क्षिणौ अभवताम्। तौ, मेषौ इव शिरोभिः संघट्टयन्तौ, निशाचरौ इव वृक्षैः, अश्वश्रेष्ठौ इव खुरैः, तित्तिरौ इव चञ्चुभिः, परस्परं युद्धं चक्रतुः। तदा भीमः जनसमूहं अपाकृष्य, युद्धं संकुलमकरोत्; तयोः बलिनोः युद्धं वृत्रेन्द्रयोरिव बभूव। परस्परमाकर्षणेन, प्रतिसंवर्तनप्रयत्नैः, जानुप्रहारैः च, अन्योन्यं पीडयन्तौ, तौ परस्परं ताडयन्तौ। महतीनादेन, उभौ परस्परं निन्दन्तौ, शिलासंघट्टवत् प्रहारान् चक्रतुः। तत्र जरासन्धः भीमस्य उरसि मुष्टिप्रहारं कृतवान्; भीमः अपि तस्य उरसि प्रहारं प्रत्यनयत्। उभौ विस्तीर्णवक्षसौ, दीर्घबाहू, मल्लविद्याविशारदौ, परस्परं बाहुभिः आयसीमिव गदां संघट्टयन्तौ। कर्तिकमासस्य प्रथमे दिवसे युद्धारम्भः अभवत्; पञ्चदश दिनानि, अहोरात्रं, निराहारौ, विश्रान्तिवर्जितौ, तौ युद्धं कृतवन्तौ। त्रयोदशे दिने, तयोः महात्मनोः संघर्षः प्रवृत्त एव; चतुर्दशरात्रे तु, मगधपतिः श्रान्तः विश्रामं प्राप। राजानं तं श्रान्तं दृष्ट्वा, जनार्दनः भीमाय महाकर्मणे संबोधयन् इदं वचनमब्रवीत्—“कौन्तेय, शत्रुः श्रान्तः सति युद्धे निगृह्यते; सम्प्रपीडितः सन्, प्राणानपि त्यजेत्। तस्मात् अद्य त्वं राजानं सम्पीडय; सर्वबलसमन्वितः युद्धं कुरु, भरतर्षभ।” एवमुक्तः केशवेन, पाण्डवो रिपुसूदनः, जरासन्धस्य दुर्बलत्वं ज्ञात्वा, तस्य वधाय मतिं चकार। ततः वृकोदरः, बलिनां श्रेष्ठः, अजितं जरासन्धं निग्रहीतुं, क्रोधेन समाविष्टः, कुरुनन्दन, समारभत। ततः भीमसेनः कृष्णाय, यदुवीर्येन्द्राय, जरासन्धवधाय विस्तीर्णयुक्तिं कृत्वा, वाक्यमुवाच—“कृष्ण, अयं दुष्टात्मा मया न किञ्चिदनुग्राह्यः; स्वजनविनाशकृत्यैष यदुवृषभ!” एवमुक्ते, कृष्णः वृकोदरं प्रेरयन्, जरासन्धवधे उत्सुकः, प्रत्युवाच। “यद् यत् परं दैवमुत्साहं बलं च तव, वायुपुत्र भीम, तदिदानीं दर्शय, जरासन्धे समुपस्थिते। अयं जरासन्धः, पापकृत्, महारथः, तव हन्तव्यः; एषा वाणी दिवि वातेन प्रवाहिता मया श्रुता। गोमन्ते पर्वते श्रेष्ठे, स कदाचित् विमुक्तः; बलदेवबलानन्तरं मगधेषु कः जीवेत्? तस्मात् तस्य वधः केवलं तव हस्ते निश्चितः; वायुदेवमेकस्मरन्, एष मगधनाथः हन्तव्यः।” एवमुक्तः भीमः, वायुदेवमन्तरेण मनसा स्मृत्वा, जनार्दनं प्रणम्य, फल्गुनं समालिङ्ग्य, रिपुसूदनः, वायुवेगसमाविष्टः, जरासन्धं बलिनं समुत्क्षिप्य, घूर्णयितुं समारभत। शतवारं तम् आवर्त्य, भरतर्षभ, जानुपीडया पृष्ठं संपीड्य, घोरनिनादं चक्रे। तस्य पादं हस्तेन गृहित्वा, बलिनां श्रेष्ठः, जरासन्धं द्विधा चकार; स पीड्यमानः, पाण्डवेयेन घोषेण, महती नादः अभवत्। भयानकः स निनादः सर्वभूतानि सन्त्रासयामास; सर्वे मगधाः भयार्ताः, स्त्रीणां गर्भाः अपतन्।