ते ये यमपथानुगाः, तव बन्धुविनाशकाः, स्वबान्धवानां वृद्ध्यर्थं त्वां हन्तुमिह समागताः। त्वं क्षत्रियेषु अन्यः कोऽपि नास्तीत्येव मन्यसे, हे राजन्, सा ते महान् बुद्धिभ्रमः। कः हि क्षत्रियः, स्वजातिं विज्ञाय, आत्मसंयमसम्पन्नः, युद्धे न प्रविश्य, अनुपमं शाश्वतं च स्वर्गं न प्राप्नुयात्? युद्धयज्ञस्य व्रतम् आदाय क्षत्रियाः स्वर्गं यान्ति, इति विद्धि, नरश्रेष्ठ। स्वर्ग एव महतो ब्रह्मणः कारणम्, स्वर्ग एव महत्याः कीर्तेः कारणम्; स्वर्ग एव—तपसा च युद्धे च—धीराणां मृत्युः। स हि इन्द्रः, सदा धर्मनिष्ठः, येन असुराः पराजिताः, स एव जगत् पाति, शतक्रतवः। त्वं यथा स्वर्गमार्गं युद्धाय इच्छसि, तथा अन्यः कः, हे मगधबलसमृद्ध, गर्वितः? मा परेषां अवमानं कुरु, वीर्यं सर्वेषां समं न भवति; कश्चित् त्वत्समानः, कश्चित् त्वत्तोऽपि अधिकः, नरपते। यावत् एतद् न ज्ञायते, तावत् अस्माकं सह्यं; अतः अहं त्वां वदामि। त्यज गर्वं दर्पं च, हे मगध, केवलं समेषु एव; मा पुत्रैः मन्त्रिभिः सैन्येन च यमसदनं गच्छ। दम्भोद्भवः, कार्तवीर्यः, ततो बृहद्रथः—एते सर्वे नृपाः, महाबलिनः अपि, स्वसेनया सहिताः, अत्रैव नष्टाः, कुत्सितं गताः। वयं ब्राह्मणाः न स्म, येन त्वया सह युद्धं याचामः, क्षत्रियाः वयम्; अहं शूरवंशसम्भवः, हृषीकेशः अत्र अस्ति, एते चौ पाण्डववीर्यवन्तौ; कृष्णं च, मम मातुलसुतं, शत्रुम् विद्धि। युद्धाय त्वां आह्वयामः, हे राजन्; स्थित्वा युद्धं कुरु, वा सर्वान् नृपतीन् विमोचय, अथवा यमक्षेत्रं गच्छ। एवं श्रुत्वा जरासन्धः क्रुद्धः वाक्यम् अब्रवीत्—न अहं कंसः, न प्रलम्बः, न बाणः, न मुष्टिकः; न नरकः, न इन्द्रतापनः, न केशी, न पूतना। नापि कालयवनः, न चान्ये ये त्वया युद्धे हताः; त्वं गोपकुले जातः, स्ववंशं स्मर। त्वं मत्तः भयात् समुद्रतीरं गतः, स्वजनपदं मधुपुरीं च परित्यज्य, साधारणपुरुषवत्। अद्य त्वं शूरवंशज इव गर्जसि, शरद्घन इव; अद्य अहं भोजराजस्य ऋणं सम्प्रतिपद्ये। अद्य त्वां, हे माधव, उग्रसेनजामातरं, हत्वा, स्वस्य दीर्घकालं कामं पूरये, यस्य गुणाः कीर्त्यन्ते। दैवयोगात्, मम यत्नः, सुरैः सह, वासवेन च, सिद्धः; एते च, भीमसेन अर्जुनौ, हे गोविन्द, उभौ अवीर्यौ। त्वं तान् युद्धे हनिष्यसि, महाबाहो, सिंहः शिशुनृगानिव। तत्र सर्वे समागताः प्रजाः भयात् कम्पिताः। एतेन पाण्डवाभ्यां आज्ञप्तः, हे नृपाधम, अद्य त्वां पुत्रैः सह युद्धे हनिष्यामि; त्वं न कदापि श्रेष्ठपुरीं जीवन् प्रविश्यसि। अहं न अविजितान् नृपान् गृह्णामि; अत्र कः अविजितः, येन मया न निगृहीतः? एष एव क्षत्रियस्य धर्मः, हे कृष्ण, बलात् परान् निगृह्य यथेष्टं आचरितव्यम्। अहं देवकारणात् नृपतीन् आनयम्; कथं भीतया, क्षत्रियव्रतं स्मृत्वा, अद्य तान् मुञ्जेयम्? सेनया सेनां वा, एकः एकेन वा, अथवा द्वौ त्रयः वा, पृथक् वा, यथेष्टं, युध्ये। एवं उक्त्वा जरासन्धः ततः सहदेवस्याभिषेकं आज्ञापयत्, महाबलैः युद्धं कर्तुम् इच्छन्। ततः स राजा स्वान् सेनापतीन् स्मरन्, हे भरतश्रेष्ठ—कौशिकं चित्रसेनं च—युद्धसन्निकर्षे। तयोः नाम्नी, हे राजन्, हंसः दिविकः च, यानि पूर्वं लोके प्रसिद्धानि, जनैः पूजितानि च। स राजा महाबलः, श्रीमान् शौरिः, तम् अनुस्मरन्—यो बलिनां श्रेष्ठः, नरव्याघ्रः, व्याघ्रवीर्यसम्पन्नः। जरासन्धः, सत्यनिष्ठः, भूमौ भीमवीर्यसम्पन्नः; तस्य अंशः अन्यस्मै दत्तः, स च मधुभिः युद्धे अजेयः। मधुसूदनः, आत्मसंयमिनां श्रेष्ठः, स्वयम् तं हन्तुं न इच्छन्; ब्राह्मणाज्ञां पुरस्कृत्य, हलधरानुजो हन्तुम् आरब्धवान्। कस्मात् तौ शत्रू, कृष्णः च मगधराजः, सह वसताम्? कथं वा मधवः जरासन्धेन युद्धे पराजितः? कः स कंसो मगधजः, किमर्थं द्वेषं चकार? एतत् सर्वं मे शंस, हे वैशम्पायन। यदुवंशे, वृष्णिप्रसूतः, बुद्धिमान् वसुदेवः जातः, उग्रसेनस्य मन्त्रदर्शी। कंसः, उग्रसेनस्य पुत्रः, महाबलवान्, बहुषु ज्येष्ठः, हे कुरुनन्दन, सर्वशस्त्रेषु निपुणः। जरासन्धस्य कन्या, कीर्तिमती, तस्य भार्या अभवत्, या पितृणा राजसम्मानेन दत्ता। तस्मात् कारणात्, उग्रसेनसुतः मन्त्रिभिः मथुरायां नृपतित्वे अभिषिक्तः, स च उग्रवीर्यवान्। धनबलमदेन मतिमोहितः, स पितरं निगृह्य, मन्त्रिभिः सह राज्यं भोक्तुम् आरब्धवान्।