तेषु तिष्ठत्सु तत्र, ते राजानं तं नृसिंहम् अन्योन्यं च निरीक्ष्य, "स्वस्ति अस्तु, सर्वं कुशलम् अस्तु, राजन्," इति शंसन्तः अभिवादयन् स्थिताः। ततः जरासन्धः पाण्डवान् यादवांश्च, ये ब्राह्मणवेषधारिणः आसन्, इदं प्राह—"निषीदत," इति। तदा ते त्रयः पुरुषश्रेष्ठाः, यज्ञवेद्यां त्रय इव वह्नयः, तेजसा दीप्ताः, उपविविशुः। सत्यवादी जरासन्धः तान् उक्तवान्, कौरोत्तमं तेषां विचित्रवेषधारणाय उपालभ्य—"यूयं न स्नातकव्रतीनां ब्राह्मणानां माल्यलेपनधारिणः इव दृश्यध्वे। अहं ह्येतद्विदितवान् अस्मिन्लोके, यूयं न तादृशाः। के यूयं, माल्यभूषिताः, धनुर्ज्याघातलाञ्छितबाहवः?" इति। "यूयं वीर्यवन्तः क्षत्रियत्वं वहन्तः, ब्राह्मणत्वं च वदथ। वस्त्रैः जीर्णैः, माल्यलेपनविभूषिताः बहिः—" इति। "सुस्पष्टं हि मे, यूयं अस्मिन्लोके क्षत्रियाः। सत्यम् उक्तव्यं—के यूयं? सत्यम् राज्ञः शोभते।" "चैत्यकपर्वतः शिखरं भित्वा, कथं भवनमिदं प्रविष्टाः? गूढमार्गेण आगताः, राजदण्डानपि निर्भयाः।" "स्वार्थं च वीर्यं च निगदत, विशेषेण यदि ब्राह्मणाः। अयं हि भवतः स्वभावः, किं काङ्क्षन्ति यूयं अद्य?" "किं च, मामुपेत्य यथावद्वचनं न भाषध्वे? किमर्थं नातिथ्यं गृह्णीथ? किं प्रयोजनं आगमने?" इति। एवं जरासन्धस्य उक्त्वा, श्रीकृष्णः महात्मा, वाक्यविशारदः, मृदु निर्भयवचनैः प्रत्युवाच। श्रीकृष्णः उवाच—"विजानीहि, राजन्, स्नातकव्रतीन् अस्मान् ब्राह्मणान्। नराधिप, ब्राह्मणाः क्षत्रियाः वैश्याश्च स्नात्वा व्रतम् उपयान्ति।" "तेषां नियमाः विशेषाश्च सामान्याश्च सन्ति। तथापि क्षत्रिय एव श्रियम् आप्नोति।" "यत्र पुष्पाणि, तत्रैव श्रीः; तस्मात् वयं पुष्पधारिणः। क्षत्रियस्य बाहुवलम्, न तु वाक्शौर्यम्; तस्मात् तस्य वाक् नातिवक्त्रा, किं तु संयता, भारतकुले यथा उचितम्।" "स्रष्टा क्षत्रियबलम् बाहुषु न्यधात्। यदि द्रष्टुमिच्छसि, राजन्, अद्य एव तद् पश्यसि निःसंशयम्।" "वीराः गूढमार्गेण गृहम् प्रविशन्ति, मित्राणि द्वारेण; एते धर्म्याः मार्गाः गृहेषु प्रवेशस्य।" "न च वयं शत्रुभावेन, किं तु प्रयोजनवशात् आगताः; अतः नातिथ्यं अर्हामः। एषः अस्माकं दीर्घव्रतः।" "न स्मरामि त्वया किञ्चिद् वैरं कृतम्, न च विचार्य दोषं पश्यामि।" "यदि अपि किञ्चिद् दोषः स्यात्, किं माम् अदोषं मन्यसे? ब्रूहि, ब्राह्मणाः, धर्मिष्ठेषु एष एवाचारः।" "मनः सम्पीड्यते, वित्तधर्मयोः हान्या; निर्दोषे यः प्रहरति, स क्षत्रियः एव—न संशयः।" "यदि धर्मज्ञः, महावीर्यः, अन्यथा आचरति, स पापमार्गं प्राप्य, शुभमपि नाशयति।" "त्रिषु लोकेषु क्षत्रियस्य एव धर्मः श्रेष्ठः, धर्मज्ञाः अन्यं धर्मं न स्तुवन्ति।" "अतः अहम् अद्य स्वधर्मे स्थितः, संयमी, निर्दोषः, त्वं तु प्रमादवद् वदसि।" "महाराजन्, कुलस्य कश्चन एक एव कुलधर्मं वहति; तव तु द्वौ तत्र प्रवृत्तौ।" "राजन्, त्वया भूमौ वसन्तः क्षत्रियाः निगृहीताः; तवैतत् क्रूरकर्म, किं त्वं निर्दोषं मन्यसे?" "राजर्षे, कथं धर्मिष्ठान् नृपान् नृपतिः हिंस्यात्? तं नृपं निगृह्य, रुद्राय दातुम् इच्छसि।" "यदि तेन भावेन अस्मान् प्रति आगच्छसि, वयं धर्मरक्षिणः समर्थाः।" "अतः अद्य तव पुरतः आगताः स्म; न कदाचित् मनुष्येषु आश्रयः दृष्टः; कथं त्वं मानवसाधनैः शंकरं यजितुम् इच्छसि?" "स्वजातीयान् एव पशून् स्वजातीयेषु यजसि; अन्यः कः त्वदृशः मोहात् जरासन्ध?" "यः यत्र कर्म करोति, तत्रैव फलं प्राप्नोति।" "ते, यममार्गगामिनः, तव बान्धवान् हन्तुम् आगताः, स्वबान्धववृद्धये।" "नान्यः क्षत्रियः अस्ति, इति त्वं मन्यसे; एषा महती तव बुद्धिभ्रमः।" "कः क्षत्रियः, कुलोत्पन्नः, संयमी, युद्धे अमृत्युः, स्वर्गं न प्राप्नुयात्?" "युद्धयागव्रतम् उपन्यस्य, क्षत्रियाः स्वर्गं प्राप्नुवन्ति—एतत् विद्धि।" "स्वर्गः एव महद्ब्रह्म, स्वर्गः महत् यशः, स्वर्गः तपसा, युद्धे च धीरस्य मृत्युः।" "एष इन्द्रः, सद्गुणनिष्ठः, येन असुराः जिताः, स एव जगत्पतिः, शतक्रतोः।" "कः त्वदृशः स्वर्गमार्गाय स्पर्धां इच्छेत्, बलेन, सैन्यैः, मदगर्वितः?" "मा परेषु अवज्ञां कुरु, राजन्; न हि सर्वेषां वीर्यं तुल्यम्; कश्चित् समो, कश्चित् अतिशेते।" "यावत् अज्ञातम्, तावत् सह्यं; अतः एव अहं त्वाम् एवं वदामि।" "त्यज गौरवं मदं च, हे मगध, तुल्येषु एव; न च, पुत्रैः मन्त्रिभिः च सैन्येन च, यमसदनं गच्छ।