मगधराजस्य विशालवक्षसः पुरुषाः तान् दृष्ट्वा विस्मयं जग्मुः। ते च पार्श्वद्वारेण मगधाधिपतेः गृहम् प्रविश्य, जनसमाकीर्णानि त्रि प्राकाराणि निर्भयम् अहङ्कारयुक्ताश्च समतिक्रम्य, राजानं प्रति समुपजग्मुः। तदा वीर्यशालिनः ते नरश्रेष्ठाः ‘हो’ इति शब्देन राजानम् अभ्यभाषन्त। तान् पाद्य-मधुपर्क-गवां पात्रभूतान्, सत्कृतान् च दृष्ट्वा, जरासन्धः समुत्थाय यथाविधि तान् प्रतिजग्राह। स राजा तान् अभ्यागतान् ‘स्वागतम्’ इति अब्रवीत्। तस्मिन्नेव काले पार्थः भीमश्च मौनं स्थितवन्तौ, जनमेजय। तयोः व्रतबद्धत्वात् तौ न ऊचतुः, तत्र श्रीकृष्णः प्राज्ञतमः तयोः कृते वाक्यम् अभाषत। अर्धरात्रे तौ उभौ सह तवया सह सभायां वक्ष्यतः, इति तत्र नृपगृह एव राजा भाषिष्यते इति निश्चितम्। ततः अर्धरात्रसमये सः ब्राह्मणसंघे यत्र उपविष्टाः तत्र अगच्छत्; एष हि तस्य व्रतम् आसीत्, पृथिव्यां कीर्तिमतः। श्रोतुं स्नातकब्राह्मणागमनं विजयी स राजा, अर्धरात्रे अपि, तान् प्रत्युद्गम्य, तान् विचित्रवेषधरान् दृष्ट्वा, जरासन्धः विस्मितः अभवत्। तान् रिपुहन्तारः राजानं दृष्ट्वा, ‘कुशलं भवतु, सर्वं शुभम् अस्तु’ इति उक्त्वा, तं नृसिंहं च परस्परं च अपश्यन्। ततः जरासन्धः पाण्डवान् यादवांश्च ब्राह्मणवेषधारिणः समुपवेशयामास। त्रयः ते पुरुषश्रेष्ठाः तेजसा दीप्तिमन्तः महायज्ञाग्निवत् उपाविशन्। ततः सत्यवादी जरासन्धः तान् कौरवान् तेषां विचित्रवेषधारणां प्रति निगृह्य अब्रवीत्—‘न यूयं स्नातकब्राह्मणानां माल्य-उद्वर्तन-धारणं वहथ’। ‘मम विदितं लोके, न यूयं तादृशाः। के भवन्तः, पुष्पाभरणधारिणः, धनुर्ज्याविचिह्नितबाहवः?’ ‘यूयं क्षात्रतेजसा युक्ताः, ब्राह्मणत्वं वदथ; क्षीणवस्त्रधारिणः, बहिः पुष्पमाल्य-उद्वर्तनयुक्ताः।’ ‘स्पष्टं मे, यूयं क्षत्रियाः। सत्यम् उक्तव्यं—के यूयं? सत्यम् राज्ञाम् शोभते’। ‘चैत्यकशिखरं भित्त्वा कथं गृहमिदं प्रविष्टाः? गूढमार्गेण निर्भयाः प्रविष्टवन्तः।’ ‘स्वार्थं वीर्यं च वदत, विशेषतः यदि ब्राह्मणाः। एषा क्रिया स्वभावं दर्शयति—किं प्रयोजनम् अद्य आगताः?’ ‘किं च, मयि एतद्विधं प्राप्ताः, न यथोचितं भाषन्ते, आतिथ्यं न गृह्णन्ति; किमर्थं आगमनम्?’ एवं तेन उक्ते, श्रीकृष्णः महाबुद्धिः, मृदु निर्भयवचः प्रत्युवाच—‘विज्ञायस्व, नृपते, स्नातकब्राह्मणान् अस्मान्। ब्राह्मण-क्षत्रिय-वैश्याः स्नातकव्रतम् उपयान्ति।’ ‘तेषां विशेषाः सामान्याश्च नियमाः सन्ति, किन्तु क्षत्रियो नित्यं समृद्धिम् आप्नोति।’ ‘यत्र पुष्पाणि, तत्र लक्ष्मीः; अतः वयं पुष्पभूषिताः। क्षत्रियस्य बाहुवीर्यं, न तु वाक्शौर्यम्; तस्मात् वाक् न तु दीर्घा, किन्तु संयता, भारतकुलानुसारतः।’ ‘सृष्टा क्षत्रियवीर्यं बाहुषु न्यस्तवान्; यदि द्रष्टुम् इच्छसि, अद्य तद् दर्शनं करिष्यसि।’ ‘वीराः गूढमार्गेण गृहम् प्रविशन्ति, मित्राणि द्वारेण; एष धर्मः।’ ‘न वयं शत्रुभावेन, किन्तु प्रयोजनाय आगताः; अतः आतिथ्यं न युक्तम्; एष नः नित्यव्रतम्।’ ‘न स्मरामि त्वया किञ्चिद् वैरं कृतम्, नापि दोषं पश्यामि।’ ‘यदि अपि कश्चिद् दोषः स्यात्, कथं मां निर्दोषम् मन्यसे? ब्रूहि, ब्राह्मणाः, एष धर्मात्मनां मार्गः।’ ‘धन-धर्मयोः हान्या मनसि क्लेशं जनयति; निर्दोषं यो हन्ति, स क्षत्रियः एव न संशयः।’ ‘यदि धर्मज्ञः महावीर्यश्च अन्यथा आचरति, स पापकृत् स्यात्, शुभमपि नाशयेत्।’ ‘त्रिषु लोकेषु क्षत्रियस्य धर्मः श्रेष्ठः, धर्मविदां मतम् अन्यो धर्मः न प्रशस्यते।’ ‘अतः अहम् अद्य स्वधर्मे स्थितः, आत्मसंयतः, जनानां प्रति निरपराधः, तव वचनं प्रमादवत् इव श्रूयते।’ ‘महाराजन्, कुले एकः एव कुलधर्मं वहति; तव तु द्वौ तस्य कार्यस्य कर्तारौ जातौ।’ ‘त्वया लोके क्षत्रियाः निगृहीताः; एतादृशं घोरं कर्म कृत्वा, कथं आत्मानं निर्दोषं मन्यसे?’ ‘राजन्, कथं धर्मराजान् राजा हिंस्यात्? निगृह्य तं राजानं, रुद्राय दातुम् इच्छसि।’ ‘यदि तेन भावेन आगच्छसि, वयं धर्मरक्षिणः, धर्मानुगाः, रक्षितुं समर्थाः।’ ‘अतः अद्य अस्माभिः त्वाम् उपागताः; कदापि पुरुषाश्रयः दृष्टः न; कथं त्वं मानुषोपायेन शंकरं पूजितुम् इच्छसि?’ ‘स्वजातीयान् एव पशून् स्वजातीयाय यजसि; त्वत्तः अन्यः कः मोहितबुद्धिः?’ ‘यद् यद् कर्म करोति जनः, तत्रैव तस्य फलम् आप्नोति।’ एवं तत्र पाण्डवयादवाः श्रीकृष्णसहिताः, जरासन्धस्य सभायाम्, धर्मार्थं संवादं कुर्वन्तः, धर्मस्य गूढार्थं प्रकाशयन्तः, स्थिताः।