अत्र तु महानृषिः दीर्घतमाः, मन्त्रविदां श्रेष्ठः, निवसति स्म। तत्रैव उच्चात्मा गौतमः, व्रतधारणे स्थितः, उशीनरस्य शूद्रायाम् अपि काक्षीवतः इत्यादीन् पुत्रान् जनयामास। स गौतमः, स्नेहात् तत्रैव तस्मिन्नेव आश्रमे वसन्, मगधानां राजवंशाय अनुग्रहं ददौ। अंग, वंगादयः महाबलिनः नृपाः, अर्जुन, गौतमस्य तपोवनं समागत्य, नगरे रमणीयतां प्राप्नुवन्। पश्य पार्थ, गौतमाश्रमस्य समीपे रम्याणि पिप्पलवनानि, शोभनानि लोढ्रकाननानि च। अत्रैव अर्बुदः, शक्रवापिः, पन्नगः, शत्रुतापनः च सर्पाः, स्वस्तिकस्य च महात्मनः मणिनागस्य च निवासः अस्ति। एते मगधदुर्गाणि मनुना निर्मितानि, मेघैः अजेयानि; कौशिकः च मणिमान् च अत्र अनुग्रहं दत्तवन्तौ। पाण्डरं नाम विशालं पर्वतम्, वाराहकं, चैत्यकं, महाशिखरं मादङ्गं, शिलातलानि च—एतेषु मुख्येषु पर्वतेषु, सिद्धसमाकीर्णेषु, मुनिनां महात्मनाम् आश्रमाः सन्ति। तत्र वृषभस्य तमालस्य च महाबलिनोः, गन्धर्वराक्षसानां नागानां च निवासाः। कक्षीवतः तपोबलात्, एतानि स्थलानि 'तपोदाः' इत्याख्यातानि; सर्वे सिद्धैः पूज्यन्ते, मणिदर्शनमात्रेण शुभतां सम्प्राप्यते इति श्रूयते। एवं रम्यां दुर्गमां च नगरीं सम्प्राप्य, जरासंधः अतुलां सिद्धिम् अपश्यत्। एवं उक्त्वा, सर्वे भ्रातरः महाबलिनः, वार्ष्णेयः च पाण्डवद्वयं च, हृष्टजनसमाकीर्णां, समृद्धां, चतुर्वर्णपरिपूर्णां मगधपुरीं प्रति प्रस्थिताः। गिरिव्रजं उत्सवसमृद्धं दुर्गमं च समुपेत्य, द्वारम् आगत्य, उन्नतं पर्वतम् अपश्यन्। बर्हद्रथैः नगरवासिभिः च सम्मानिताः, रम्ये चैत्यवने प्रविशन्। तत्र बृहद्रथः मांसभक्षिणं वृषभं दृष्ट्वा, तं हत्वा, मांसदानेन त्रीन् दुन्दुभीन् वादयामास। तान् स्वनगरे स्थापयित्वा, तस्य वृषभस्य चर्मणा दुन्दुभीन् आवृत्य, दिव्यपुष्पैः सिक्तान् घोषयामास। तान् त्रीन् दुन्दुभीन् भित्वा, ते चैत्यभित्तिं प्रति त्वरया धावन्तः, विविधायुधधारिणः, द्वारात् प्रत्यक्षं प्रविशन्। ते शोभनं मगधानां चैत्यं जरासंधमस्तकवद् प्रहारयन्तः, तस्य वधाय संकल्पिताः, तत्र धावन्तः। तद् दृढं विशालं प्राचीनं च शिखरं, सदा गन्धमाल्यैः भूषितं, पूजितं च आसीत्। वीर्यवन्तः ते बाहुभिः तं शिखरं प्रहार्य, तद् भूमौ पतितम्, ततः प्रमुदिताः मगधपुरीं प्रविशन्। तस्मिन्नेव काले, वेदविद् ब्राह्मणाः, अपशकुनानि दृष्ट्वा, तानि जरासंधाय दर्शयामासुः। ऋत्विजः राज्ञः हस्तिन्युपविष्टस्य प्रायश्चित्तानि चक्रुः; तदनन्तरं, तानि शकुनानि शमयितुम्, बलवान् राजा जरासंधः व्रतानि समादाय उपवासे निष्ठितः। तत्र, समावृत्तब्राह्मचारिणः, निरायुधाः, मल्लविद्यायाम् निपुणाः, जरासंधेन सह प्रतिस्पर्धाम् अविशन्, हे भारत। तत्र ते उत्तमपुरुषाः, अन्नमाल्यविक्रयेषु उत्तमां समृद्धिं दृष्ट्वा, सर्वगुणसम्पन्नां, सर्वकामफलदां च, तया च मार्गे रममाणाः, कृष्णः भीमः धनञ्जयः च, बलात् मालाकारात् माल्यं गृहित्वा, अग्रे प्रस्थिताः। ते चम्पकं, सुरभिकर्णौ, फलानि च, अन्तःशालात्, वणिजः बलात् आदाय, वीराः क्रीडन्तः विचरन्ति स्म। सर्वे म्लानवस्त्रधारिणः, माल्यैः भूषिताः, निर्मलकुण्डलैः शोभिताः, ततः प्राज्ञस्य जरासंधस्य गृहम् प्रविशन्। हिमवत्प्रभवसिंहानिव चर्मवसनाः, सालशाखाभुजाः, चन्दनागुरुसुरभिलिप्ताङ्गाः, तत्र बभासिरे। तेषां युद्धविशारदानां बाहवः, सालवृक्षमूलात् निर्गच्छतामिव गजत्रुण्डाः, प्रभया विराजन्ते स्म। विस्तीर्णवक्षसः मगधाः तान् दृष्ट्वा विस्मिताः, ते च मगधराष्ट्रस्य गृहम् पार्श्वद्वारेण प्रविशन्। ते वृषभसमा नराः, त्रीन् जनसमृद्धान् प्राकारान् अतिक्रम्य, गर्विताः निर्भयाश्च, राजानम् उपसस्रुः। वीर्यवन्तः ते राजानम् 'हो' इति संबोध्य, पाद्य-मधुपर्क-गवां पात्रत्वेन योग्याः, पूजिताः, जरासंधः तान् विधिवत् अभ्युद्गम्य, सत्कारं चक्रे। स तान् राजन्, 'स्वागतं भवताम्' इत्युक्त्वा, तस्मिन्नेव काले, पार्थः भीमः च मौनं धृतवन्तौ। तयोः मध्ये, महाबुद्धिः कृष्णः एव उक्तवान्, यतः तौ व्रतबद्धौ तदा न वदेताम्। मध्यरात्रे तौ सह त्वया सह भाषेते, यज्ञशालायाम् उपविष्टौ; राजा तु राजगृहे वदेत्। मध्यरात्रिसमये, ब्राह्मणसमूहम् उपगम्य, सः प्रतिज्ञां पूरयन्, भूमण्डले विश्रुतः, तत्र गतः। स्नातकब्राह्मणान् आगतान् श्रुत्वा, विजयी स राजा, मध्यरात्रे अपि तान् प्रति निर्गतः, हे भारत। तान् अनपेक्षितवेषधारिणः दृष्ट्वा, सः श्रेष्ठः राजा जरासंधः, तत्रैव विस्मयं प्राप। ते च रिपुघ्नाः, जरासंधं दृष्ट्वा, सर्वे तम् एवं अब्रुवन्, हे भारतश्रेष्ठ।