एवं द्वौ महात्मानौ, राजर्षी धर्मात्मनौ, सर्वकार्यप्रवर्तकौ, धर्मार्थकामानां लोकानां च सर्वसत्कृत्यानां च प्रवर्तकौ, कुरुक्षेत्रात् निर्गत्य कुरुजाङ्गलस्य हृदयमध्यम् अतीत्य, रम्यं पद्मसरः प्राप्तवन्तौ, कलकूटं च पारितवन्तौ। ततः गण्डकीं, महाशोणां, सदानीरां च नद्यः क्रमतः अतीत्य, एकपर्वतस्य नद्यः अपि पारितवन्तौ। सुन्दरां सरयूं अतीत्य, पूर्वकोसलान् दृष्ट्वा, मिथिलां, मालां, चर्मण्वतीं च नदीं अतीत्य, गङ्गां च शोणां च पारितवन्तौ। त्रीणि जना, पूर्वमुखाः, कुशचीरवासाः, मगधदेशं प्रति यायुः। ते गोरससमृद्धं, जलपूर्णं, वृक्षशोभितं पर्वतं प्राप्तवन्तः, मगधनगरीं अपश्यन्। हे पार्थ, सा महती दिव्या मगधनगर्य् गोधनान्नसमृद्धा, जलपूर्णा, रोगवर्जिता, सुगृहशोभिता, समृद्ध्या दीप्तिमती च। वैहारः, विशालः पर्वतः, वाराहः, वृषभः, ऋषिगिरिः, पितरः, चैत्यकस्य पंच शुभशिखराणि च दृष्टानि। एते पंच महाशिखरिणः पर्वताः, वृक्षशीतलाः, संयुक्तरूपेण गिरिव्रजं रक्षितुं इव स्थिताः। सुगन्धितसुमनःशाखाभिः अलङ्कृताः, प्रियलोध्रवनैः आच्छादिताः, छन्नाः इव दृश्यन्ते। अत्र दीर्घतमाः महर्षिः, मन्त्रविद्, निवसति; यत्र गौतमः महात्मा, नियमनिष्ठः, उषीनरकन्यायां शूद्रायां कक्षीवतादीन् पुत्रान् उत्पादितवान्। स गौतमः, स्नेहात्, तत्र वसति, तेन मगधराजवंशे अनुग्रहं दत्तवान्। अङ्गवङ्गाद्याः महाबलिनः राजानः, हे अर्जुन, गौतमाश्रमं आगत्य नगरे रमन्ते। पिप्पलवनानि रम्याणि, लोध्रवनानि च, गौतमनिवाससमीपे, हे पार्थ, दृष्टानि। अत्रार्बुदः, शक्रवापिः, पन्नगः, शत्रुतापनः, स्वस्तिकः, मणिनागः च निवसन्ति। एते मगधदुर्गाणि मनुना निर्मितानि, वृष्ट्यदुरभ्याणि; कौशिकः, मणिमान् अपि तत्र अनुग्रहं कृतवन्तौ। पाण्डरः, वाराहकः, चैत्यकः, महाशिखरः मादङ्गः, शिलाशिखराणि च, एतेषु मुख्येषु पर्वतेषु, सिद्धैः पूर्णेषु, तपस्विनां महात्मनां आश्रमाः सन्ति। वृषभः, तमालः, गन्धर्वाः, राक्षसाः, नागाः च निवासस्थानानि अत्र सन्ति। कक्षीवतस्य तपोबलात्, एते तपोदा इति प्रसिद्धाः; सिद्धानां पावनानि, रत्नदर्शनात् शुभलाभः इति कथ्यते। एवं रम्यां दुर्गमां नगरीं प्राप्त्वा, जरासन्धः अतुलसिद्धिम् आत्मन्य् अभिमन्यते। एवं उक्त्वा, सर्वे भ्रातरः महाबलिनः, वार्ष्णेयः, द्वौ पाण्डवौ च, मगधनगर्यां ययुः, तत्र जनसमृद्धं, सुखसमृद्धं, चतुर्वर्णसमाकीर्णं नगरीं दृष्टवन्तः। ते उत्सवसमृद्धां, दुर्गमां गिरिव्रजं समीपं गत्वा, नगरद्वारं प्राप्तवन्तः, शिखरं दृष्टवन्तः। भारद्रथैः नगरवासिभिः सत्कृत्य, मगधानां रम्यं चैत्यवनं प्रविष्टवन्तः। तत्र बृहद्रथः मांसभक्षं वृषभं दृष्ट्वा, हत्वा, तस्य मांसं पुरस्काररूपेण त्रीन् ढक्कान् वादयित्वा, नगरे स्थापयित्वा, वृषभचर्मणा तान् आवृत्य, दिव्यसुमनःसिक्ते तान् वाद्ये। त्रीन् ढक्कान् भञ्जित्वा, चैत्यप्राकारं प्रति धावन्ति; सर्वे विविधायुधधारिणः द्वारात् सीधं प्रवृत्ताः। मगधानां दिव्यं चैत्यं प्रति धावन्ति, जरासन्धस्य शिरः इव प्रहाराय, तं हन्तुं उद्युक्ताः। सा दृढा, विशालाः, पुरातना शिखरः, पूजिता, सदा सुगन्धमाल्यैः अलङ्कृता, सुप्रतिष्ठिता। वीराः बाहुभिः तं प्रहार्य, भूमौ पतितवन्तः, ततो हृष्टाः मगधनगर्यां प्रविष्टवन्तः। तस्मिन् काले, वेदविद् ब्राह्मणाः, दुःस्वप्नानि दृष्ट्वा, जरासन्धाय दर्शयन्ति। पुरोहिताः राज्ञः गजोपविष्टस्य शान्तिकर्माणि कृतवन्तः; तदुपशमाय, बलवान् जरासन्धः व्रतानि कृत्वा, उपवासे नियुक्तः। किन्तु, समावृत्तब्रह्मचारिणः, निरायुधाः, मल्लविद्यायुक्ताः, जरासन्धेन सह स्पर्धायां प्रविष्टाः, हे भारत। ते खाद्यपुष्पविक्रयाणां श्रेष्ठं सौभाग्यं दृष्टवन्तः, सर्वगुणसम्पन्नं, कामान्नपूर्णं। मार्गे तद्वैभवं दृष्ट्वा, श्रेष्ठपुरुषाः—कृष्णः, भीमः, धनञ्जयः—राजपथे गत्वा, बलात् पुष्पकारेभ्यः पुष्पाणि आदाय। कर्पूरं, सुगन्धवृणान्, फलं च, आभ्यन्तरविपणिभ्यः बलात् व्यापारिणः आदाय, वीराः तत्र विहृतवन्तः। सर्वे मलिनवस्त्रधारिणः, पुष्पमाल्याभरणिताः, मणिकुण्डलैः शोभिताः, ततः जरासन्धस्य बुद्धिमतो गृहं प्रविष्टवन्तः। हिमालयसिंहाः इव गोचर्मपरिधानाः, सालवृक्षबाहवः, चन्दनालकसुगन्धिताः, शोभन्ते। हे राजन्, युद्धकुशलानां बाहवः, सालवृक्षशाखानाम् इव, गजस्कन्धानाम् इव, दीप्तिमन्तः, दृष्टिसंहारिणः आसीत्।