गिरिव्रजपुर्यात् महाबलः मगधराजः शतगुणेन प्रहरणं गदां घूर्णयित्वा ताम् अत्यन्तबलात् प्रक्षिप्यत्। तस्य गदा, मथुरायां अद्भुतकर्मणि स्थितस्य मम समीपे, शतयोजनात् न्यूनदूरस्थले पतिता। नगरवासिनः तस्य गदायाः पतनं यथावत् ज्ञात्वा तत् स्थानं मथुरायाः समीपे प्रसिद्धं कृत्वा उपदिशन्ति स्म। ततः हंसः च डिभिकः च, युध्यन्तः शस्त्रैः निधनं प्राप्तवन्तौ; तौ उत्तमौ मन्त्रज्ञौ, नीतिशास्त्रविशारदौ च। पूर्वं यौ उक्तौ, तौ द्वौ महाबलौ, मम मतानुसारं, त्रैलोक्यरक्षणे पर्याप्तौ आसताम्। तस्मिन् काले, महाबलिनः कुकुराः, अन्धकाः, वृष्णयः च, नीत्यर्थं तं वीरं अवज्ञायन्त। हंसः डिभिकः च पतितौ, कंसः च अनुचराः च हताः; इदानीं जरासन्धस्य विनाशकालः प्राप्तः। सः सर्वैः देवासुरैः युद्धे न विजेयः; तं केवलं प्राणयुद्धे विजेतव्यम् इति वयं मन्यामहे। मम युक्त्या, भीमस्य बलात्, तव च रक्षणेन, अस्माकं विजयः निश्चितः; त्रयः यज्ञाग्निवत् मगधराजं वशं करिष्यामः। त्रयः एकान्ते उपगम्य, सः नरपतिः निश्चितं एकवधेन युद्धं करिष्यति—न संशयः। अपमानात्, लोभात्, स्वबलगर्वात् च प्रेरितः भीमसेनः युद्धाय आवर्तिष्यते। महाबलः भीमसेनः तस्य विनाशे पर्याप्तः, यथा कल्याणे जगतः अन्ते मृत्युर्वा। यदि भीमस्य बलं जानासि, यदि मयि विश्वासः अस्ति, शीघ्रं भीमसेनं अर्जुनं च मम अधीनत्वे स्थापय। भगवता एवम् उक्ते, युधिष्ठिरः भीमं अर्जुनं च हृष्टमुखौ दृष्ट्वा प्रत्युवाच। हे अच्युत, मां एवं न वद; त्वं पाण्डवानां रक्षकः, वयं त्वयि शरणं गताः। गोविन्द, यत् त्वया उक्तं, तत् सर्वं उचितम्; त्वं तेषां अग्रे न स्थासि, येषां भाग्यं विपरीतम्। येषां भाग्यं अनुकूलं, तेषां अग्रे त्वं कृष्ण स्थितः; जरासन्धः हतः, राजानः मुक्ताः, अहं राजसूयम् प्राप्तवान्, सर्वं तव सन्निधौ। शीघ्रं, हे लोकनाथ, यथायोग्यं कुरु, कार्यस्य सिद्ध्यर्थं, विलम्बं विना, एकाग्रचित्तेन। त्वत्त्रयं विना, धर्मकामार्थविहीनः, दुःखी रोगीव, जीवितुं न शक्नोमि। सौरिं विना पार्थः न अस्ति; न च सौरिः पाण्डवांश्च विना; लोके द्वौ कृष्णौ न विजेयौ—एषा मम निश्चयः। वृकोदरः, बलिनां श्रेष्ठः, त्वं च द्वौ वीरौ सह, यः प्रसिद्धः, तेन किम् असाध्यं? सुयोजितः बलः परमं कार्यं साधयति; मूढः वा अन्धः बलः, तं प्राज्ञः नियोजयति। जलं तत्र प्रवहति यत्र भूमिः अनुकूला; मत्स्यबन्धकाः जलं तत्र नेतुम् यत्र द्वारं अस्ति। तस्मात्, गोविन्दं, पुरुषेषु प्रसिद्धं, नीतिशास्त्रकुशलं, आश्रित्य कार्यसिद्ध्यर्थं यत्नं कुर्याम। यः बुद्ध्या, नीत्या, बलात्, उपायैः च युक्तः, सः कृष्णस्य कार्यसिद्ध्यर्थं अग्रे स्थापनीयः। एवं, हे यदुवर्षिष्ठ, कार्यसिद्ध्यर्थं, अर्जुनः कृष्णं अनुसरतु, भीमः धनञ्जयं; नीति, विजय, बलं च शौर्येण सिद्धिं जनयिष्यन्ति। एवं उक्ते, सर्वे महाबलिनः भ्रातृगणः, वृष्णिपाण्डवाः च, मगधदेशं प्रति प्रस्थिताः। दीक्षासमाप्तविद्याब्राह्मणवेशधारिणः, मित्रैः प्रियवाक्यैः पूजिताः। माधवः पाण्डुपुत्राः च, नियमपरायणाः, सूर्यचन्द्राग्निवत् दीप्तस्वरूपाः, स्वबन्धूनां हिताय, कोपेन दहन्तः, प्रस्थिताः। भीमं पुरस्तात् स्थितं दृष्ट्वा, कृष्णं च भ्रातरं च, युद्धे अपराजितौ, एकसंकल्पौ, जरासन्धः तान् एवं चिन्तयामास। एतौ द्वौ महात्मनौ, सौम्यौ, कार्यारम्भकौ, धर्मकामार्थलोकप्रवर्तकौ, सर्वसत्कर्मप्रवर्तकौ च। कुरुक्षेत्रात् निर्गत्य, कुरुजंगलमध्यं गत्वा, रमणीयं पद्मसरोवरं प्राप्तवन्तः, कालकूटं च अतीत्य। गण्डकीं, महान् शोणं, सदानीरां च नदीः तीर्त्वा, एकपर्वते नदीः क्रमशः अतीत्य। शोभनां सरयूं तीर्त्वा, पूर्वकोसलान् दृष्ट्वा, मिथिलां, मालां, चर्मण्वतीं च नदीं अतीत्य। गङ्गां शोणं च तीर्त्वा, त्रीणि जनाः, पूर्वाभिमुखाः, कुशचर्मवस्त्रधारिणः, मगधदेशं प्रति प्रस्थिताः। पर्वतं गोसंपन्नं, जलसमृद्धं, वृक्षशोभितं च प्राप्त्वा, मगधनगरं दृष्टवन्तः। हे पार्थ, एषा महती शोभायुक्ता मगधनगर्य् अस्ति, सदा गोभिः अन्नेन च समृद्धा, जलपूर्णा, निर्भया, सुंदरगृहैः संपन्ना। वैहारः, विशालः पर्वतः, वाराहः, वृषभः, ऋषिगिरिः, पितरः, चैत्यकस्य पञ्च शुभशिखराणि च। एते पञ्च महाशिखरपर्वताः, शीतलवृक्षैः संयुक्ताः, गिरिव्रजं रक्षन्ति इव संयुक्तरूपेण स्थिताः। तेषां शाखाः सुरभिपुष्पैः शोभिताः, प्रियलोध्रवनैः गुप्ताः, ताः पर्वताः गुप्ताः इव दृश्यन्ते।