एषः महाबलवान् चत्वारं वर्णव्यवस्थां यथायोग्यं धारयिष्यति, तस्य शासनकाले पृथिवी सर्वशस्यसमृद्धा, धन्याऽपि च समृद्धा भविष्यति। सर्वे राजानः तस्य आज्ञायाः वशे भविष्यन्ति, यथा सर्वे देहवन्तः प्राणिनः वातस्य, सर्वात्मनः, वशे सन्ति। अयं मगधदेशः रुद्रं त्रिपुरविनाशिनं हरं महादेवम् सर्वलोकेषु अतिबलिनं साक्षात् द्रक्ष्यति। एवं उक्त्वा, स मुनिः स्वकार्यं चिन्तयन्, राजा बृहद्रथं विससर्ज। ततः मगधाधिपः बृहद्रथः स्वजनसम्बद्धैः परिवृतः नगरं प्रविश्य जरासन्धं अभिषिञ्चत्। जरासन्धस्य अभिषेकसमये राजा बृहद्रथः परमसन्तोषं प्राप्तवान्; तस्य द्वाभ्यां पत्निभ्यां सह, स तपस्विनां वनवासिन् अभवत्। यदा पितरं द्वाभ्यां मातृभ्यां सह तपोवनवासिनं दृष्टवान्, तदा जरासन्धः स्वबलात् राज्ञः वशे आनयत्, हे भारत। दीर्घकालं तद्वनवासे स्थित्वा राजा बृहद्रथः स्वपत्नीभ्यां सह तपः कृत्वा स्वर्गं प्राप्तवान्। ततः जरासन्धः कौशिकेन प्रतिज्ञातानि सर्ववरान् प्राप्य राज्यं शासितवान्। यदा अहं कंसं भ्रातृभिः सह हत्वा, तदा जरासन्धकन्या पितुः समीपे रोदिति स्म; एवं अस्माकं मध्ये द्वेषः दृढः अभवत्, हे भारत। ततः महाबलवान् मगधराजः गिरिव्राजात् शतगुणबलयुक्तां गदां घूर्णयित्वा प्रक्षिप्तवान्। अहं मथुरायां अद्भुतकृत्यः स्थितः, सा उत्तमा गदा शतयोजनात् न्यूनदूरस्थले पतिता। तद् दृष्ट्वा नगरवासिनः तां गदां यथावत् निवेदितवन्तः; यत्र सा गदा पतिता, तस्मिन्नेव स्थले मथुरायाः समीपे प्रसिद्धं अभवत्। हंसः च डिभिकः च शस्त्रैः हतौ, तौ मन्त्रविदः नीतिशास्त्रकुशलौ च आसात्। तौ महाबलौ, पूर्वं मया उल्लिखितौ, त्रैलोक्यरक्षणाय पर्याप्तौ इति मम मतम्। तस्मिन्काले, हे महराजन्, एषः वीरः कुकुरैः, अन्धकैः, वृष्णिभिः च नीतिकारणात् अवमानितः अभवत्। हंसः डिभिकः च पतितौ, कंसः च अनुयायिभिः सह हतः; अधुना जरासन्धस्य अन्तः प्राप्तः। स सर्वैः देवैः दानवैः च संग्रामे न जयितुं शक्यः; जीवितयुद्धेन एव जयितुं शक्यः इति वयं जानिमः। मम युक्त्या, भीमस्य बलस्य, तव च रक्षणेन, विजयः निश्चितः; वयं त्रयः यज्ञाग्निवत् मगधराजं विजेष्यामः। एकान्ते अस्माभिः त्रिभिः उपगतम्, स नराधिपः निःसंशयं एकव्यायामे युद्धं करिष्यति। तिरस्कारात्, लोभात्, स्वबलगर्वात् च प्रेरितः भीमसेनः निःसंशयं युद्धाय आगमिष्यति। स महाबाहुः बलवान् भीमसेनः तस्य विनाशाय पर्याप्तः, यथा कलिः जगत्क्षये। यदि त्वं भीमस्य बलं जानासि, मयि च विश्वासः अस्ति, शीघ्रं भीमसेनं अर्जुनं च मम अधीनं कुरु। एवं संबोधितः भगवता, युधिष्ठिरः भीमं अर्जुनं च हर्षितमुखौ दृष्ट्वा प्रत्युवाच। हे अच्युत, मां एवं न वद; त्वं पाण्डवानां रक्षकः, वयं तव शरणं गताः। यद् यत् त्वं वदसि, गोविन्द, तत् सर्वं युक्तम्; त्वं भाग्यविहीनानां अग्रे न स्थितः। येषां भाग्यं प्रतिपक्षे अस्ति, कृष्ण, त्वं तेषां अग्रे; जरासन्धः हतः, राजानः मुक्ताः, अहं राजसूयम् प्राप्तवान्, त्वं मम पार्श्वे स्थितः। शीघ्रं, हे जगन्नाथ, यथायोग्यं कुरु, यथा कार्यं विलम्बरहितं सिद्ध्येत्, सर्वेण चित्तेन। विना त्रयाणां, धर्मकामार्थविहीनः, अहं जीवितुं न शक्नोमि, रोगी दुःखितः यथा। विना सौरिणा, पार्थः न; विना पाण्डवेन, सौरिः न; अस्मिन्लोके द्वौ कृष्णौ न जयितुं शक्यौ—एषा मम निश्चितिः। एषः वृकोदरः, बलसम्पन्नः, श्रेयांसि कार्याणि त्वया द्वाभ्यां वीराभ्यां सह कर्तुं समर्थः। युक्तनायको बलः उत्तमं फलम् साधयति; अन्धबलः वा मन्दबलः, तं बुद्धिमन्तः नयन्ति। जलं तत्र प्रवहति यत्र भूमिः नमति; मत्स्यबन्धकाः जलं तत्र नयन्ति यत्र विवरः अस्ति। तस्माद् गोविन्दं, पुरुषेषु कीर्तिमन्तं, नीतिशास्त्रकुशलं, आधारं कृत्वा, कार्यसिद्धये यत्नं कुर्याम। यः बुद्ध्या, नीत्या, बलैः, उपायैः च युक्तः, स कृष्णस्य कार्यसिद्धये अग्रे स्थाप्यः। एवं, हे यदुष्रेष्ठ, कार्यसिद्धये अर्जुनः कृष्णं अनुसरति, भीमः धनञ्जयं; नीति, विजयः, बलं च वीर्येण सिद्ध्यन्ति। एवं उक्त्वा, सर्वे बलवन्तः भ्रातरः, वृष्णयः पाण्डवाश्च, मगधं प्रति प्रस्थिताः। दीक्षासम्पन्नब्राह्मणवेषधारिणः, मित्रैः प्रियवाक्यैः पूजिताः। माधवः पाण्डुपुत्राश्च, व्रते स्थिताः, सूर्यचन्द्राग्निसदृशवर्णाः, स्वजनहिताय प्रज्वलितक्रोधाः, प्रस्थिताः। भीमं अग्रे, कृष्णं तस्य भ्रातरं च युद्धे अजितौ, एकसंकल्पौ दृष्ट्वा, जरासन्धः तान् एवं चिन्तयामास।