सा राक्षसी, तम् शिशुम् आदाय, सूर्यस्य पुरतः मेघरेखेव मानुषरूपं धारयित्वा, पृथिवीपतये उवाच। ‘‘एष ते पुत्रः, बृहद्रथस्य जातः, द्विजश्रेष्ठेन आज्ञापितः, यं तव द्वाभ्यां पत्निभ्यां जातम् अहं त्वां ददामि। स नर्सिभिः परित्यक्तः, मया संरक्षितः।’’ ततो भरतश्रेष्ठ, काशिराजस्य ताः उभे सुता शीघ्रं तम् शिशुम् आदाय, प्रवहद्भिः धाराभिः अभिषिच्य। राजा तदा, सर्वं विदित्वा, हृष्टः, तां राक्षसीं दीप्तहेमयोनिसदृशां ताम्रलोचनां पप्रच्छ। ‘‘कोऽसि त्वं, कमलपत्राक्षि, पुत्रप्रदा? सत्यम् आख्याहि, शुभे; देवीव मे दृश्यसे।’’ सा उवाच— ‘‘अहं जरा नाम्ना, राक्षसी कामरूपिणी, नृपते, तव राजगृहे सदा मान्या सुखेन वसामि। अहं हि सर्वेषु नरगृहेषु नित्यं राक्षसी रूपेण तिष्ठामि; पूर्वं स्वयम्भुवाऽहं गृह्यदेवी नाम्ना सृष्टा। दानवानां विनाशाय दिव्यरूपा स्थापिता; यः मां भक्त्या गृह्ये पृष्ठे पुत्रेण यौवनेन सह चित्रयति, तस्य गृहे श्रीर् भवति; अन्यथा नाशः। अहं सदा तव गृहे पूजिता, नृपते। मया अनेकपुत्रैः परिवृता, गृहेषु चित्रिता, गन्धपुष्पधूपनैवेद्यैः यथाविधि पूजिता। तस्मात्, नृपते, तव उपकारस्य चिन्तया, धर्मात्मिका, एतान् पुत्रस्य तव खण्डांश् दृष्टवती। मया तेषां संयोगेन, देवयोगात्, कुमारः समग्रः जातः; अहं निमित्तमात्रं, पुण्यं तव। अहं मेरुं अपि ग्रसितुं समर्था—किं पुनः तव पुत्रम्? तव गृहे पूजाराधनात् तुष्टा, तं पुत्रं तुभ्यं पुनः दत्तवती।’’ एवं उक्त्वा, सा तत्रैव अन्तर्धानं गतवती। राजा तं बालं गृहं नीत्वा प्रविवेश। तस्मिन् काले, राजा तस्य बालस्य सर्वाणि आवश्यकानि कृतवान्, च मगधजनानां मध्ये महोत्सवम् आज्ञापयत्। तस्य पिता, पितामहसमः, नाम चकार—‘‘यतः स जरा संधानेन जातः, अयं जारासंध इति कथ्यताम्।’’ स मगधपतिसुतः, महाबलसम्पन्नः, हवनसमिद्धाग्निवत्, रूपेण बलेन च वर्धितः। एवं, राजन्, स कमललोचनः कुमारः वर्धमानः, यौवनसंपत्तिम् आप्त्वा, पितृमातृणां प्रीतिकरः, शुक्लपक्षे वर्धमानचन्द्र इव, बभूव। कालेन महर्षिः पूज्यश् चण्डकौशिकः punar् मगधम् आगतः। तस्य आगमनेन तुष्टः बृहद्रथः मन्त्रिभिः, नागरकैः, भार्यया, पुत्रेण च सह तं प्रति जगाम। स तं पाद्य-अर्घ्य-आचमनीयैः सत्कृत्य, पुत्रं राज्यं च ऋषये प्रदाय। तं पूजां गृह्य, देवर्षिः तुष्टचित्तः मगधपतिम् उवाच— ‘‘राजन्, मया सर्वम् एतत् दिव्यदृष्ट्या ज्ञातम्; इदानीं शृणु, तव पुत्रः किम् भविष्यति। तस्य रूपं, स्वभावं, बलं, वीर्यम्—सर्वसम्पत्तिसंपन्नः अयं तव पुत्रः। सर्वम् एतत् स प्राप्स्यति, पराक्रमसम्पन्नः; अन्ये राजानः तस्य बलेन न तुल्याः। यथा अन्ये विहङ्गमाः गरुडस्य वेगं न प्राप्नुवन्ति, एवं प्रतिपक्षिणः नश्यन्ति। देवैः विमुक्तानि अस्त्राणि अपि तं न हिंस्यन्ति, यथा नद्यः गिरिं न हिंस्यन्ति। स सर्वेषां राज्ञां शीर्ष्णि दीप्तमानः भविष्यति, यथा सूर्यः तारेषु। राजानः, बलसम्पन्नाः अपि, तं सम्प्राप्य, दीपे पतङ्गा इव विनश्यन्ति। स सम्पन्नः सर्वेषां राज्ञां विभवान् हरेत्, यथा नदीनाथः वर्षासु सरितां जलानि हर्षयति। स धर्मतः चतुवर्ण्यं सम्यक् धारयिष्यति; धरणी सर्वसमृद्धा, सर्वधान्यफलसमृद्धा, तस्य राज्ये विराजिष्यति। सर्वे राजानः तस्य आज्ञायाम् स्थिताः भविष्यन्ति, यथा प्राणिनः सर्वे वायोः, सर्वात्मनः। एष मगधः रुद्रं त्रिपुरान्तकं हरं, सर्वलोकेषु महाबलिनं, प्रत्यक्षं द्रक्ष्यति।’’ एवं उक्त्वा, स मुनिः स्वार्थं चिन्तयन्, बृहद्रथं विससर्ज। ततो, स मगधपतिः बन्धुसम्बद्धैः परिवृतः पुरं प्रविश्य, जारासंधम् अभिषिच्य। जारासंधस्य अभिषेके कृतः, बृहद्रथः परमानन्दम् अप्नोत्; ताभ्यां पत्निभ्यां सहितः, तपोवनवासः अभवत्। पितरि वनं गतवति, मातृभ्यां च सह, जारासंधः स्वबलात् राज्ञः वशे कृतवान्, हे भारत। कालेन, बृहद्रथः ताभ्यां पत्निभ्यां सह तपोवनं स्थित्वा दिवं गतः। जारासंधः, कौशिकेन यथोक्तः सर्ववरसम्पन्नः, राज्यं कालेन अपालयत्। मया कंसं भ्रातृभिः सह हत्वा, जारासंधकन्या पितुः समीपे रुरोद; एवं नः वैरं दृढं जातम्, हे भारत।