ततः ते धात्रीद्वयं पुनः राजगृहं प्रविश्य पृथगेव तयोः महाराज्ञ्योः समक्षं घटितं सर्वं न्यवेदयताम्। तस्मिन्नन्तरे, नरश्रेष्ठ, जरा नाम राक्षसी, या मांसशोणितभोजिनी, मार्गमध्ये त्यक्ते तौ द्वौ शिश्वंश्चकर्ष। सा राक्षसी, शुभं कर्तुमिच्छन्ती, दैवयोगात् तयोः अर्धयोः संयोजनं चकार। तदा, पुरुषश्रेष्ठ, यदा तयोः अर्धयोः संयोजनं जातं, तदा एकरूपः वीर्यवान् बालकः समुत्पन्नः। ततः, राजन्, सा राक्षसी विस्मयविस्तृतलोचना, वज्रसमानतनुं तं बालकं नोत्थापयत्। स शिशुः ताम्रकपिलं मुष्टिं कृत्वा तां मुखे स्थापयित्वा, मेघघोषवद् भीमं निनादं चकार। तस्य शब्दस्य श्रवणेन नगरस्थाः सर्वे जनाः सह राज्ञा, रिपुं दहन्त इव, आकस्मिकं निर्गता। तौ धात्रीद्वयं, क्षीणाशा, स्तन्यपूर्णस्तन्ये, पुत्रलाभे निराशे, शीघ्रं तत्र समागच्छताम्। राज्ञः तं दशां दृष्ट्वा, तस्य वंशस्य च क्लेशं, तं च दृढबलं बालकं, राक्षसी चिन्तयितुम् आरब्धा। धर्मिष्ठस्य महात्मनः पुत्रकामस्य राज्ञः राज्ये वसन्त्या मया एष बालकः न हन्तव्यः। ततः सा राक्षसी मेघरेखेव सूर्यस्य पुरतः मानुषरूपं धारयित्वा, तं शिशुं गृहीत्वा, भूमिपतये प्राह। एष ते पुत्रः बृहद्रथस्य जातः, तं तुभ्यं ददामि; यः तव द्वाभ्यां भार्याभ्यां द्विजश्रेष्ठाज्ञया जातः, धात्रीभ्यां त्यक्तः, मया संरक्षितः। ततः, भारतश्रेष्ठ, काशिराजस्य तौ कुलीन्यौ कन्ये शीघ्रं तं बालकं गृहीत्वा प्रवाहाभिः स्नापयामासतुः। राजा तदा, सर्वं विज्ञाय, प्रमुदितः सन्, तां राक्षसीं ताम्रलोचनां सुवर्णयोनीमिव शुश्रुवे। कः त्वं, कमलपत्राक्षि, मम पुत्रप्रदा? सत्यमाख्याहि, शुभे; देवीव मे दृश्यसे। सा उवाच—"अहं जरा नाम राक्षसी, कामरूपिणी, राजन्, तव राजगृहे सदा सम्मानिता सुखेन वसामि। अहं सर्वेषु मनुष्यगृहेषु राक्षसीरूपेण वसामि; पूर्वं स्वयम्भुवा गृहेष्वधिष्ठिता गृहेश्वरी नाम्ना सृष्टा। दानवविनाशाय दिव्यरूपा स्थापिता; यः मां भित्तिषु पुत्रयुवान्सहितां भक्त्या चित्रयति—तस्य गृहे समृद्धिर्भवति, अन्यथा हानिः। अहं तव गृहे सदा पूजिता, पुष्पधूपनैवेद्यैः सम्यगर्चिता। तस्मात्, राजन्, तव सौहार्दं चिन्तयन्ती, धर्मरता, एतान् पुत्रस्य ते खण्डान् दृष्टवती। मया तेषां संयोजनेन, दैवयोगात्, कुमारः संपूर्णः जातः; अहं केवलं निमित्तमात्रं, पुण्यं तव। मेरुं पर्वतमपि खादितुं शक्नोमि, किं पुनस्तव पुत्रम्? तव गृहे पूजासन्तोषात् तं तुभ्यं प्रत्यर्पितवती।" एवं उक्त्वा, सा तत्रैव अन्तर्हिता; राजा तं बालकं गृहीत्वा स्वगृहं प्रविवेश। तस्मिन् काले, राजा तस्य शिशोः सर्वाणि संस्कारकर्माणि चकार, मगधेषु च महोत्सवं विधाय आज्ञापयत्। तस्य पिताऽपि, ब्रह्मणः समः, तस्मै नाम दत्तवान्—"यतः स जरा नाम्ना संयोजितः, तस्मात् जारासन्धः इति ख्यातः।" स मगधाधिपतेः पुत्रः, महाबलसम्पन्नः, हव्यवृद्धाग्निवत् वपुषा बलेन च वर्धितः। एवं, राजन्, स कमलनयनः कुमारः सुष्ठु ववृधे; यौवनपूर्णः सन्, शुक्लपक्षे वर्धमानचन्द्र इव, पितरौ हर्षयामास। कालेन किञ्चित् समतीते, महातपाः पूज्यः चण्डकौशिकः पुनः मगधं आगतः। तस्य आगमनेन तुष्टः बृहद्रथः मन्त्रिभिः, नागरिकैः, भार्यया, पुत्रेण च सह तं मुनिं प्रत्युद्गम्य पूजयामास। पाद्य-अर्घ्य-आचमनीयैः सत्कारं कृत्वा, राजा तम् ऋषिं पुत्रं च राज्यं च प्रदत्तवान्। स मुनिः तं पूजां गृह्य, हृष्टचित्तः मगधाधिपतिं वाक्यमुवाच—"राजन्, दिव्यदृष्ट्या एतत्सर्वं मया ज्ञातम्; तव पुत्रस्य भविष्यं शृणु। तव अयं पुत्रः रूपेण, गुणेन, बलेन, तेजसा च समृद्धः, न संशयः। वीर्यसम्पन्नः स सर्वं प्राप्स्यति; अन्ये नृपतयः तस्य बलं न समेष्यन्ति। यथा अन्ये विहगाः गरुडस्य वेगं न समीयुः, तथा तं प्रतिरोधिनः विनश्यन्ति। देवैः मुक्तानि शस्त्राणि अपि तं न हिंस्यन्ति, यथा गिरिं नद्यः न क्षिण्वन्ति। स सर्वेषाम् अभिषिक्तराज्ञां शीर्ष्णि दीप्तिमान् स्थास्यति, यथा सूर्यः तारामध्ये। राजानः, महाबलसम्पन्नाः अपि, तं सम्प्राप्य, दीपे पतङ्गवत् नश्यन्ति। स समृद्ध्यायुक्तः सर्वेषां राज्ञां श्रीं हरिष्यति, यथा वर्षासु सरितां जलं नदीपतिः आकर्षति।