वायुः प्रेरितः, तरङ्गैः क्रीडन्तं चञ्चलैः, समुद्रः विपुलं चित्तं वर्धमानं च, चञ्चलपाणिभिः नृत्यन्तं सञ्जातं दृष्ट्वा, तस्य तरङ्गाः यथा झूलामाणं झूलायन्ति। पूर्णमासस्य च चक्रीयमानः, अनुत्तरो महासागरः, पञ्चजन्यस्य जन्मभूमिः अभवत्। यदा अनन्तशक्तिमान् गोविन्दः वराहरूपेण पृथ्वीं अन्वेष्टुमागच्छत्, तदा तस्य अन्तः जलानि चञ्चलितानि च मन्दं च अभवत्। ऋषिः अत्रिः, यः सौम्यव्रतम् अतीव स्थिरः, शतवर्षाणि कठिनं तपः कृत्वा, अतीव गूढं च अमरं च पातालं न प्राप्यत। पद्मनाभस्य योगनिद्रायाम् उपास्य, अनन्तशक्तिमान् विष्णुः कालस्य आरम्भे शेषः आसीत्। महान् पर्वतः मेनाकः, इन्द्रधनुषस्य पतनं भयंकरं दृष्ट्वा, सुरासुराणां शरणं दिम्बाहस्य बाहुभ्यां सुरक्षितः अभवत्। महासागरः, नदीनां स्वामी, बडवायः मुखे ज्वालामय अग्नये पवित्रं यज्ञं अर्पितः, अनन्तः, विशालः, अपारः। ते महान् महासागारं दृष्ट्वा, यः सहस्त्रैः बलवद्भिः नदिभिः पूरितः, प्रतिस्पर्धायाम् इव नृत्यन्तं च, दृष्टवन्तः। तस्य गह्वरेण, अनन्तं च, गम्भीरं च महासागरं, यः मकरैः च वेलायाम् गर्जन्तं च, आकाशस्य सदृशं प्रदीप्तं च दृष्ट्वा। नागाः, परामर्शं कृत्वा, उवाच, “अस्नेहिता माता दह्यते, यदि तस्य इच्छां न पूरयति।” यदि सा प्रसन्ना भवति, हे सुन्दरी, तर्हि सा अस्मान् शापात् विमोचयिष्यति; अतः वृषस्य पूंषं कश्यपयामः। एवम् निश्चित्य, तेषां कश्यपस्य पूंषं द्रष्टुं, तद्विषये तेषां कश्यपः कालेन सह समुद्रस्य तीरं गत्वा, कद्रू च विनता च, दाक्षायणी, आकाशे गत्वा, स्थिरं महासागरं दृष्ट्वा। वायुः प्रचण्डः, महाकर्णः, मकरैः च पूरितः, तत्र च अनेकानां जीवात्मनां सह। सर्वत्र भयानकं, अतीव गम्भीरं, भयानकं च जीवदुःखं ददाति। रत्नानां स्रोतसां, वरुणस्य निवासं, नागानां स्थानं, सुखदं, नदीनां स्वामी। पातालस्य अग्निः, असुराणां निवासः, भयंकराणां स्थानं, जलसंपत्तिः असीत्। दिव्यं, अमृतस्य स्रोतं, अमर्त्यानां च, सर्वशक्तिमान्, अपारम्, अकल्पनीयं च, स्वर्गीयजलसमानम्। तत्र, अनेकानि महानदीनां तरङ्गैः पूरितं, नृत्यन्तं च दृष्ट्वा, तस्य गह्वरं, गम्भीरं, विस्तीर्णं च, आकाशस्य सदृशं, पातालस्य ज्वालाभिः प्रदीप्तं, गर्जन्तं च, ते तत्र शीघ्रं अगच्छन्। विनता सह कद्रू, तस्मिन् महासागरे, शीघ्रं घटी, घण्टारूपेण अश्वस्य समीपं गत्वा। तदा तेषां दृष्टं तं उत्तमं अश्वं, यः चन्द्रकान्तिमयः, अतीव शीघ्रः, यः च कालस्य कालेन गाढं केशानां। कद्रू तस्य पूंषे कश्यपस्य कालेन कश्यपयामः, विनतां दुःखितां कृत्वा, ताम् दास्यं बन्धनं कृतवती। एवं विनता, तस्य वाद्यं जित्वा, दुःखितां च, दास्यं प्रविष्टा। तत्र, यदा कालः आगतवान्, गरुडः महाप्रभः, अण्डात् उत्पन्नः, तं भङ्क्त्वा, माता विना। महाशक्तिमान्, सर्वदिशां प्रकाशयन्, सर्वत्र गच्छतुं, कर्तुं च शक्नोति, तीव्रं ज्वालामयः, अतीव भयङ्करः, चन्द्रकान्तिमयः, तस्य तेजः कालान्ते ज्वालायाः समं। अचानकं वृद्धः, महान् पक्षी आकाशे उड्डीयमानः, भयंकरः, गर्जनं कृत्वा, अन्यतमा ज्वालायाम्। तं दृष्ट्वा, सर्वे देवाः अग्निं शरणं गत्वा, नमः कृत्वा, तं यः सर्वत्र स्थितः। “हे अग्नि, मा वर्धय; ननु त्वं अस्मान् दाहयिष्यसि? एषः महत् ज्वालामयः तवतः प्रचण्डः आगच्छति।” “यथा युज्यते, हे असुरद्वेषिणः; एषः गरुडः, शक्तिमान्, मम ऊर्जा समानः।” “उज्ज्वलः, विनतायाः आनन्दः, एषः ऊर्जा, चित्तं च तेषां चित्तं च गच्छति।” “सर्पाणां संहारः, कश्यपस्य पुत्रः, देवाणां कल्याणाय, दैत्यानां च हानये। “अत्र भयस्य न किञ्चित्; मां सह दृष्ट्वा।” “त्वं ऋषिः, भाग्यशाली, देवः, पक्षिणां स्वामी।” “त्वं स्वामी, प्रकाशकः, सूर्यः, सर्वोत्तमः सृष्टिकर्ता, उत्पत्तिः; त्वं इन्द्रः, अश्वानां स्वामी, शर्वः, जगतः स्वामी।” “त्वं कमलजः, यज्ञपुत्रः; त्वं अग्निः, वायुश्च; त्वं यथार्थं धर्ता च आयोजकः, त्वं विष्णुः, देवेषु श्रेष्ठः।” “त्वं महान्, अजयः, अमरः; त्वं महाफलः; त्वं प्रकाशः, त्वं इच्छितः, त्वं अस्माकं सर्वोत्तमं रक्षणम्।” “यत् आगच्छति, यत् आगच्छति।” एवं सर्वं यत् आगच्छति, यत् आगच्छति।