शृणु, राजन्, यथैतदाख्यायिका प्रवहति। यदि वयं निरन्तरं युद्धं कुर्मः, महास्त्रैः शत्रून् निघ्नन्तः, त्रिशतवर्षेषु अपि तस्य सैन्यम् न विनाशयेम। तस्य हि द्वौ वीरौ स्तः—हंसो नाम च डिभिकः च—यौ देवैरपि तुल्यबलौ, महाबलानां श्रेष्ठौ, शस्त्रैः निहन्तव्यौ। तौ द्वौ महाबलिनौ सह जरासन्धेन बलवता त्रयाणि अपि लोकानि विजेतुं समर्थौ इति मम मतिः। न केवलं वयं, अपि तु अन्ये सर्वे राजानः अपि, विप्रश्रेष्ठ, एवं मन्यन्ते स्म। अहम् अपि अष्टादश रोमहर्षकाणि संग्रामानि तेन सह अकरवं, राजन्, किन्तु महाबलः जरासन्धः न निहतः। अथ तत्र हंसो नाम महाबलिः राजा बभूव, यः अष्टादशमे युद्धे रामेण निहतः। यदा हंसो हतः इति श्रुतम्, भारत, तदा डिभिकः राजपुत्रः तद्वार्तां श्रुत्वा यमुनायाः जले आत्मानं निमज्जयत्। "विना हंसं अहं जगति जीवितुं न शक्नोमि" इति निश्चित्य डिभिकः तत्रैव प्राणान् त्यक्तवान्। तदा ḍिभिकपक्षिणः क्रन्दनं श्रुत्वा, हंसः अपि शत्रुनगरीजित्, यमुनां प्रविष्टः, तत्रैव निमग्नः। यदा राजा जरासन्धः श्रुतवान् यत् उभौ नष्टौ, तदा सः शोकसन्तप्तचित्तः नगरीं प्रति निर्जगाम, भारतश्रेष्ठ। अथ तस्मिन् नृपतेः निर्गते सर्वेऽपि वयं आन्धकाः पुनः मधुरायाम् अवसाम। यदा कंसपत्नी पद्मनयना, जरासन्धस्य कन्या, पतिस्मरणशोकदुःखिता पितरं प्रति गच्छति स्म, तदा पुनः पुनः तम् उपद्रवत्। सा सदा "मम पत्युः हन्तारं हन्य!" इति वदति स्म। एवं वयं पूर्वं यत् मन्त्रितवन्तः, तद् पुनः स्मृतवन्तः, महाबाहो। तत् स्मृत्वा, चित्तेषु विक्लवाः, वयं राजन्, पृथक् पृथक् महदैश्वर्यं परित्यज्य निर्गतवन्तः। तस्मात् भयात् पुत्रैः बन्धुभिः स्वजनैः च सह सर्वे पश्चिमदिशि शरणं गत्वा पलायितवन्तः। ततः वयं कुशस्थलीं रम्यां पुरीं रैवतविनिर्मितां प्रति निवासं कृतवन्तः। तत्र वयं नगरीं देवैरपि दुर्लङ्घ्यां कृतवन्तः; तत्र स्त्रियः अपि युद्धं कर्तुं शक्नुवन्ति—किं पुनः वीर्यशालिनः वृष्णयः? तत्र वयं निर्भयाः अवसाम, महापर्वतं च मगधराजं च अत्यक्रम्य इति निश्चित्य। माधवाः परमं सुखं प्राप्नुवन्; एवं वयं जरासन्धस्य अपराधिनः अपि सुरक्षिताः अभवाम। बलवन्तः बान्धवसम्बन्धेन युक्ताः वयं गोमन्ते शरणं प्राप्नुवन्—त्रियोजनविस्तीर्णे महागृहे, त्रिप्राकारयुक्ते, एकयोजनदीर्घे। योजनान्ते शतद्वारयुक्ते, वीर्ययुक्तद्वारपालैः रक्षिते, अष्टादश प्राकारैः क्षत्रियैः च योधिभिः संरक्षिते तत्र। अत्र अष्टादशसहस्राणि भ्रातॄणां वयं; आहुकस्य शतपुत्राः, ये त्रिप्राकाराणि रक्षन्ति। चारुदेष्णः भ्रात्रा चक्रदेवेन सह, सात्यकि, अहम्, रोहिणीसुतः, साम्बः, प्रद्युम्नः च—एते सप्त रथीन्द्राः। अन्ये अपि, कृतवर्मा, अनाधृष्टिः, समीको, समीर्तिजयः, कङ्कः, शङ्कुः, कुन्तिः—एते सप्त रथश्रेष्ठाः; प्रद्युम्नः, अनिरुद्धः, भानुः, अक्रूरः, सारणः। निशठः च गदः च, एते द्वौ, सप्त चान्ये महाबलिनः—विकमः, झिल्लिकः, बभ्रुः, उद्धवः, विदूरथः। वसुदेवः, उग्रसेनः, सप्त मन्त्रिणः, प्रसेनजित्, यमलः—राजधर्मसम्पन्नाः। स्यामन्तकः मणिः, यतः बहु सुवर्णं प्रवहति, तस्य; आन्धकभोजयोः द्वौ पुत्रौ, वृद्धराजः, च एते दश। एते सर्वे वज्रसारदेहाः, महाबलिनः, बलवन्तः, स्वदेशं स्मरन्तः वृष्णयः, क्लेशरहिताः। वयं सदा पाण्डवैः रक्षिताः, सर्वगुणसम्पन्नैः, राजन्, स्थितिम् एवमवगच्छामः। तस्मात्, भारत, त्वं स्वं क्षत्रियेषु सम्राट् कुर्याः; किन्तु दुर्योधनः, शान्तनुसुतः, द्रोणः, कृपः, कर्णः, शिशुपालः, रुक्मिः, एकलव्यः, द्रुमः, श्वेतः, शैब्यः, शकुनिः च—एतान् विजित्य एव यज्ञः सिद्ध्येत्, अन्यथा न। ते राजानः, मानात्, न युद्धं करिष्यन्ति; तत्र कर्णः विकर्तनात्मजः, बलमदः, एकाकी युद्धं करिष्यति, कोपयुक्तः दिव्यास्त्राभिमानी च। यावत् जरासन्धः जीवति, राजन्, तावत् राजसूयं न प्राप्स्यसि—एषा मम मतिः। सर्वे राजानः गिरिव्रजे विजिताः तेन तस्य वशे स्थिता इव, यथा सिंहेन गुहायां गजेन्द्राः निगृहीता। सः राजा जरासन्धः, पृथिवीश्वरैः सह यष्टुं इच्छन्, सहस्रैः अष्टभिः च राजभिः अभिषिक्तः, महात्मानं उमापतिं महादेवं पूजयित्वा। तं तपसा तुष्टाव, तेन भूमिपालान् विजित्य स्वव्रतम् अपि पूरयामास। पुनः पुनः राजान् सैन्यैः सह जित्वा, नगरीं नीतवान्, बद्ध्वा तान् नरसमूहं कृतवान्। तस्मिन्काले, वयं जरासन्धस्य भीताः, मधुरां परित्यज्य द्वारवतीं नगरं गतवन्तः। एवं, राजन्, जरासन्धस्य भीताः वयं स्वजनैः सह पश्चिमदिशि कुशस्थलीं प्राप्तवन्तः, तत्रैव सुरक्षिताः अभवाम।