उत्तरदिशि भीता: मत्स्या: पादान् संहृत्य दक्षिणां दिशं शरणं जग्मु:। तथा पाञ्चाला: अपि जरासंधभीतया स्वं राज्यं परित्यज्य सर्वतो दिश: प्रपेदिरे। तु तेषां महात्मन: सेनायां पाञ्चाला: अग्रे स्थित्वा, गिरिव्रजात् मगधबलस्य सम्पूर्णेन बलवता निर्गमने पूर्वमेव, अग्रे तस्थु:। कंस: उग्रसेनस्य पुत्र: स्वबान्धवान् जित्वा, मोहितचित्त: सन्, बृहद्रथतनयस्य द्वे कन्ये उपगच्छत्। तयो: नाम्नी आस्ति: च प्रास्ति: च, सहदेवस्य बलिन्यौ भगिन्यौ, ताभ्यां बलं प्राप्य तेन मूढेन स्वबान्धवा: वशे कृताः। स: अधिपत्यं प्राप्तवान्, किन्तु पश्चात् भोजराजन्यवर्यै: दुष्टै: पीडित: महतीं आपदं प्राप। स्वजनरक्षणकामिन: ते तदा अस्मत्संमितिं प्राप्नुवन्, आहुककन्यां तन्वीं अक्रूराय दत्तवन्त:। स्वजनहितार्थं मया सङ्कर्षणेन सह कंस: च तस्य द्वौ पुत्रौ च मया रामेण च हताः। कंसं हत्वा तदा जरासन्धे कम्पमान: सन् अहं च रामश्च अन्यत्र अपि स्वजनान् रक्षितवन्तौ। भयविनाशे पुनरुत्थिते जरासन्धे, राजन्, सप्तदश महाकुलानि समागत्य, एषा मन्त्रणा कृताः—यद्यपि वयं निरन्तरं युद्धं कुर्याम, महास्त्रै: शत्रून् हन्याम, त्रिशतवर्षेषु अपि तस्य सैन्यं नाशयितुं न शक्यते। तस्य तु द्वौ महाबलौ सेनापति: आस्ताम्—हंस: च डिभिक: च, अमरसमौ बलिनौ, शस्त्रवधे नियतौ। तौ च जरासन्धश्च, मम मतिना, त्रिलोकीं जेतुं पर्याप्ता:। न केवलं वयं, अन्ये च सर्वे नृपाश्च, विप्रश्रेष्ठ, एवं मन्यन्ते स्म। अहं च जरासन्धेन सह अष्टादश उत्तमयुद्धानि अकरवं, किन्तु स: महाबल: न निहतः। तदा हंसनाम्ना महावीर्यवान् राजा तत्र रामेण अष्टादशमे युद्धे निहतः। हंसे हते इति श्रुत्वा, भारत, डिभिक: राजपुत्र: शोकाकुल: यमुनाजले आत्मानं निमज्जयामास। "हंसं विना अहं जीवितुं न शक्नोमि" इति निश्चित्य स: डिभिक: प्राणान् त्यक्तवान्। तदा डिभिकपक्षिण: क्रन्दं श्रुत्वा, हंस: अपि शत्रुनगरीजित्, यमुनां प्रविश्य, तत्रैव निमग्न:। यदा जरासन्धराजा तयो: निधनं श्रुत्वा, शोकार्तचित्त: स्वपुरीं प्रतस्थे, भारतश्रेष्ठ। तस्मिन् गते, शत्रुनाशन, वयं सर्वेऽन्धका: पुन: मधुरायां निवसाम। कदाचित् कम्सपत्नी, कमललोचना, जरासन्धतनया, पतिनाशशोकदुःखिता, पितरं समीपं गच्छन्ती, तं पुन: पुन: प्रेरयति—"मम पतिहन्तारं हन्याः" इति। एवं, महाबाहो, वयं तदा पूर्वं मन्त्रितं मन्त्रं स्मृतवन्तः। स्मृत्वा, चित्तविक्षिप्ता: वयं, नृपते, पृथक् पृथक् महदायत्त्यं परित्यज्य निर्गता:। तस्मात् भयात् पुत्रै: बान्धवै: सम्बन्धिभिश्च सह वयं सर्वे, विचार्य, पश्य्चिमदिशं शरणं गत्वा पलायिताः। तत्र वयं कुशस्थलीं रम्यां पुरीं, रैवतै: भूषितां, निवासाय कृतवन्त:। तत्र वयं तां दुर्गां कृतवन्त: या सुरेभ्योऽपि दुर्गमा, यत्र स्त्रिय: अपि युद्धं कर्तुं शक्ता:—किं पुनर्यदि वीर्यशालिन: वृष्णय:। तत्र, शत्रुनाशन, वयं निर्भयाः स्थितवंतः, गिरिं च मगधराजं च अतिक्रम्य इति निश्चित्य। माधवा: कुरुवृषभ, परमं सौख्यं प्राप्तवन्तः; एवं वयं जरासन्धस्य अपराधिन: अपि सुरक्षिताः। बलवन्त: बान्धवसम्बन्धिनश्च वयं गोमन्ते शरणं गृहीत्वा, त्रीण्योजनविस्तीर्णं, त्रिभिर्यवनैः परिरक्षितं, एकयोजनप्रमाणम्, महाप्रासादं कृतवन्तः। योजनान्ते शतद्वारयुक्तं, शूरद्वारपालैः संरक्षितम्, अष्टादशप्राकारैः, युद्धकुशलैः क्षत्रियैः रक्षितम्। अत्र अस्माकं भ्रातरः अष्टादशसहस्राणि सन्ति; आहुकस्य शतं पुत्राः, ये त्रित्रिप्राकारं रक्षन्ति। चारुदेष्ण: भ्रात्रा चक्रदेवेन सह, सात्यकि: अहं च, रोहिणीसुत:, साम्ब: प्रद्युम्नश्च। एते सप्त रथिनः, राजन्; अन्यानपि मम शृणु—कृतवर्मा, अनाधृष्टि:, समीक:, समीर्तिजयश्च। कङ्क:, शङ्कु:, कुन्ति:—एते सप्त रथिनः; प्रद्युम्न:, अनिरुद्ध:, भानु:, अक्रूर:, सारणश्च। निशठ:, गद:, एतौ च, सप्त रथिनः—विकम:, झिल्लिक:, बभ्रु:, उद्धव:, विदूरथश्च। वासुदेव:, उग्रसेन:, सप्त मन्त्रिणः, प्रसेनजित्, यमलश्च—राजधर्मसम्पन्नाः। स्यमन्तक: मणि:, यत्र स्वर्णप्रवाह: सदा प्रवर्तते, तस्यैव; अन्धकभोजयो: द्वौ पुत्रौ, वृद्धराजा, दश च एते। वज्रसारशरीराः, महाबलाः, स्वमध्यदेशं स्मरन्तः, वृष्णयः, सर्वदुःखवर्जिताः। वयं च पाण्डवैः सर्वदा रक्षिताः, नृपते, सर्वसम्पदोपेतैः, सर्वगुणसम्पन्नैश्च। एवं सर्वमिदं स्थितम्।