तदा तस्य पुत्रस्य वचनं श्रुत्वा, "यथा मम इच्छासि, तत्र अहं स्वयमेव दर्शयिष्यामि; अतः त्वं शान्तः भव" इति श्रीमती तस्यै प्रत्युवाच। अथ रात्रौ व्यतीतायां प्रातःकाले सूर्ये उदिते, कद्रू च विनता च, तौ भगिन्यौ, तपोधन, तस्याः दास्यपराजयस्य शपथं कृत्वा, कोपसमन्विते, तं उच्चैःश्रवसमश्वं द्रष्टुं प्रस्थिते, सुदूरतीरे वालुकाभिरलङ्कृते। तत्र तौ वारिधिं दृष्ट्वा, यः जलनिधिः, विशालः, गम्भीरः, उद्विग्नः, महाशब्दयुक्तः। तस्मिन्तु तिमि-मकर-मीन-समाकीर्णे, नानारूपसहस्रसंघश्च, अन्यैश्च भीषणैः विकृतैः दारुणैः जलचरैः, कूर्म-मकरसमाकीर्णैः, नित्यं दुर्निवार्यैः। स सर्वरत्ननिधिः, वरुणस्यालयः, नागानां रम्यनिवासः, नद्याधिपः स समुद्रः। तत्र अधःस्थाग्निवासः, असुरसम्बन्धी, प्राणिनां भयंकरः, जलनिधिः स। तदेव दिव्यममृतस्थानं, अमराणां रम्यं, परममृतोत्पत्तिः, अगम्यः, अचिन्त्यः, परमशुद्धजलयुक्तः, आश्चर्यरूपः। जलचराणां करुणरवैः भीषणः, गम्भीरवर्तुलसंयुक्तः, सर्वप्राणिभयावहः। वातेन चालयमानः, तटे दोलायमानः, उच्चैःकम्पिततरङ्गः, सर्वत्र चलद्भुजैः नृत्यमिव कुर्वन्। चन्द्रस्य वर्धनक्षयाभ्यां स्फुटिततरङ्गः, अतुल्यः सागरो पाञ्चजन्यस्य जन्मभूमिः अभवत्। यदा श्रीगोविन्दः, अनन्तवीर्यः, वराहरूपेण पृथिवीं अन्वेष्टुम् अगच्छत्, तदा तस्य जलानि विक्षुब्धानि मलिनानि च अभवन्। अत्रिरृषिः दीर्घव्रती, शतसंवत्सरं तदधःस्थलं न प्राप्तवान्, यत् तदगम्यं चाक्षयम्। यत्र पद्मनाभस्य योगनिद्रां सेवमानः, आदिकाले शयानस्य, विष्णुः अनन्ततेजाः स्थितः। तत्र मैनाकस्य, वज्रपातभीतस्य, रक्षणं दत्तम्; दिम्बाहहस्तघातितासुराणां शरणं च। स सागरः, नदीपतिः, बडवामुखज्वलनस्य हविः, अगम्यः, विशालः, अपरिमेयः। ते तं सागरं दृष्टवन्तौ, यं सहस्रनद्यः प्रवहन्ति, प्रतिस्पर्धमिव, तरङ्गैरतीव नृत्यमानम्। तं गभीरं, अगाधम्, अनन्तं च वारिधिं दृष्ट्वा, तिमि-मकर-समाकीर्णम्, जलचरभीषणनिनादेन गर्जन्तं, व्योम्नः प्रभामिव बिभ्राणम्। एतस्मिन्नेव काले, नागाः समागम्य चिन्तयामासुः—"माता अननुरक्ता, यदि इच्छितं न प्राप्नोति, तदा तया संतप्तः भवति। यदि तुष्टा भवति, सुशोभने, तदा अस्मान् शापात् मोक्षयिष्यति; अतः निःसंशयं अश्वपुच्छं कृष्णं करिष्यामः।" एवं निश्चित्य, ते तत्रैव कृष्णरोमाणि इव तस्थुः; तस्मिन्नन्तरे, तौ सहधर्मिण्यौ पुनः शपथं कृतवन्त्यौ। शपथं कृत्वा, द्विजोत्तम, तौ भगिन्यौ हृष्टमनसौ महोदधितटम् अगच्छताम्। कद्रू विनता च, दक्षस्येते कन्ये, आकाशमार्गेण गच्छन्त्यौ, अचलवारिधिं जलनिधिं वीक्ष्य, वातेन कम्प्यमानं, महाशब्दयुक्तं, तिमि-मकरसमाकीर्णं, नानारूपसहस्रसंघाकीर्णम्, भीषणं, दुर्निवार्यं, गम्भीरं, अतीव भयानकम्। सर्वरत्ननिधिः, वरुणालयः, नागनिवासः, रम्यः, नद्याधिपः, अधोग्निवासः, असुरालयः, भीषणभूतनिवासः, अक्षयजलनिधिः। तेजस्वी, दिव्यः, अमृतोत्पत्तिः, परमः, अगम्यः, अचिन्त्यः, स्वर्गशुद्धजलतुल्यः। तत्र नानानद्यः प्रवहन्त्यः, तरङ्गैः प्रमुदितैः नृत्यमिव कुर्वन्त्यः, तं पूरयन्त्यः। तस्य वेगेन चलिततरङ्गयुक्तस्य, गभीरस्य, विशालस्य, व्योम्नः प्रभामिव ददृशे, अधोग्निशिखया दीप्तं, गर्जन्तं, शीघ्रं तौ तत्र समुपेत्य। ततः, विनतया सह कद्रू तं सागरं तीर्त्वा, शीघ्रं तत्रैव उच्चैःश्रवसम् अश्वं समुपेत्य, मुहूर्तेनैव तस्य समीपे तस्थौ। तत्र तौ तं श्रेष्ठमश्वं दृष्ट्वा, वेगेन समन्वितं, चन्द्रांशुसदृशप्रभं, यस्य केशौ द्वौ कालसमौ बभूवतुः। तस्य पुच्छमूले बहूनि कृष्णरोमाणि दृष्ट्वा, कद्रू विनतां शोकसंतप्तां दास्ये बबन्ध। एवं शपथेन पराजिता विनता दुःखार्त्ता दासीभावमुपगता। तस्मिन्नन्तरे, यदा कालः समुपस्थितः, तदा गरुडः महातेजाः तस्मात् अण्डात् स्वयमेव जातः, मातरं विना, तदण्डं भित्त्वा। स महाबलपराक्रमसम्पन्नः, सर्वदिक्प्रकाशकः, कामरूपी, सर्वत्रगः, इच्छया कार्यकर्ता च, खगश्रेष्ठः अभवत्। स ज्वलदग्निसमप्रभः, अतीव भीषणरूपः, विद्युत्प्रभाक्षः, युगान्ताग्निसमतेजाः। सहसा वृद्धिम् आपन्नः, महाकायः, व्योम्नि समुत्पत्य, भीषणनिनादः, दारुणः, अन्यो बडवाग्निरिव दीप्तः। तं दृष्ट्वा, सर्वे देवा अग्निं शरणं जग्मुः; प्रणम्य, तत्रैव विश्वरूपिणं तं सम्बोधितवन्तः।