कस्मिंश्चिद् समये, भगवन्, मनुष्याणां व्यवहारः विविधः दृश्यते। केचित् स्नेहात् दोषान् न प्रकाशयन्ति, अन्ये स्वार्थसिद्धये केवलं प्रियं वदन्ति। केचित् स्वस्य हितं यद् यथायोग्यं तेषां मतं तदेव अनुसरन्ति; एवं जनानां मतानि स्वस्वार्थे प्रचलन्ति। त्वं तु, भगवन्, एतेषां हेतून् अतीत्य, कामक्रोधौ परित्यज्य, यथोचितं यथाश्रेयः यथासर्वोत्तमं लोके वक्तव्यम् तद् वदितुम् अर्हसि। महान् राजन्, त्वं सर्वथा राजसूयस्य योग्यः; तथापि, सर्वं ज्ञात्वा, किंचित् तवोक्तुं इच्छामि, भारतवंशसम्भूत। यद् रामेण, जमदग्निपुत्रेण, शेषिताः क्षत्रियाः, त एव अद्य लोके क्षत्रियवर्गः कथ्यन्ते। एते क्षत्रियाः, भूमिपते, दुष्टकर्मणः अभवन्; तेषां वाक्यानि आज्ञाः च तव विदितानि, भारतशार्दूल। ऐलवंशस्य, इक्ष्वाकुकुलस्य स्वभावः वर्णितः; राजानः च अनुक्रमेण, अन्ये च क्षत्रियाः भूमौ निरूपिताः। राजन्, ऐलवंशीयानां इक्ष्वाकुवंशीयानां च शतं राजपरिवाराणि विद्यानि, भारतशार्दूल। भोजानां मध्ये, ययातिवंशस्य महिमा विशेषतः प्रसिद्धा; सा अद्य सर्वतः प्रसारिताः। सर्वे क्षत्रियाः तस्यैव समृद्धिं सेवन्ति; तस्मिन्नेव समये, राजन्, जरासन्धः भूमिपति, तेषां धनं जित्वा, सर्वान् स्वबलात् अधिरोह्य, राजानां अग्रतः स्थितः। मध्यदेशं उपभोग्य, तेषां मध्ये भेदं कर्तुम् इच्छति; परन्तु परमेश्वरः स एव राजा यस्य शक्तौ जगत् एकीकृतम् अस्ति। स राजा, राजन्, जरासन्धं आश्रित्य, संधिना सम्राज्यं प्राप्तवान्। शिशुपालः, बलवान् तेजस्वी च, तस्य सैन्यस्य सेनापतिः अभवत्, शिष्यवत् तं समागच्छत्। वक्रः, करुषराजः, महाबलः मायायुद्धविशारदः, अन्यौ द्वौ महावीरौ तं शरणं गच्छतौ। हंसः दिम्भकः च वीर्यशालिनौ, जरासन्धं बलिनं मित्रीकृत्य, वक्रदन्तः करुषः, करभः, मेघवाहनः च दिव्यरत्नं शिरसि धारयन्ति। यवनराजः, पश्चिमे वरुणवत् अनन्तबलः, मरुं नरकं च शासति। भगदत्तः, राजन्, वृद्धः तव पितुः मित्रः, वचनैः कर्मभिः च तं विशेषतः सम्मानितवान्। स हृदयेन स्नेहबद्धः, तव पितरमिव तव भक्तः, पश्चिमदक्षिणयोः भूमेः अधिपः। तव मातुलः, पुरुजित् कुन्तिवर्धनः, शत्रुनिग्रहण, स्नेहात् तव पक्षे स्थितः, सह मित्रैः। यो जरासन्धं गत्वा मया न हतः, स चेदिराजः दुष्टबुद्धिः, पुरुषोत्तमः इति प्रसिद्धः। स आत्मनं लोके परमं पुरुषं घोषयति, मोहात् मम चिन्हं स्वं मन्यते। पौण्ड्रकः राजा, 'वासुदेवः' इति प्रसिद्धः, वङ्गेषु पुण्ड्रेषु किरातेषु च महाबलः। बोजराजः, इन्द्रमित्रः, चतुर्थांशं प्राप्तः, पाण्ड्यान् क्रथान् कैशिकान् च ज्ञानबलात् विजितवान्। तस्य भ्राता, वीर्यवान् जमदग्निपुत्रसमः, भक्तः राजा भीष्मकः मगधदेशस्य, शत्रुवीरनाशकः। स सदा स्वजनप्रियं कर्म विनीतः, ये न सम्मानयन्ति तान् न सम्मानयति, प्रियजनमध्ये स्थितः। राजन्, जरासन्धस्य तेजो दृष्ट्वा, स स्ववंशबलं न विज्ञाय, तं अनुगतः। एवं, प्रभो, भोजानां अष्टादश कुलानि, जरासन्धभीताः पश्चिमदिशं शरणं गच्छन्ति। शूरसेनाः भद्रकाराः बोधाः शाल्वाः पतच्चराः सुथलाः सुकुट्टाः कुलिन्दाः सह कुन्तिभिः, शाल्वायनराजानः भ्रातृभिः अनुयायिभिः सह, दक्षिणपाञ्चालाः, पूर्वकोसलाः च कुन्तिषु, भयात्, मत्स्याः उत्तरदिशं परित्यज्य दक्षिणदिशं शरणं गच्छन्ति। एवं, सर्वे पाञ्चालाः जरासन्धभीताः स्वं राज्यं परित्यज्य सर्वदिशं पलायन्ति। पाञ्चालाः तु तस्य महात्मनः सैन्ये अग्रस्थाः अभवन्, यदा मगधसैन्यं गिरिव्राजात् सर्वबलसमेतं निर्गच्छत्। कंसः, उग्रसेनपुत्रः, कदाचित् स्वबान्धवान् विजित्य, दुष्टबुद्धिः, बृहद्रथपुत्रस्य द्वे कन्ये उपगच्छत्। अस्तिः प्रास्तिः च तयोः नाम्नी, सहदेवस्य शक्तिमती अनुजाः; तया बलात् कंसः स्वबान्धवान् अधिगृह्य, राज्यं प्राप्तवान्। स तु अधः पतितः, भोजराजन्यवरिष्ठैः दुष्टैः पीडितः। बान्धवसंरक्षणाय तदा अस्माकं अनुग्रहं याचितवन्तः, अहुकपुत्र्याः कन्यां अक्रूराय दत्तवन्तः। स्वबान्धवहिताय अहं सह सङ्कर्षणेन कंसं तस्य द्वौ पुत्रौ च हत्वा, रामेण अपि। कंसं प्रथमं हत्वा, जरासन्धं कम्पयन्, अहं रामः च अन्यत्र अपि स्वबान्धवान् रक्षितवन्तः। भयशान्ते पुनः जरासन्धः उत्थाय, राजन्, अष्टादश कुलानां सभायाम् एषा मन्त्रणा कृताः। एवं, महाभारतस्य एते श्लोकाः एकस्मिन् स्निग्धे, श्रद्धायुतं, वर्णनात्मकं आख्याने समागताः।