धर्मराजः, धौम्यव्यासादिभिः सह, भ्रातृभिः सर्वैः, पाञ्चालमत्स्यैः च सहितः, युधिष्ठिरः त्वां द्रष्टुम् इच्छति, महाबाहो। इन्द्रसेनस्य वचः श्रुत्वा, यदुवृषभः स बलवान्, पार्थस्य दर्शनकामः सन्, तस्यापि दर्शनाभिलाषं विज्ञाय, माधवः स्वमित्रैः वसुदेवेन च सम्यक् अभ्यनुज्ञातः, इन्द्रसेनसहितः शीघ्रगमिभिः अश्वैः बहून् देशान् तीर्त्वा, इन्द्रप्रस्थं प्रति प्रस्थितवान्। जनार्दनः पार्थस्य दर्शनार्थम् इन्द्रप्रस्थं गतवान्। तत्र गृहे धर्मराजेन, पुत्रेण पितरं यथा, सः सन्मानितः। ततः भीमः प्रमुदितः, पितृप्रियां स्वसारं दृष्ट्वा, प्रियसखिना सह तस्मिन् काले हृष्टः सञ्जातः। अर्जुनेन च सह भ्रातृद्वयेन च, सः आचार्यवत् सेवितः। आच्युतः सुखासीनः क्षणं विश्रान्तः सन्, धर्मराजः समीपं गत्वा, स्वकार्यं निवेदितवान्— "राजसूयस्य कर्तुम् उपनियतः अस्मि, किन्तु सः केवलम् इच्छया न लभ्यते। त्वं हि, कृष्ण, सम्पूर्णं जानासि, केन उपायेन सः सम्पद्यते। यस्मिन् सर्वं स्थितम्, यः सर्वत्र पूज्यः, यः सर्वेशः, एवमेव सः नृपतिः एव राजसूयम् अवाप्नोति। मम मित्राणि सङ्गत्यानि, राजसूयस्य आयोजनं वक्तुम् आरब्धानि। अत्र, कृष्ण, तव वचनं एव मम दृढनिश्चयः भवतु।" "केचित् स्नेहात्, भगवन्, दोषान् न दर्शयन्ति; अन्ये स्वार्थाय एव प्रियं वदन्ति। केचित् केवलं प्रियं चिन्तयन्ति, स्वहितं यद् मन्यन्ते तदेव। एवं जनानां स्वार्थे मतानि दृश्यन्ते। त्वं तु, एतान् हेतून् अतिक्रम्य, रागद्वेषौ परित्यज्य, यथोचितं, यत् श्रेयः, तत् वदितुम् अर्हसि।" तदा कृष्णः उवाच— "राजन्, त्वं सर्वथा राजसूयस्य पात्रः। तथापि, सर्वं विदित्वा, किंचित् वक्ष्यामि, भरतश्रेष्ठ। रामस्य जमदग्नेः पुत्रस्य अनन्तरं ये क्षत्रियाः अवशिष्टाः, ते एव अद्य लोके क्षत्रियसमाख्याताः। एते क्षत्रियाः, पृथिवीपते, अधर्मनिष्ठाः जाताः; त्वं हि, भरतर्षभ, तेषां वाक्यानि आज्ञाः च जानासि। आइलानां इक्ष्वाकुवंशस्य च प्रकृतिः कीर्त्यते; राजानः च परम्परया, अन्ये च क्षत्रियाः पृथिव्याम्। राजन्, आइलाः इक्ष्वाकवः च—एवं शतं राजकुलानि, भरतर्षभ, विज्ञेयानि। भोजेषु तु, ययातिवंशस्य महिमा विशेषतः प्रसिद्धः, महाबाहो, अद्य सः सर्वदिक् व्याप्य अस्ति। सर्वे क्षत्रियाः तस्यैव समृद्ध्याः सेवकाः सञ्जाताः; अत्रैव काले, राजन्, जरासन्धः पृथिवीपतिः— सः तेषां कुलानां सम्पदः जित्वा, अभिषिक्तः, सर्वान् राज्ञः बलात् निगृह्य, अग्रे तिष्ठति। मध्यदेशस्य भोगं भुक्त्वा, तेषां मध्ये भेदं कर्तुम् इच्छन्, सः राजन्, यस्य वशे जगत् एकीकृतम्, सः एव परमेशः। सः राजन्, संधिना ऐक्यं प्राप्य, जरासन्धं सम्पूर्णं आश्रित्य, सार्वभौमत्वम् अवाप्तवान्। शिशुपालः, बलवान् तेजस्वी च, तस्य सेनापतिः अभवत्; सः तं, राजन्, शिष्यवत् उपगम्य, भक्त्या सेवते। वक्रः, कारूषाधिपः, महाबलः मायायुद्धविशारदः, द्वौ अन्यौ च महावीर्यौ, तस्य शरणं गतौ। हंसः च दिम्भकः च, महाबलौ, जरासन्धं शक्तिमन्तं मित्रत्वेन उपगतौ; वक्रदन्तः कारूषः, करभः, मेघवाहनः च, दिव्यरत्नं शिरसि धारयन्तः प्रसिद्धाः। यवनराजः, यस्य बलं वरुणवत् अनन्तं पश्चिमे, मरुं नरकं च अधितिष्ठति। भगदत्तः, राजन्, वृद्धः, पितुः तव सखा, तं वाक्येन कर्मणा च विशेषतः मानितवान्। सः हृदयेन स्नेहबद्धः, पितृवत् तव भक्तः, सः एव पश्चिमदक्षिणयोः पृथिव्याः अधिपः। तव मातुलः वीरः, पुरुजित् कुन्तिवर्धनः, स्नेहात् तव पक्षे तिष्ठति, शत्रुसूदन, बहुभिः मित्रैः सह। यः कश्चन जरासन्धं गतः, मया न हतः, सः चेदिपति दुष्टबुद्धिः पुरुषोत्तमः इति ख्यातः। सः स्वयम् आत्मानं लोके परमपुरुषं इति घोषयति, मोहात् सदा मम चिह्नं स्वकीयम् इति गृह्णाति। पाण्ड्रकः राजा, 'वासुदेव' इति लोके प्रसिद्धः, वङ्गपुण्ड्रकीरातेषु बलवान्, महाबलसम्पन्नः। बोजराजः महाबलः, इन्द्रस्य मित्रः, चतुर्थांशं लब्ध्वा, पाण्ड्यकृथकैशिकान् ज्ञानबलाभ्यां विजितवान्। तस्य भ्राता, वीर्यवान्, जमदग्निसुतसदृशः, भक्तः राजा भीष्मकः, मगधाधिपः, शत्रुवीरघातकः। सः सदा आत्मीयेषु प्रियं कर्तुम् विनीतः, ये अस्मान् न पूजयन्ति तान् न पूजयति, प्रियेषु स्थितः। राजन्, जरासन्धस्य दीप्तिम् आलोक्य, सः स्ववंशस्य बलं न अवबुध्य, तं एव अन्वगच्छत्। एवं, प्रभो, उत्तरस्यां दिशि भोजानां अष्टादश कुलानि, जरासन्धभीताः, पश्चिमां दिशं शरणं गताः। शूरसेनाः, भद्रकाराः, बोधाः, शाल्वाः, पतच्चराः, सुतलाः, सुकुट्टाः, कुलिन्दाः, कुन्त्यः च, शाल्वायनराजानः भ्रातृभिः अनुयातैः सह, दक्षिणाः पाञ्चालाः, पूर्वकोसलाः कुन्तिषु च, एते सर्वे तस्य प्रभावात् तत्र प्रवृत्ताः। एवं धर्मराजः भ्रातृभिः सहितः, श्रीकृष्णस्य सन्देशं श्रुत्वा, राजसूययज्ञस्य सिद्ध्यर्थं, सर्वान् राजान् च तेषां सम्बन्धान् च सम्यक् अवलोक्य, श्रीकृष्णस्य मतम् अवलम्ब्य, धर्ममार्गे स्थित्वा, यथोचितं कर्तव्यं निर्णीय, महता आदरेण श्रीकृष्णं पूजयामास।