सर्वत्र विराजमानः स राजा, समस्तगुणसम्पन्नः सहिष्णुश्च, स्वेच्छाचारिभिः राजभिः लोभिभिश्च सम्प्राप्तोऽपि, तेषु सर्वेषु विजयी बभूव। यस्मिन्स्थितः स महाराजः तेजस्वी महायशाः, तत्र दशसु दिक्षु जनाः, गोपालकाः, द्विजातयश्च पितरौ यथा भक्त्या तिष्ठन्ति स्म, हे राजन्। स उत्तमवाग्मी मन्त्रिणः भ्रातॄंश्च आहूय, राजसूययागस्य विषयं पुनः पुनः पप्रच्छ। तदा ते मन्त्रिणः सह समागताः, युधिष्ठिरं धर्मज्ञं, यज्ञेच्छुकं, सम्यक् वचः ऊचुः—"येन राजा अभिषिक्तः स्यात्, स वै वरुणत्वं प्राप्नोति; तेनैव प्रकारेण सम्राट् अपि तां परिपूर्णां श्रियम् इच्छति। हे कुरुनन्दन, त्वं राजसूययोग्यः; तव मित्राणि राजसूयकालं समीपमिति मन्यन्ते। स याज्ञिकः कालः तस्यैव वशे, यस्मिन्राजनि षडग्नयः व्रतानुष्ठानैः स्तूयमाना वृद्धिं यान्ति। होमकुशं गृह्णाति यः, स सर्वान्यपि यज्ञान् प्राप्नोति; यज्ञान्ते तस्यैव दीक्षा स्यात्, यो विजितसर्वः। त्वं समर्थः, महाबाहो, वयं च सर्वे तवाज्ञायाः; शीघ्रं राजसूयं सम्प्राप्स्यसि, महाबाहो। अतः, महामते, किंचिदपि न विचिन्तय, मनः राजसूये स्थापय; एवं सर्वे मित्राणि पृथक् पृथगपि, एकत्रापि, उक्तवन्तः।" तत्सर्वं धर्म्यम्, साहसम्, उत्तमं वचनं श्रुत्वा, पाण्डवः शत्रुनाशनः तान् मन्तवान्। स्वमित्रवचनं श्रुत्वा, आत्मशक्तिं च ज्ञात्वा, सः पुण्यकर्मनिष्ठः चिन्तनं चकार। एवं सम्बोधितः अर्जुनः, भीमसेनादिभिः भ्रातृभिः सह, धर्मे मनः स्थापयामास। कुरुश्रेष्ठः स राजा युधिष्ठिरः तदा एव राजसूये मनः न्यधात्। पुनः, अद्भुतबलसम्पन्नोऽपि, धर्ममेव अनुवर्तमानः, राजसूये पुनः पुनः मनः स्थापयामास, हे भारत। ततः, भ्रातृभिः सह, स बुद्धिमान् राजा युधिष्ठिरः, ऋत्विग्भिः, होतृभिः, महात्मभिः मन्त्रिभिश्च सहितः, वेदविधिं जानन्, धौम्यं, व्यासं, चान्यांश्च, विराटं, द्रुपदं, सत्यकिं च विज्ञाय, युधामन्युं, उत्तमौजसं, सुभद्रात्मजं, द्रौपद्याः पुत्रैः परिवृतं च, मन्त्रयामास। सः तान् उवाच—"यूयं सर्वे गुणवन्तः, कुलीनाः, भक्ताः च; कथयत, कथं राजसूयस्य सिद्धिं प्राप्नुयाम्?" इति। एवं राज्ञा पृष्टाः, ते सर्वे समये धर्मराजाय युधिष्ठिराय वचः ऊचुः—"त्वं धर्मवित्तमः, महत् राजसूयं कर्तुमर्हसि" इति। तद्वचनं मन्त्रिणः भ्रातरश्च पूजितवन्तः; किन्तु स बुद्धिमान्, आत्मसंयमी राजा, पुनः अन्तः चिन्तयामास। सर्वजनहितकामः पार्थः, उपायं, कालदेशं, व्ययलाभौ च समीक्ष्य, पुनः विचारयामास। यः बुद्ध्या सम्यग्विचिन्तयति, स न प्रमाद्यति; यज्ञस्यारम्भः न केवलं स्वेच्छायाम् अवलम्बते। इति ज्ञात्वा, सः सावधानः कार्यमादत्त; निश्चित्य च, कृष्णं जनार्दनं शरणं जगाम। सः कृष्णं सर्वलोकातीतं, अनन्तं, महाबाहुं, निष्कामं, अजोऽपि मनुष्येषु, हृदि न्यधात्। पाण्डवः चिन्तयामास—"कृष्णस्य कर्म देवैः अनुमोदितम्; न तस्य किञ्चिदज्ञातम्, न च तस्य किञ्चिदसाध्यम्।" इति निश्चित्य, "नास्ति कृष्णस्य अकर्तव्यम्" इति, दृढनिश्चयः सन्, सः दूतं कृष्णस्य समीपं प्रेषयामास, आचार्यवत् पूजितं कृष्णं प्रति; शीघ्रश्च दूतः त्वरितरथे आरूढः, यादवपुरीं द्रुतं जगाम। स द्वारकायां स्थितं कृष्णं उपेत्य, कृताञ्जलिः मधवाय निवेदयामास। धर्मराजः धौम्येन, व्यासेन, भ्रातृभिः, पाञ्चालैः, मत्स्यैः च सहितः, कृष्णं द्रष्टुमिच्छति, इति निवेदितम्। इन्द्रसेनवचनं श्रुत्वा, बलवान् यादवश्रेष्ठः, पार्थं द्रष्टुमिच्छन्, स्वमित्रेभ्यः वसुदेवाच्च अनुमतिं लब्ध्वा, इन्द्रसेनसहितः, शीघ्ररथैः भूमीः तीर्त्वा, इन्द्रप्रस्थं जगाम। जनार्दनः इन्द्रप्रस्थं आगत्य, पार्थं द्रष्टुम्, तत्र गृहे धर्मराजेन पुत्रेण पितेव सत्कृतः। ततः भीमः प्रियबन्धुना सह, पितृप्रियां भगिनीं दृष्ट्वा, हृष्टः सन्, तेन मित्रेण सह प्रमोदितः। अर्जुना च सह सहदेव-नकुलाभ्यां, आचार्यवत् अच्युतं उपचक्रे। अच्युतः सुखासीनः किञ्चित् विश्रान्तः, तदा धर्मराजः समीपं गत्वा, स्वमनोरथं निवेदयामास। "राजसूये प्रेरितोऽहम्, किन्तु स काममात्रेण न सिध्यति; त्वं सर्वं जानासि, कृष्ण, यस्मिन्प्रकारेण सः प्राप्तव्यः। यस्मिन्सर्वं स्थितम्, यः सर्वत्र पूज्यः, सर्वेश्वरः—स एव राजा राजसूयं प्राप्नोति। मम मित्राणि मिलित्वा राजसूयारम्भं वदन्ति; अस्मिन्कारे, कृष्ण, तव वचनमेव मे दृढनिश्चयः" इति। एवं स धर्मराजः, मन्त्रिणां भ्रातॄणां च प्रेरणया, आत्मशक्तिं ज्ञात्वा, कृष्णस्य अनुमतिं प्रार्थयामास, तस्य वचनं परमं प्रमाणं मन्यमानः।