सर्वे नृपतयः तस्य आज्ञया सम्प्रेरिताः, तस्मिन्यज्ञे बहुधनानि समुपादाय तं ब्राह्मणसेवकं कृतवन्तः। यज्ञसमाप्तौ धर्मात्मा हरिश्चन्द्रः अभिषिक्तः पुरुषेषु नृपतिः इव तेजसा विराजमानः अभवत्। राजसूयाभिषेकसमये यथेष्टदक्षिणादानं कृत्वा, स कामानुसारं दातारः याचमानान् प्रमुदितः पञ्चगुणं धनं दत्तवान्। तदा समन्तात् आगतान् ब्राह्मणान् विविधान् धनप्रकारैः तुष्टावान्। तान् सर्वान् यथाकाममन्नपानवस्त्ररत्नैः सत्कारयामास, येन तुष्टाः द्विजातयः तम् ऊर्जस्विनं कीर्तिमन्तं च नृपतिं अन्यान् नृपतीन् अतिशेतेति प्रोषितवन्तः। एवं स हरिश्चन्द्रः राजसुयसमाप्त्या मध्ये सहस्रेषु नृपतिषु प्रख्यातः अभवत्। स च महायज्ञं कृत्वा, सम्राट् अभिषिक्तः पुरुषेषु तेजसा विराजमानः अभवत्। य एव अन्ये भूमिपालाः राजसूयमहत्संस्कारं कुर्वन्ति, ते इन्द्रेण सह प्रमोदन्ते। ये च युद्धे पराजिताः सन्तोऽपि न पलायन्ते, तेऽपि तस्मिन्सभायां प्रमोदन्ते। ये तपसा देहं त्यक्त्वा दिवं यान्ति, ते तत्रैव दिव्यं स्थानं प्राप्य नित्यश्रीः विराजन्ते। कुन्तीसुत! तव पितुः पाण्डोः कुरुवंशस्य वर्धनस्य, हरिश्चन्द्रस्य श्रीं दृष्ट्वा विस्मयः अभवत्। स मां मनुष्यलोके आगच्छन्तं ज्ञात्वा, नम्रः सञ्जहर्ष, प्रोवाच—"युधिष्ठिरायैतद् अवश्यं वद। त्वं भूमिं जेतुम् अर्हसि, भ्रातृभिः सहितः, राजसूयम् अनुत्तमं यज्ञं कुरु। यदि त्वं पुत्रः एतं यज्ञं करिष्यसि, अहं चिरकालं स्वर्गे इन्द्रसभायां हरिश्चन्द्रवत् प्रमोदिष्ये।" अहं च तस्मै पाण्डवे प्रत्यवदं—"यद्यहं पुनरागमिष्यामि, तव पुत्रायैतद् वदिष्यामि।" अतः, पुरुषर्षभ, तस्य पितुः इच्छां सम्पादय; त्वं अपि पितृभिः सह इन्द्रलोकं यास्यसि। किन्तु, महायज्ञः अयं बहुविघ्नयुक्तः; यज्ञद्वेषिणः ब्रह्मराक्षसाश्च तत्र दोषान् अन्विष्यन्ते। लघ्वपि कारणात् युद्धं, क्षत्रियविनाशः, भूमेः नाशश्च संभवति। तस्मात्, राजेन्द्र, युक्त्या यथोचितं कुरु; चतुर्वर्णस्य रक्षायै सदा जागरूकः भव। समृद्धिं सम्पद्य, ब्राह्मणान् धनैः तुष्टय; यत् त्वया पृष्टं तत् विस्तारतः उक्तम्। अद्य अहं त्वत्तः अनुमत्य वृष्णिपुरीं गमिष्यामि। एवमुक्त्वा, नारदः तत्र आगतान् ऋषीन् परिवृत्य, पाण्डुपुत्रान् प्रति निवर्त्य प्रस्थितवान्। तस्य गमनानन्तरं, कौरेयः स भ्रातृभिः सह राजसूयमहायज्ञं चिन्तयामास। तदा, तस्य वचनश्रवणात्, धर्मराजः युधिष्ठिरः दीर्घं निश्वस्य, राजसूयस्य चिन्तया शान्तिं न लेभे। तेन राजर्षीणां महात्मनां यशः श्रुत्वा, ये पुण्यकर्मणा दिव्यलोकान् प्राप्नुवन्ति, विशेषतः हरिश्चन्द्रस्य यशः श्रुत्वा, तं यज्ञं कर्तुम् अभिलाषितवान्। ततः युधिष्ठिरः सभ्यांश्च पूजयित्वा, तैश्च पूजितः, सर्वथा मनः राजसूयमहोत्सवे एव स्थापयामास। स धर्मनिष्ठः कुरुषु वृषभः, पुनः पुनः राजसूयकर्मणि स्थितिं कृत्वा, सर्वस्य हितमेकं चिन्तयन्, धर्ममेव मनसि संस्थापयामास। स धर्मधुरंधरः युधिष्ठिरः सर्वजनहिताय समनुग्रहम् अकरोत्, न कञ्चन अपि पक्षपातं कृत्वा, केवलं धर्मध्वनिः एव श्रूयते स्म। तस्य शासनकाले प्रजाः पितरं यथा विश्वासं प्राप्नुवन्ति स्म; न तस्य कश्चन द्वेष्यः, अतः "अजातशत्रुः" इति प्रसिद्धः। भीमसेनस्य रक्षणात्, अर्जुनस्य रिपुविनाशात्, कश्चन विरोधं कर्तुं न शक्तः। नकुलस्य यथोचितकर्मणः, सहदेवस्य धर्मयुक्तनिर्देशात्, सर्वत्र जागरूकनकुलेन प्रजाः निर्भयाः, स्वकर्मसु रताः, विवादरहिताः अभवन्। सर्वत्र वर्षा, समृद्धिः, पशुपालानां कृषकानां वणिजां च वर्धनम् अभवत्। एषा सर्वा समृद्धिः विशेषतः राज्ञः कृते, दारिद्र्यनाशः, व्याध्यग्नकलहशमनं च जातम्। तत्र धर्मविपरीतं किञ्चिदपि न आसीत्, न चौरदुष्टकृत्यं, न राज्ञः प्रजासु, न च परस्परं। ये च राज्ञा अनुगृहीताः, तेषां मिथ्याचारः कदापि न श्रुतः; ते स्वधर्मेण बलीकर्म समाचरन्ति स्म। राज्ञः कृते, नानावर्णसंघाः, स्वयमुपेत्य, पूजां कुर्वन्तः, युधिष्ठिरस्य धर्मनिष्ठया राज्यं समृद्धमभवत्।