विष्णोः प्रकटितं दिव्यं धनुर्विद्यां दृष्ट्वा तत्र साक्षात् देवः, दानवद्वेष्टारः, विचारयामास चक्रं स्वं। तस्य चिन्तनात्, आकाशात् चक्रं प्रकटितं जातं, ज्योतिर्मयं, शत्रुविनाशकं, सूर्यसदृशं चक्रं सुदर्शनं, युद्धे भयानकं दृष्टम। ततः, अग्निसमानं प्रज्वलितं चक्रं, अच्युतस्य महाबाहोः प्रचण्डं बलं सह, शत्रुजनपदं नाशयितुं प्रक्षिप्तं जातं। सर्वत्र दितिपुत्राणां सहस्त्राणां च, युद्धे श्रेष्ठैः पुरुषैः प्रक्षिप्तं चक्रं, विनाशकं, पुनः पुनः पतितं जातं, यः दितिपुत्रानां चित्तं चेदयामास। कदाचित्, अग्निसमानं सर्वं भस्मयन्, दानवसमूहानां प्रबलं संहारयन्, तान् आकाशे च पृथिव्यां च पुनः पुनः प्रक्षिप्तं जातं, रक्तं पीत्वा यथा प्रेतः युद्धभूमौ। एवं दानवाः, तेषां मनोभङ्गेन, देवपदं पुनः पुनः पर्वतैः आक्रमितं जातं; तेषां महाबलस्य तेजः वितीर्णकणाटयुग्मवत्, ते सहस्त्राणां समूहेन आकाशं गत्वा गत्वा गताः। तदा, आकाशात् भयानकाः पर्वताः, विविधरूपाणि, वृक्षैः सह, वृष्टिपातवत् पतिताः; तेषां शिखराणि चूर्णितानि, एकस्मिन् महाघोषे परस्परं क्रोधितानि। ततः पृथिवी, सह वनैः, सर्वत्र कम्पिता, पतितपर्वतानां प्रहारात्; युद्धं तीव्रं जातं, पर्वतानां परस्परं गर्जन्तं पुनः पुनः। तदा, एकः पुरुषः, सुवर्णगुणिताभरणैः अलंकृतः, आकाशं प्रचण्डं बाणैः परिपूर्णं कृतवान्; पर्वतशिखराणि च भेदयन्, दानवसमूहानां भयप्रदं जातं। ततः दानवाः, देवैः दुःखिताः, पृथिवीं च लवणसमुद्रं च गत्वा, सुदर्शनं दृष्ट्वा, यः प्रज्वलिताग्निसमानं आकाशे गर्जति, भयभीताः जाताः। देवाः विजयमागत्य, मंडरं सम्मानपूर्वकं स्वगृहं प्रत्यवर्तयन्; आकाशे च स्वर्गे च, सर्वे मेघाः यथा आगत्य तथेव प्रस्थानं कृतम्। ततः देवाः, प्रचुरसुखेन, अमृतं सावधानीं समर्पितं कृतवन्तः; चक्रधारिणं बलविजयिनं, अमृतस्य रक्षकं, अमरैः सह रक्ष्यमाणं। एषः सन्देशः, यथा अमृतस्य मथनं जातं, तथा तस्मिन् महात्मनि घोर्ष्टं जातं। तदा कद्रुं, तं दृष्ट्वा, विनतायाः प्रति वदति: "त्वं शीघ्रं वद, प्रियं, उचैःश्रवस्य वर्णं किमस्ति?"। "एषः अश्वः निश्चितं श्वेतः अस्ति—किं त्वं मन्यसे, सुन्दरि? तस्य वर्णं अपि वद, तदनन्तरं वयं द्यूतं कुर्मः।" "अहं मन्ये एषः कृष्णकण्ठः अस्ति, हे चित्ताकर्षिणि। आगच्छ, वयं परस्परं द्यूतं कुर्याम, यत्र पराजितः सेवकः भविष्यति, हे रम्ये।" एवं, परस्परं सेवकत्वं प्राप्य, तौ स्वगृहं गत्वा, "उद्यमः कर्तव्यः, यत्र वयं दृष्टिं करिष्यामः।" तदा कद्रुः, विजयाय इच्छन्ती, स्वसुतानां, नागानां, सहस्राणां, कृष्णकर्णं कर्तुं आज्ञापयति। "त्वं शीघ्रं अश्वे गत्वा प्रविष्टुं, यथा अहं सेविका न भूयाम; यः न आज्ञां पालयति, तं शापयामि—ते नागाः।" "नागयज्ञे, अग्निः सर्वेऽपि भस्मयिष्यति, जनमेजयस्य, पाण्डवसुतस्य, ज्ञानी राजर्षेः।" किन्तु ब्रह्मा एव एषः शापं, दयालुः, कद्रुं वदति, चैतन्यं च ज्ञात्वा। सः सर्वैः देवगणैः सह, तस्य वाक्यं अनुमोदितवान्, प्राणिनां कल्याणाय, सर्पाणां संख्यां दृष्ट्वा। ते सर्पाः, बलवंतः, विषयुक्ताः, महाबलाः; तेषां तीक्ष्णविषस्य कारणात्, प्राणिनां कल्याणाय, एकं मापं निश्चितं जातं; अन्यस्मिन् पापिनां प्रति। तेषां, मृत्युं दैविकनियमेन दण्डः निश्चितः; एषः वाक्यं ब्रह्मा वदति कद्रुं सम्मानितः। ततः, ब्रह्मा कश्यपं आगच्छन्, वदति: "एते सर्पाः तव जाताः, हे पातकमुक्त। विषयुक्ताः, महाबलाः, च कद्रुं शापिताः, हे शत्रुविनाशक, त्वं न किञ्चित् क्रोधं धारय, एषः प्राचीनः सर्पाणां विनाशः यज्ञे दृष्टः।" एवं वदन्, सृष्टिकर्ता, प्राणिनां स्वामीं तुष्ट्वा, महात्मन् कश्यपाय विषनाशकं ज्ञानं ददाति। यदा सर्पाः शापिताः, हे द्विजश्रेष्ठ, कर्कोटकः, तस्मिन् शापे न विचलितः, कद्रुं प्रति वदति। सर्वश्रेष्ठः सर्पः, महातेजः, मातरं अभिप्रायं कृतवान्; मुख्याश्वे प्रवेश्य, चित्तं चित्ताकर्षकं शरीरं प्रकटितवान्। "यथा इच्छामि, तत्र प्रकटिष्यामि, तस्मिन् सन्तोषः; एषः महात्मा तस्य पुत्रस्य प्रतिवचनं कृतवान्।" ततः, रात्रिः गत्वा, सूर्यः प्रातः कालं प्रकटितः, कद्रुः च विनता, तौ बहु रागं च क्रोधं धारयन्ति, परस्परं द्यूतं कृत्वा, उचैःश्रवस्य अश्वं दृष्टुं गत्वा समुद्रस्य तटं गत्वा। तत्र ते समुद्रं दृष्ट्वा, जलसंपदां, विशालं, गहनं, चञ्चलम्, महाघोषं च। तत्र तिमि, मकराः च महाबहवः, सह सहस्त्राणां विविधरूपाणां प्राणिनां च। अन्यैः भयानकैः, विकृतैः, दारुणैः जलचरैः, तीव्रैः च, सर्पाणां च क्रीडामाणानां। रत्नसंपदां, वरुणस्य निवासं, सर्पाणां प्रियं, नदीनां सर्वोच्चं, निचयः। नरकस्य अग्निनिवासं, दानवकुलं, प्राणिनां भयकारं, समुद्रं, जलसंपदां। अमृतस्य सर्वोच्चं, दिव्यं स्थानं, अनन्तं, अव्यक्तं, अत्यन्तपवित्रं, अद्भुतं। जलचराणां च क्रन्दनैः भयानकं, दारुणं, गहनगर्भं, सर्वप्राणिनां भयकारीं।