मायासुरः तु तद् आनयित्वा, त्रिषु लोकेषु प्रसिद्धां, दिव्यां, रत्नैः भूषितां, शुभां च अप्रतिमां सभां निर्ममाथ। ततः सः उत्तमां गदां भीमसेनाय ददौ, परां च शङ्खं देवदत्तं अर्जुनाय समर्पयामास। यस्य शङ्खस्य निनादेन सर्वभूतानि कम्पन्ति, सः तां किञ्चित्कालं विचिन्त्य, तस्याः मण्डनार्थं विश्वकर्मणे प्रायच्छत्। ततः सः पाण्डवानां महात्मनाम्, पृथा-पुत्राणां च महात्मनः कृष्णस्य च इच्छया, तस्यां सभायां निर्माणे प्रवृत्तः। सा सभा, सर्वगुणसम्पन्ना, दिव्यरूपा, शोभिता, सहस्रशः श्रेष्ठब्राह्मणान् पायसैः तर्पयित्वा, निर्मिता, सुवर्णवृक्षैः अलङ्कृता आसीत्। सा सर्वतः दशसहस्रधनुषो दीर्घा, अग्निसूर्यसोमसभाभिः सदृशी। सा सभा अत्यन्तं दीप्तिमती, परमतेजस्विनी, सूर्यस्य प्रभया स्पर्धमाना, विराजमानाऽभवत्। सा दिव्यतेजसा ज्वलन्ती, अग्निसदृशी, नूतनमेघवद् व्योम्नि व्याप्य स्थित्वा, विशालाऽसीत्, रम्या, निर्मला, श्रान्तिहीना च। सा उत्तमद्रव्यसमृद्धा, रत्नमयद्वारभित्तिभिः, सुसज्जिता, धन्या, विश्वकर्मणा कौशलपूर्वकं निर्मिता। न दाशार्हस्य सुधर्मा, न ब्रह्मणः अपि, तादृशी सभा, यां बुद्धिमान् मायासुरः निर्मितवान्। तत्र मायेनोक्तानुसारं, अष्टसहस्राणि राक्षसानां सभायां रक्षां सेवां च कुर्वन्ति। ते राक्षसाः गगनचरणाः, भीमाः, महाकायबलयुक्ताः, रक्तपिङ्गलोक्षणाः, शङ्खकर्णाः, युद्धकुशलाः च। तस्यां सभायां मायेन अप्रतिमं पद्मसरोवरं निर्मितम्, यस्य पत्राणि वैडूर्यनिर्मितानि, पद्मानि च रत्नमयानि। तद् सरः पद्मोत्पलगन्धि, नानापक्षिसङ्घैः कूजितम्, विकसितपद्मशोभितम्, सुवर्णकच्छपमत्स्ययुक्तम्, वैडूर्यशिलास्तरणम्, निर्मलसलिलसमन्वितम्। तस्य जलं मन्दमारुतैः कम्पितम्, मुक्ताफलवर्षितम्, महतीभिः रत्नशिलाभिः परितः शोभितम्। केचित् नृपाः तद्रत्नशोभितं सरः सम्प्राप्ताः, तस्य कृत्रिमत्वं न विजानन्तः, मोहात् तत्र पतिताः। तस्याः सभायाः समन्तात् सदा नानाविधपुष्पवृक्षाः विराजन्ते, मन्दमारुतचालिताः, शीतच्छायां हर्षं च ददत्यः। तत्र सुरभिकाननानि, पद्मवनानि च सर्वत्र, हंसक्रौञ्चयुक्तानि, चक्रवाकैः शोभितानि। तत्र वातः, जलस्थलपद्मगन्धं वहन्, पाण्डवानां सेवकः अभवत्। एवं चतुर्दशमासेषु तां सभां निर्माय, मयः राजा युधिष्ठिरं समाचचक्षे। तस्यां सभायां निर्माणे कृत्वा, मयः अर्जुनं महाबलिनं सम्बोध्य, ध्वजस्य अग्रे पताकां तस्य च परिचरं कथयामास। “तव धनुषो ज्या-निनादेन व्योम निनादयिष्यते; अत्र हि तेजसा सूर्यसदृशः अग्निरथः अस्ति। अत्र दिव्याः श्वेताः बलवन्तः उत्तमाः हयाः, इयं च मयामायया कृताः कपिध्वजः पताका। सा वृक्षेषु न लग्ना, धूमध्वजवत् उच्चैः स्थिता, नानावर्णा च दृश्यते। एषा पताका युद्धे अतुल्या, स्थिरा, तस्याः अग्रे वामहस्तधन्वा दृश्यते।” एवं उक्त्वा, मयः विबत्सुं (अर्जुनं) आलिङ्ग्य, तस्मात् प्रस्थितः। ततः राजा युधिष्ठिरः तस्यां सभायां महोत्सवम् अकार्षीत्, दशसहस्रब्राह्मणान् पायसघृतमधुसंयुक्तैः मूलफलमांसैः, कृसरजीवन्त्यादिभिः, नानाविधमांसपाकैः, भोज्यपेयविविधैः, वस्त्रगन्धमाल्यैः च संतुष्टवान्। सर्वदिशः समागतान् ब्राह्मणश्रेष्ठान् सः सहस्रशः गावः पुनः पुनः अददात्; तत्र पुण्याहशब्दः दिव्यध्वनिवत् व्यनदत्। देवान् दिव्योपकरणगन्धैः, सूक्ष्मतीक्ष्णैः च, कौरवराजः पूजयामास। तत्र मल्लाः, नर्तकाः, तालवादिनः, सूतमागधाः च, धर्मपुत्रं युधिष्ठिरं सेवितवन्तः। एवं भ्रातृभिः सह तां पूजां कृत्वा, पाण्डवः तस्यां दिव्यायां सभायां स्वर्गे इन्द्रवत् रममाणः आसीत्। तस्यां सभायां ऋषयः पाण्डवैः सह उपविष्टाः, नानादेशीयाः नृपाश्च आसन्। तत्र आसन्—असितः, देवलः, सत्यः, सर्पिर्मलिः, महाशिराः, अर्वा, वसुः, सुमित्रः, मैत्रेयः, शौनकः, बली च। बकः, डाल्भ्यः, स्थूलशिराः, कृष्णद्वैपायनः, शुकः, सुमन्तुः, जैमिनिः, पैलः, व्यासशिष्याः, वयम् अपि। तित्तिरिः, याज्ञवल्क्यः, तस्य पुत्रः, रोमहर्षणः, आप्सुहोम्यः, धौम्यः, अणिमाः, माण्डव्यः, कौशिकः च। दमः, उष्णिपः, त्रैबलीः, पर्णदः, घटजनुकः, मौञ्जयानः, वायुभक्षः, पराशरः, सारिकः च। बालिवकः, सिनीवाकः, सप्तपलः, कृतश्रमः, जातुकर्णः, शिखवान्, आलम्बः, पारिजातिकः च तत्र आसन्। एवं महात्मनां पाण्डवानां कृते मया अप्रतिमा सभा निर्मिता, सर्वैः पूजिता, ऋषिमहाराजसमाविष्टा, स्वर्गसदृशी विराजमाना।