यदूनां श्रेष्ठः कृष्णः, सर्वदेवान् द्विजातीन् च माल्यैः, स्तवैः, प्रणामैः, सुरभिद्रव्यैः, उच्चावलम्बनैः च पूजयामास। सर्वकर्माणि समाप्य, स्थितानां श्रेष्ठः स यदुनायकः बहिर्वेश्मात् निर्गत्य समीपमागच्छत्। तत्र स योग्येभ्यः ब्राह्मणेभ्यः पात्राणि, फलानि, तण्डुलांश्च दत्त्वा, धनं वितीर्य, तैः आशीर्वादान् श्रावयित्वा, प्रदक्षिणं चकार। ततः स स्वर्णरथं, तक्षकध्वजसमानवेगं, गदाचक्रखड्गधनुष्यमङ्गलायुधैः शोभितं, आरुरोह। शुभे मुहूर्ते, शुभनक्षत्रे, पद्मनयनः कृष्णः शैब्यसुग्रीवयुतैः अश्वैः यथाकालं निर्गम्य प्रस्थितः। स्नेहात् धर्मराजः युधिष्ठिरः अपि तेन सहारुह्य, सारथ्यस्थाने श्रेष्ठं दारुकं विसर्ज्य, स्वयं रश्मीन् आदत्त। तस्मिन्काले कुरुपतिः स्वयं वाह्यं कृत्वा, अर्जुनः श्वेतचामरं गृहीत्वा रथमारोहत्। दीर्घबाहुः सहदेवः सुवर्णदण्डछत्रं वहन् रथमुपविजगाम; भीमसेनः अपि बलवान् तत्रारुह्य, शतपत्रं दिव्यमाल्यशोभितं, वैडूर्यदण्डं सुवर्णमण्डितं राजछत्रं सज्जीकृतवान्। तद्राजछत्रं भीमः शीघ्रं शार्ङ्गधन्वने समर्पयत्; तौ च भीमसेनार्जुनौ यमारेरिहौ तत्र स्थितौ। कृष्णं पुरोहितजनैः नागरिकैश्च परिवृतं, पाण्डवाः भ्रातृभिः सहिताः पृष्ठतः अन्वयुः। तेन केशवः रिपुसैन्यविनाशकः सर्वैः भ्रातृभिः सहितः, प्रियशिष्यैः परिवृत आचार्य इव शोभमानः, अभिमन्युश्च वृद्धैः परिवृतः तत्र सन्निहितः। धौम्यः श्रेष्ठब्राह्मणः रथमारोह्य प्रस्थितः। अल्पदूरे इन्द्रप्रस्थात् गच्छन् श्रीगोविन्दः पार्थं सस्नेहं परिष्वज्य, तत्र तिष्ठन् निवृत्तः। ततो युधिष्ठिरं, भीमसेनं, सहदेवनकुलौ च पूजयित्वा, ताभिः सस्नेहं परिष्वज्य, ताभ्यां च सम्मानितः। अर्धयोजनं गत्वा, कृष्णः नगरारिविजयी युधिष्ठिरं उवाच— "इदानीं त्वं निवर्तस्व" इति। तदा गोविन्दः धर्मज्ञः युधिष्ठिरस्य पादौ प्रणम्य गृहीत्वा, धर्मराजेन उत्थाप्य शीर्षे घ्राणं कृतम्। धर्मपुत्रो युधिष्ठिरः, केशवं पद्मनयनं यदूनां श्रेष्ठं अनुमत्य, "गच्छ" इति अवदत्। मधुसूदनः च यथाविधि परिष्वज्य, पाण्डवान् अनुयायिनः च कष्टेन निवर्तयामास। स हृष्टः स्वनगरे ययौ, इन्द्रः इव अमरावतीं; पाण्डवाः दृष्टिपथेन यावत् दृश्यते तावत् तं अन्वयुः। हृदयेन अपि ते स्नेहपूरिताः कृष्णमनुसृत्य, केशवदर्शनात् तृप्तिं न लेभिरे। शौरिः कृष्णः शीघ्रं दृष्टिपथात् अदृश्यः अभवत्; पाण्डवाः अपि अनिच्छन्तः मनसा गोविन्दं अनुस्मरन्तः, निवृत्ताः। ते नरश्रेष्ठाः शीघ्रं स्वनगरे प्रत्यागच्छन्; कृष्णः अपि रथे दवारकां शीघ्रं ययौ। तत्र वीर्यशालि सात्यकिः पृष्ठतः, दारुकः सारथिः च, देवकीपुत्रं विष्णुं अनुगम्य, गरुड इव शीघ्रं दवारकां प्राप्नोत्। धर्मराजः पाण्डवभ्रातृमित्रैः सहितः, सानुगः उत्तमपुर्यां प्रविवेश। सर्वान् मित्रान् भ्रातॄन् पुत्रांश्च विसर्ज्य, नरशार्दूलः धर्मराजः द्रौपद्याः सहितः हृष्टिमनाः अभवत्। केशवः अपि हर्षपूर्णः, उग्रसेनप्रमुखैः श्रेष्ठयदुभिः पूजितः, उत्तमपुरीं प्रविवेश। स वृद्धपितरं आहुकं, मातरं च, बलरामं च प्रणम्य, पद्मनयनः तत्र स्थितः। जनार्दनः प्रद्युम्नं, साम्बं, निशठं, चारुदेष्णं, गदं, अनिरुद्धं, भानुं च परिष्वज्य, तैः स्नेहं सन्दर्शयामास। वरिष्ठैः अनुज्ञातः स रुक्मिण्याः गृहम् अगच्छत्; तत्र तस्मिन्सौम्ये वेश्मनि स सुखेन तुष्टिम् अविन्दत्। एतेनैव काले, राजन्, मायः दैत्यपतिः धर्मपुत्राय विधिवत् सभागृहं निर्मातुम् आरब्धवान्। ततः मायः पार्थं विजिगीषुं उवाच— "अहं त्वत्तः अनुज्ञां गृह्णामि; गत्वा पुनरागमिष्यामि।" "पार्थ, अहं ते दिव्यां सभां त्रिषु लोकेषु विश्रुतां, सर्वजनानां आश्चर्यकारिणीं, पाण्डवानां हर्षवर्धिनीं निर्मास्ये, धनञ्जय।" "कैलासस्य उत्तरदिशि, मैनाकं प्रति, यदा दानवाः वासाय इच्छन्, तत्र मया सा निर्मिता।" "तत्रापि बिन्दुसारे सरसि, वृषपर्वणः सत्यसंधस्य सभायां, रत्नमयी रम्या महती पात्री अस्ति। यदि सा तत्रैव तिष्ठति, ततः अहं तां आनीय पाण्डवस्य सभां निर्मास्ये।" "तत्रैव, कुरुनन्दन, बिन्दुसारे, आश्चर्यकारिणी, मनोहरिणी, रत्नमयी गदा अस्ति, तीव्रा महाबला। सा राजा यौवनाश्वेन, शत्रून् हत्वा, स्थूलभारां सुवर्णमण्डितां तत्र संस्थापिता।" "सा गदाऽरिवधः लक्षशः मूल्यवती, भीमाय यथा गाण्डीवमस्त्रं तव, तथा योग्य। तत्रैव वरुणस्य महाशङ्खः देवदत्तोऽपि अस्ति, सुमहत्स्वनः। एतत्सर्वं त्वां प्रति निष्शङ्कं दास्यामि।" एवं उक्त्वा असुरः उत्तरदिशं, कैलासस्य उत्तरं, मैनाकं प्रति प्रस्थितवान्।