तदा अमृतमथनकाले, दिव्यः कौस्तुभमणिः साक्षात्सर्पिषः समुद्भूतः, तेजसा दीप्तिमान्, श्रीनारायणेन स्वीकृतः। तत्रैव श्रीः, सुराः, सोमः, हयश्च शीघ्रगाम्यपि, पारिजातः सुरभिश्च, हे महर्षे, सर्वकामफलप्रदौ, समुत्पन्नौ। ततः स महाकायः चतुर्दंष्ट्रो महागजः, कपिलः कामद्रुमः, कौस्तुभमणिः, अप्सरसां च गणः, तत्र समुत्पन्नः; येषां देवाः आदित्यपथं शरणं गत्वा निर्गताः। अनन्तरं धन्वन्तरिर्देवः, शोभनरूपधारी, शुक्लकलशं हस्ते धारयन्, यस्मिन् अमृतं स्थितमासीत्, समुत्पन्नः। एतस्मिन्नद्भुतदर्शने दैत्यानां मध्ये महान् कोलाहलः समजनि, सर्वे "एष मम" इति अमृतार्थिनः समभाषन्त। तदा नारायणः मोहिन्याः मायां समास्थाय, अद्भुतां स्त्रीरूपमधिरुह्य, दानवान् उपससार। ततः ते दानवाः मोहिता बुद्ध्या, तस्यै स्त्रियै अमृतं समर्पयन्, सर्वे तामेव मनसा चिन्तयन्तः। सा नारायणी कलशं धारयन्ती, दैत्याः पङ्क्तिशः उपविष्टाः सन्तः, तेषां मध्ये अमृतवितरणं प्रारभत। सा देवी अमृतं देवेभ्यः दत्तवती, न तु दैत्येभ्यः; तदा दैत्याः दुःखेन चक्रुः क्रन्दनं। ततः दैत्यदानवश्रेष्ठाः, विविधायुधानि गृह्य, देवेषु समुत्पत्य समारभन्त। तस्मिन्नन्तरे विष्णुः, नारायणसहितः, अमृतं दैत्यपतिभ्यः हरित्वा जग्राह। ततः सर्वे देवगणाः विष्णोः हस्तात् प्राप्तं अमृतं पिबन्ति, कोलाहलमध्यगाः। हर्याः बाहुवीर्येण नरः देवान् अमृतपानं कर्तयामास, धनुषा च धनुष्मन्तं दूरतः चकार; प्रत्येकं पिबन्तं देवं, दानवैः सह युद्धमकरोत्। तस्मिन्नेव काले, देवाः यदिष्टं अमृतं पिबन्ति, तदा राहुर्नाम दानवः, देववेषधारी, तदपि पपौ। तस्य दानवस्य कण्ठदेशे अमृतं प्राप्तमिति, चन्द्रसूर्यौ देवहितकाम्यौ प्रकाशयामासतुः। तदा भगवतः चक्रायुधेन, राहोः भूषितं शिरः, अमृतपानसमये, शक्त्या छिन्नम्। तद्राक्षसस्य महच्छिरः, पर्वतशिखराकारम्, चक्रेण छिन्नं, भूमिम् आलोलयद् गिरन् पतितम्। तस्य च्छिन्नशिरसः काया, आकाशे उत्पत्य, भीषणं निनदित्वा, पुनः कम्पमानः भूमौ पतितः। त्रयश्च दश सहस्राणि, सर्वतः, पर्वतवनद्वीपयुतानि, दैत्यभूमेः कम्पनं समभवत्। तदा राहोर्मुखेन वैरं स्थापितम्, तेन सः सदा चन्द्रसूर्यौ ग्रसति। ततः श्रीहरिः, अतुल्या स्त्रीरूपं त्यक्त्वा, दानवान् भीषणैः शस्त्रैः भयमावहत्। अनन्तरं, लवणोदधिसमीपे, देवानां दानवानां च मध्ये, महती घोरा च युद्धज्वला समारभ्यत। तत्र सहस्रशः विस्तीर्णानि तीक्ष्णानि शूलानि, शिताग्राणि तोमराणि, विविधानि शस्त्राणि च पतितानि। तदा दानवाः चक्रघातैः, रक्तधाराभिः स्रवत्सु, शस्त्रप्रहारैः, खड्गशूलगदामुसलैश्च, भूमौ पतिताः। रक्ततप्तहेममालाविभूषितानि शिरांसि, युद्धे क्रूरपरश्वधैः छिन्नानि, तदा निरन्तरं पतन्ति स्म। महादैत्याः, रक्तलेपिताङ्गाः, हताः, पर्वतशिखराणि इव मञ्जिष्ठरागलिप्तानि, भूमौ शयाना दृष्यन्ते। बहुषु स्थलेषु, शस्त्रप्रहारैः, सहस्रशः शब्दाः समुत्पेतुः, सूर्यश्च रक्तवर्णः अभवत्। तीक्ष्णलोहमुसलैः, संनिकर्षेण भुजप्रहारैः, युद्धे परस्परं प्रहरन्तः, शब्दः दिवम् अगच्छत्। "छिन्धि! भिन्धि! धाव! पत! जहीहि!" इति सर्वतः भयङ्कराः शब्दाः शृयन्ते स्म। तस्मिन्संरम्भयुक्ते, भीषणयुद्धे, दिव्यौ नरनारायणौ संग्रामे प्रविश्य स्थितौ। तत्र, नरस्य दिव्यं धनुः दृष्ट्वा, भगवाँश्च विष्णुः, दैत्यारिः, स्वचक्रं चिन्तयामास। तस्यैव चिन्तायाः क्षणात्, दिवः समुत्पन्नं चक्रं, शत्रुनाशनं, सूर्यसमवर्तुलं, सुदर्शनं, युद्धे भीषणदर्शनं। तत् चक्रं, यज्ञाग्निवत् दीप्तिमान्, भीषणम्, महाबाहुना अच्युतेन, महान् वेगेन, तेजसा, रिपुनगरविनाशाय, समुत्क्षिप्तम्। तदचक्रं, संहाराग्निसमप्रभम्, पुनः पुनः वेगेन पतित्वा, सहस्रशः दितेः पुत्रान् विदारयत्, पुरुषश्रेष्ठेन युद्धे प्रक्षिप्तम्। कदाचित् वह्निवत् सर्वं दग्ध्वा, तीव्रं प्रहारं कृत्वा, असुरगणान् आकाशे भूमौ च पुनः पुनः क्षिपन्, रक्तं पिबन्निव युद्धे पिशाचवत्। एवं, असुराः, भग्नचित्ताः, देवगणान् पुनः पुनः पर्वतैः आक्रामन्तः, महाबलप्रभाश्च विहीनाः, मेघवद् व्योम्नि सहस्रशः धावन्ति स्म। तदा, व्योम्नः, भयङ्कररूपाः, वृक्षयुक्ताः, मेघसमूहसदृशाः, पर्वताः पतन्ति स्म; तेषां शिखराणि भग्नानि, परस्परं निनदन्ति। ततः भूमिः, वनैः सह, सर्वतः कम्पिता, पतद्भिः पर्वतैः आहताभवत्; युद्धे प्रचण्डे, पर्वताः पुनः पुनः निनदन्ति स्म। तदा, पुरुषः, उत्तमहेमाभरणधारी, व्योम्नि बाणवर्षेण पूर्णं कृत्वा, पर्वतशिखराणि बाणैः विदारयन्, महायुद्धे असुरगणान् भयमावहत्। ततः, देवैः पीडिताः, महादैत्याः, भूमौ, लवणोदधौ च प्रविश्य, सुदर्शनं दिवि दीप्तमग्निसमं दृष्ट्वा, भयाकुलाः अभवन्।