ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਰਣੇ ਚੈਤਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਮਾਧਵ ਸ਼ਤ੍ਰੁषੁ। ਹਤ੍ਵਾऽਪ੍ਰਤਿਹਤਂ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਪਾਣਿਮੇष੍ਯਤਿ ਤੇ ਪੁਨਃ
ਮਾਧਵ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਜੋ ਹਥਿਆਰ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੁੜ ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਵੇਗਾ।
ਵਰੁਣਸ਼੍ਚ ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਗਦਾਮਸ਼ਨਿਨਿਃਸ੍ਵਨਾਮ੍। ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ਤਕਰਣੀਂ ਘੋਰਾਂ ਨਾਮ੍ਨਾ ਕੌਮੋਦਕੀਂ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਵਰੁਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਗਦਾ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀ ਸੀ, ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕਉਮੋਦਕੀ ਸੀ।
ਤਤਃ ਪਾਵਕਮਬ੍ਰੂਤਾਂ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਵਰ੍ਜੁਨਾਚ੍ਯੁਤੌ। ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰੌ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸਂਪਨ੍ਨੌ ਰਥਿਨੌ ਧ੍ਵਜਿਨਾਵਪਿ
ਫਿਰ, ਅਰਜੁਨ ਤੇ ਅਚੁਤ, ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਝੰਡੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪਾਵਕ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕਲ੍ਯੌ ਸ੍ਵੋ ਭਗਵਨ੍ਯੋਦ੍ਧੁਮਪਿ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ। ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਵਜ੍ਰਿਣੈਕੇਨ ਪਨ੍ਨਗਾਰ੍ਥੇ ਯੁਯੁਤ੍ਸਤਾ
ਭਗਵਾਨ ਜੀ, ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਲੜ ਸਕਦੇ ਹਾਂ; ਫਿਰ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਸੱਪਾਂ ਲਈ ਲੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ ਹੈ?
ਚਕ੍ਰਪਾਣਿਰ੍ਹृषੀਕੇਸ਼ੋ ਵਿਚਰਨ੍ਯੁਧਿ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਚਕ੍ਰੇਣ ਭਸ੍ਮਸਾਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਸृष੍ਟੇਨ ਤੁ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਤਨ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਯਨ੍ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਜ੍ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਜੋ ਚੱਕਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁੱਟ ਕੇ ਰਾਖ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਐਸਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਜੋ ਜਨਾਰਦਨ ਨਾ ਕਰ ਸਕਣ।
ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਤਥਾऽਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯੇ ਮਹੇषੁਧੀ। ਅਹਮਪ੍ਯੁਤ੍ਸਹੇ ਲੋਕਾਨ੍ਵਿਜੇਤੁਂ ਯੁਧਿ ਪਾਵਕ
ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਅਖੁੰਨ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਮੈਂ ਵੀ, ਪਾਵਕ ਜੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ।
ਸਰ੍ਵਤਃ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯੈਵਂ ਦਾਵਮੇਤਂ ਮਹਾਪ੍ਰਭੋ। ਕਾਮਂ ਸਂਪ੍ਰਜ੍ਵਲਾਦ੍ਯੈਵ ਕਲ੍ਯੌ ਸ੍ਵਃ ਸਾਹ੍ਯਕਰ੍ਮਣਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਸ ਅੱਗ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਅੱਜ ਇਹ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੇ ਸੜੇ; ਅਸੀਂ ਮਦਦ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ।
ਯਦਿ ਖਾਣ੍ਡਵਮੇष੍ਯਤਿ ਪ੍ਰਮਾਦਾ- ਤ੍ਸਗਣੋ ਵਾ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਃ। ਸ਼ਰਤਾਡਿਤਗਾਤ੍ਰਕੁਣ੍ਡਲਾਨਾਂ ਕਦਨਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਦੇਵਵਾਹਿਨੀਨਾਮ੍
ਜੇ ਮਹਿੰਦਰ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਖਾਂਡਵ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਕਤਲ ਵੇਖੇਗਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੋਟ ਖਾਏ ਹੋਏ ਤੇ ਕੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹੋਣਗੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹੇਣਾਰ੍ਜੁਨੇਨ ਚ। ਤੈਜਸਂ ਰਪਮਾਸ੍ਥਾਯ ਦਾਵਂ ਦਗ੍ਧੁਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ
ਦਾਸਾਰਹ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਕਹੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਅੱਗ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਸਾੜਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਰ੍ਵਤਃ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯਾਥ ਸਪ੍ਤਾਰ੍ਚਿਰ੍ਜ੍ਵਲਨਸ੍ਤਥਾ। ਦਦਾਹ ਖਾਣ੍ਡਵਂ ਦਾਵਂ ਯੁਗਾਨ੍ਤਮਿਵ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍
ਫਿਰ, ਸਤ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਅੱਗ ਨੇ, ਸਭ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਕੇ, ਖਾਂਡਵ ਨੂੰ ਐਸਾ ਸਾੜਿਆ ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਅੱਗ।
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਸਮਾਵਿਸ਼੍ਯ ਤਦ੍ਵਨਂ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਮੇਘਸ੍ਤਨਿਤਨਿਰ੍ਘੋषਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨ੍ਯਕਮ੍ਪਯਤ੍
ਅਨੁਮਤੀ ਲੈ ਕੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਬੱਦਲ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਕੰਪਾ ਦਿੱਤਾ।
ਦਹ੍ਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚ ਬਭੌ ਰੂਪਂ ਦਾਵਸ੍ਯ ਭਾਰਤ। ਮੇਰੋਰਿਵ ਨਗੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਕੀਰ੍ਣਸ੍ਯਾਂਸ਼ੁਮਤੋਂਸ਼ੁਭਿਃ
ਜਦ ਜੰਗਲ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅੱਗ ਦਾ ਰੂਪ, ਭਾਰਤ ਜੀ, ਐਸਾ ਚਮਕਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਮੇਰੂ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ।
ਤੌ ਰਥਾਭ੍ਯਾਂ ਰਥਸ਼੍ਰੇष੍ਠੌ ਦਾਵਸ੍ਯੋਭਯਤਃ ਸ੍ਥਿਤੌ। ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਭੂਤਾਨਾਂ ਚਕ੍ਰਾਤੇ ਕਦਨਂ ਮਹਤ੍
ਉਹ ਦੋ ਚੜ੍ਹਾਈ ਦੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ, ਦੋਨੋਂ ਪਾਸੇ ਅੱਗ ਦੇ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਕਤਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਯਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਚ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਣਿਨਃ ਖਾਣ੍ਡਵਾਲਯਾਃ। ਪਲਾਯਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਵੀਰੌ ਤੌ ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰਾਭ੍ਯਧਾਵਤਾਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਜਿੱਥੇ ਖਾਂਡਵ ਦੇ ਜੀਵ ਭੱਜਦੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ, ਉਥੇ ਉਥੇ ਉਹ ਦੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੇ।
ਛਿਦ੍ਰਂ ਨ ਸ੍ਮ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਰਥਯੋਰਾਸ਼ੁਚਾਰਿਣੋਃ। ਆਵਿਦ੍ਧਾਵੇਵ ਦृਸ਼੍ਯੇਤੇ ਰਥਿਨੌ ਤੌ ਰਥੋਤ੍ਤਮੌ
ਉਹ ਦੋ ਤੇਜ਼ ਰਥਾਂ ਦੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਸੀ; ਉਹ ਦੋ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹੋਣ।
ਖਾਣ੍ਡਵੇ ਦਹ੍ਯਮਾਨੇ ਤੁ ਭੂਤਾਨ੍ਯਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਉਤ੍ਪੇਤੁਰ੍ਭੈਰਵਾਨ੍ਨਾਦਾਨ੍ਵਿਨਦਨ੍ਤਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਜਦ ਖਾਂਡਵ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜੀਵ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ ਉੱਠੇ।
ਦਗ੍ਧੈਕਦੇਸ਼ਾ ਬਹਵੋ ਨਿष੍ਟਪ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਤਥਾऽਪਰੇ। ਸ੍ਫੁਟਿਤਾਕ੍ਸ਼ਾ ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਣਾਸ਼੍ਚ ਵਿਪ੍ਲੁਤਾਸ਼੍ਚ ਤਥਾऽਪਰੇ
ਕਈ ਇੱਕ ਥਾਂ ਸੜ ਗਏ, ਹੋਰ ਕਈ ਥੋੜ੍ਹੇ-ਬਹੁਤ ਸੜੇ, ਕਿਸੇ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਫਟ ਗਈਆਂ, ਹੋਰ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਤੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਵਿਖੇ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸਮਾਲਿਙ੍ਗ੍ਯ ਸੁਤਾਨਨ੍ਯੇ ਪਿਤॄਨ੍ਭ੍ਰਾਤॄਨਥਾऽਪਰੇ। ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ੇਕੁਃ ਸ੍ਨੇਹੇਨ ਤਤ੍ਰੈਵ ਨਿਧਨਂ ਗਤਾਃ
ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਹੋਰ ਪਿਤਾ ਜਾਂ ਭਰਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਮੋਹ ਕਰਕੇ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਸਕੇ ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਆਪਣਾ ਅੰਤ ਪਾ ਲਿਆ।
ਸਨ੍ਦष੍ਟਦਸ਼ਨਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਸਮੁਤ੍ਪੇਤੁਰਨੇਕਸ਼ਃ। ਤਤਸ੍ਤੇऽਤੀਵ ਘੂਰ੍ਣਨ੍ਤਃ ਪੁਨਰਗ੍ਨੌ ਪ੍ਰਪੇਦਿਰੇ
ਹੋਰ ਕਈ ਜਣੇ ਦੰਦਾਂ ਨੂੰ ਭੀੜ ਕੇ, ਅਣਗਿਣਤ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਉੱਠ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਥਿਰ-ਥਿਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਮੁੜ ਅੱਗ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਦਗ੍ਧਪਕ੍ਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਿਚਰਣਾ ਵਿਚੇष੍ਟਨ੍ਤੋ ਮਹੀਤਲੇ। ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਸ੍ਮ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਵਿਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤਃ ਸ਼ਰੀਰਿਣਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੰਖ, ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਪੈਰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਗਏ, ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪੀੜਾ ਵਿੱਚ ਮੜਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਮਰਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖੇ ਗਏ।
ਜਲਾਸ਼ਯੇषੁ ਤਪ੍ਤੇषੁ ਕ੍ਵਾਥ੍ਯਮਾਨੇषੁ ਵਹ੍ਨਿਨਾ। ਗਤਸਤ੍ਵਾਃ ਸ੍ਮ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਕੂਰ੍ਮਮਤ੍ਸ੍ਯਾਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਜਲ-ਸੰਭਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਅੱਗ ਨਾਲ ਗਰਮ ਤੇ ਉਬਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਹਰ ਪਾਸੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਕਛੂਏ ਤੇ ਮੱਛੀਆਂ ਨਜ਼ਰ ਆਈਆਂ।
ਸ਼ਰੀਰੈਰਪਰੇ ਦੀਪ੍ਤੈਰ੍ਦੇਹਵਨ੍ਤ ਇਵਾਗ੍ਨਯਃ। ਅਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤ ਵਨੇ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਣਿਨਃ ਪ੍ਰਾਣਿਸਂਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਕਈ ਹੋਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜੀਉਂਦੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ, ਜਦ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਨਾਸ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।
ਕਾਂਸ਼੍ਚਿਦੁਤ੍ਪਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥਃ ਸ਼ਰੈਃ ਸਂਛਿਦ੍ਯ ਖਣ੍ਡਸ਼ਃ। ਪਾਤਯਾਮਾਸ ਵਿਹਗਾਨ੍ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤੇ ਵਸੁਰੇਤਸਿ
ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਕੁਝ ਉੱਡਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿੱਖੜ-ਵਿੱਖੜ ਕਰ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਲਦੇ ਖਾਂਡਵ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ।
ਤੇ ਸ਼ਰਾਚਿਤਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗਾ ਨਿਨਦਨ੍ਤੋ ਮਹਾਰਵਾਨ੍। ਊਰ੍ਧ੍ਵਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਵੇਗੇਨ ਨਿਪੇਤੁਃ ਖਾਣ੍ਡਵੇ ਪੁਨਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੀਰ-ਚੀਰ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਉਹ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਪਰ ਉੱਡ ਕੇ ਮੁੜ ਖਾਂਡਵ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਏ।
ਸ਼ਰੈਰਭ੍ਯਾਹਤਾਨਾਂ ਚ ਸਙ੍ਘਸ਼ਃ ਸ੍ਮ ਵਨੌਕਸਾਮ੍। ਵਿਰਾਵਃ ਸ਼ੁਸ਼੍ਰੁਵੇ ਘੋਰਃ ਸਮੁਦ੍ਰਸ੍ਯੇਵ ਮਥ੍ਯਤਃ
ਜੰਗਲ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡ, ਜੋ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਲੋਂ ਡਰਾਉਣੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣੀ ਗਈ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਉਲਟਣ ਸਮੇਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਵਹ੍ਨੇਸ਼੍ਚਾਪਿ ਪ੍ਰਦੀਪ੍ਤਸ੍ਯ ਖਮੁਤ੍ਪੇਤੁਰ੍ਮਹਾਰ੍ਚਿषਃ। ਜਨਯਾਮਾਸੁਰੁਦ੍ਵੇਗਂ ਸੁਮਹਾਨ੍ਤਂ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍
ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਅੱਗ ਵਿੱਚੋਂ ਵੱਡੀਆਂ ਲਪਟਾਂ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਉਠੀਆਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ।
ਤੇਨਾਰ੍ਚਿषਾ ਸੁਸਨ੍ਤਪ੍ਤਾ ਦੇਵਾਃ ਸਰ੍षਿਪੁਰੋਗਮਾਃ। ਤਤੋ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਃ ਸਰ੍ਵ ਏਵ ਦਿਵੌਕਸਃ। ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਂ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਦੇਵੇਸ਼ਮਸੁਰਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਉਸ ਤੀਖੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਸਵਰਗ ਵਾਸੀ, ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ, ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਚਲੇ।
ਕਿਂ ਨ੍ਵਿਮੇ ਮਾਨਵਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਦਹ੍ਯਨ੍ਤੇ ਚਿਤ੍ਰਭਾਨੁਨਾ। ਕਚ੍ਚਿਨ੍ਨ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਲੋਕਾਨਾਮਮਰੇਸ਼੍ਵਰ
“ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖ ਚਮਕਦਾਰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਕਿਉਂ ਸੜ ਰਹੇ ਹਨ? ਕੀ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਨਾਸ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਮਰਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ?”
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵृਤ੍ਰਹਾ ਤੇਭ੍ਯਃ ਸ੍ਵਯਮੇਵਾਨ੍ਵਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਚ। ਖਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯ ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰਯਯੌ ਹਰਿਵਾਹਨਃ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਆਪ ਵਿਚਾਰ ਕੇ, ਖਾਂਡਵ ਨੂੰ ਛੁਡਾਉਣ ਲਈ ਹਰੀ ਦੇ ਵਾਹਨ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ।
ਮਹਤਾ ਰਥਬृਨ੍ਦੇਨ ਨਾਨਾਰੂਪੇਣ ਵਾਸਵਃ। ਆਕਾਸ਼ਂ ਸਮਵਾਕੀਰ੍ਯ ਪ੍ਰਵਵਰ੍ष ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਵਾਸਵ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਰਥਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਭਰ ਕੇ, ਮੀਂਹ ਪਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।