ਨਾਦੇਨ ਰਿਪੁਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਯੇषਾਂ ਸਂਜ੍ਞਾ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤਿ। ਸ ਤਂ ਨਾਨਾਪਤਾਕਾਭਿਃ ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਰਥਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਡਰ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਰਥ ਕਈ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮੁਪਾਵृਤ੍ਯ ਦੈਵਤੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ। ਸਨ੍ਨਦ੍ਧਃ ਕਵਚੀ ਖਡ੍ਗੀ ਬਦ੍ਧਗੋਧਾਙ੍ਗੁਲਿਤ੍ਰਕਃ
ਉਸ ਰਥ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਕਵਚ ਪਹਿਨਿਆ, ਤਲਵਾਰ ਫੜੀ, ਤੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਗੋਦੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਪੱਟੀਆਂ ਬੰਨ੍ਹ ਲਈਆਂ।
ਆਰੁਰੋਹ ਤਦਾ ਪਾਰ੍ਥੋ ਵਿਮਾਨਂ ਸੁਕृਤੀ ਯਥਾ। ਤਚ੍ਚ ਦਿਵ੍ਯਂ ਧਨੁਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਪੁਰਾ
ਫਿਰ ਪਾਰਥ ਨੇ ਉਸ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਚੰਗਾ ਮਨੁੱਖ ਅਸਮਾਨੀ ਰਥ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਅਸਮਾਨੀ ਤੇ ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼ ਵੀ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਬਣਾਇਆ ਸੀ।
ਗਾਣ੍ਡੀਵਮੁਪਸਂਗृਹ੍ਯ ਬਭੂਵ ਮੁਦਿਤੋऽਰ੍ਜੁਨਃ। ਹੁਤਾਸ਼ਨਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਤਤਸ੍ਤਦਪਿ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਗਾਂਡੀਵ ਚੁੱਕ ਕੇ ਅਰਜੁਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਂਵੀਰ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਜਗ੍ਰਾਹ ਬਲਮਾਸ੍ਥਾਯ ਜ੍ਯਯਾ ਚ ਯੁਯੁਜੇ ਧਨੁਃ। ਮੌਰ੍ਵ੍ਯਾਂ ਤੁ ਯੋਜ੍ਯਮਾਨਾਯਾਂ ਬਲਿਨਾ ਪਾਣ੍ਡਵੇਨ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਜੋੜੀ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਤਾਰ ਚੜ੍ਹਾਈ। ਜਦ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਤਾਰ ਚੜ੍ਹਾਈ, ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਕੰਬ ਗਏ।
ਯੇऽਸ਼ृष੍ਵਨ੍ਕੂਜਿਤਂ ਯਤ੍ਰ ਤੇषਾਂ ਵੈ ਵ੍ਯਥਿਤਂ ਮਨਃ। ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਰਥਂ ਧਨੁਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥਾऽਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯੇ ਮਹੇषੁਧੀ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਡੋਲ ਗਏ। ਰਥ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਦੋ ਅਖੂਤ ਤੂਣੀਆਂ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ,
ਬਭੂਵ ਕਲ੍ਯਃ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਃ ਸਾਹ੍ਯਕਰ੍ਮਣਿ। ਵਜ੍ਰਨਾਭਂ ਤਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰਂ ਦਦੌ ਕृष੍ਣਾਯ ਪਾਵਕਃ
ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਤੇ ਯੁੱਧ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਅੱਗ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵਜਰ ਵਰਗਾ ਚੱਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਆਗ੍ਨੇਯਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਦਯਿਤਂ ਸ ਚ ਕਲ੍ਯੋऽਭਵਤ੍ਤਦਾ। ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪਾਵਕਸ਼੍ਚੈਵਮੇਤੇਨ ਮਧੁਸੂਦਨ
ਅੱਗ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਅਸਤਰ ਵੀ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਗਨਿਆਸਤ੍ਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੀ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਅਮਾਨੁषਾਨਪਿ ਰਣੇ ਜੇष੍ਯਸਿ ਤ੍ਵਮਸਂਸ਼ਯਮ੍। ਅਨੇਨ ਤੁ ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਦੇਵਾਨਾਮਪਿ ਚਾਹਵੇ
ਅੱਗ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮਧੁਸੂਦਨ, ਇਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਅਮਾਨਵੀ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜ਼ਰੂਰ ਜਿੱਤ ਲਏਂਗਾ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਮਿਲੇਗੀ।'
ਰਕ੍ਸ਼ਃਪਿਸ਼ਾਚਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਨਾਗਾਨਾਂ ਚਾਧਿਕਸ੍ਤਥਾ। ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਨ ਸਨ੍ਦੇਹਃ ਪ੍ਰਵਰੋऽਪਿ ਨਿਬਰ੍ਹਣੇ
ਰਾਖਸ, ਪਿਸਾਚ, ਦੈਤ ਤੇ ਨਾਗਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਿਚ ਵੀ ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਰਹੇਂਗਾ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਰਣੇ ਚੈਤਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਮਾਧਵ ਸ਼ਤ੍ਰੁषੁ। ਹਤ੍ਵਾऽਪ੍ਰਤਿਹਤਂ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਪਾਣਿਮੇष੍ਯਤਿ ਤੇ ਪੁਨਃ
ਮਾਧਵ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਜੋ ਹਥਿਆਰ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੁੜ ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਵੇਗਾ।
ਵਰੁਣਸ਼੍ਚ ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਗਦਾਮਸ਼ਨਿਨਿਃਸ੍ਵਨਾਮ੍। ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ਤਕਰਣੀਂ ਘੋਰਾਂ ਨਾਮ੍ਨਾ ਕੌਮੋਦਕੀਂ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਵਰੁਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਗਦਾ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀ ਸੀ, ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕਉਮੋਦਕੀ ਸੀ।
ਤਤਃ ਪਾਵਕਮਬ੍ਰੂਤਾਂ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਵਰ੍ਜੁਨਾਚ੍ਯੁਤੌ। ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰੌ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸਂਪਨ੍ਨੌ ਰਥਿਨੌ ਧ੍ਵਜਿਨਾਵਪਿ
ਫਿਰ, ਅਰਜੁਨ ਤੇ ਅਚੁਤ, ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਝੰਡੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪਾਵਕ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕਲ੍ਯੌ ਸ੍ਵੋ ਭਗਵਨ੍ਯੋਦ੍ਧੁਮਪਿ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ। ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਵਜ੍ਰਿਣੈਕੇਨ ਪਨ੍ਨਗਾਰ੍ਥੇ ਯੁਯੁਤ੍ਸਤਾ
ਭਗਵਾਨ ਜੀ, ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਲੜ ਸਕਦੇ ਹਾਂ; ਫਿਰ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਸੱਪਾਂ ਲਈ ਲੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ ਹੈ?
ਚਕ੍ਰਪਾਣਿਰ੍ਹृषੀਕੇਸ਼ੋ ਵਿਚਰਨ੍ਯੁਧਿ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਚਕ੍ਰੇਣ ਭਸ੍ਮਸਾਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਸृष੍ਟੇਨ ਤੁ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਤਨ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਯਨ੍ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਜ੍ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਜੋ ਚੱਕਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁੱਟ ਕੇ ਰਾਖ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਐਸਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਜੋ ਜਨਾਰਦਨ ਨਾ ਕਰ ਸਕਣ।
ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਤਥਾऽਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯੇ ਮਹੇषੁਧੀ। ਅਹਮਪ੍ਯੁਤ੍ਸਹੇ ਲੋਕਾਨ੍ਵਿਜੇਤੁਂ ਯੁਧਿ ਪਾਵਕ
ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਅਖੁੰਨ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਮੈਂ ਵੀ, ਪਾਵਕ ਜੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ।
ਸਰ੍ਵਤਃ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯੈਵਂ ਦਾਵਮੇਤਂ ਮਹਾਪ੍ਰਭੋ। ਕਾਮਂ ਸਂਪ੍ਰਜ੍ਵਲਾਦ੍ਯੈਵ ਕਲ੍ਯੌ ਸ੍ਵਃ ਸਾਹ੍ਯਕਰ੍ਮਣਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਸ ਅੱਗ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਅੱਜ ਇਹ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੇ ਸੜੇ; ਅਸੀਂ ਮਦਦ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ।
ਯਦਿ ਖਾਣ੍ਡਵਮੇष੍ਯਤਿ ਪ੍ਰਮਾਦਾ- ਤ੍ਸਗਣੋ ਵਾ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਃ। ਸ਼ਰਤਾਡਿਤਗਾਤ੍ਰਕੁਣ੍ਡਲਾਨਾਂ ਕਦਨਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਦੇਵਵਾਹਿਨੀਨਾਮ੍
ਜੇ ਮਹਿੰਦਰ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਖਾਂਡਵ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਕਤਲ ਵੇਖੇਗਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੋਟ ਖਾਏ ਹੋਏ ਤੇ ਕੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹੋਣਗੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹੇਣਾਰ੍ਜੁਨੇਨ ਚ। ਤੈਜਸਂ ਰਪਮਾਸ੍ਥਾਯ ਦਾਵਂ ਦਗ੍ਧੁਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ
ਦਾਸਾਰਹ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਕਹੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਅੱਗ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਸਾੜਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਰ੍ਵਤਃ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯਾਥ ਸਪ੍ਤਾਰ੍ਚਿਰ੍ਜ੍ਵਲਨਸ੍ਤਥਾ। ਦਦਾਹ ਖਾਣ੍ਡਵਂ ਦਾਵਂ ਯੁਗਾਨ੍ਤਮਿਵ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍
ਫਿਰ, ਸਤ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਅੱਗ ਨੇ, ਸਭ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਕੇ, ਖਾਂਡਵ ਨੂੰ ਐਸਾ ਸਾੜਿਆ ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਅੱਗ।
ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਸਮਾਵਿਸ਼੍ਯ ਤਦ੍ਵਨਂ ਭਰਤਰ੍षਭ। ਮੇਘਸ੍ਤਨਿਤਨਿਰ੍ਘੋषਃ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਨ੍ਯਕਮ੍ਪਯਤ੍
ਅਨੁਮਤੀ ਲੈ ਕੇ, ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਬੱਦਲ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਕੰਪਾ ਦਿੱਤਾ।
ਦਹ੍ਯਤਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚ ਬਭੌ ਰੂਪਂ ਦਾਵਸ੍ਯ ਭਾਰਤ। ਮੇਰੋਰਿਵ ਨਗੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਕੀਰ੍ਣਸ੍ਯਾਂਸ਼ੁਮਤੋਂਸ਼ੁਭਿਃ
ਜਦ ਜੰਗਲ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅੱਗ ਦਾ ਰੂਪ, ਭਾਰਤ ਜੀ, ਐਸਾ ਚਮਕਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਮੇਰੂ, ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ।
ਤੌ ਰਥਾਭ੍ਯਾਂ ਰਥਸ਼੍ਰੇष੍ਠੌ ਦਾਵਸ੍ਯੋਭਯਤਃ ਸ੍ਥਿਤੌ। ਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਭੂਤਾਨਾਂ ਚਕ੍ਰਾਤੇ ਕਦਨਂ ਮਹਤ੍
ਉਹ ਦੋ ਚੜ੍ਹਾਈ ਦੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧੇ, ਦੋਨੋਂ ਪਾਸੇ ਅੱਗ ਦੇ ਆਪਣੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਖੜੇ ਹੋ ਕੇ, ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਕਤਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।
ਯਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰ ਚ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਪ੍ਰਾਣਿਨਃ ਖਾਣ੍ਡਵਾਲਯਾਃ। ਪਲਾਯਨ੍ਤਃ ਪ੍ਰਵੀਰੌ ਤੌ ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰਾਭ੍ਯਧਾਵਤਾਮ੍
ਜਿੱਥੇ ਜਿੱਥੇ ਖਾਂਡਵ ਦੇ ਜੀਵ ਭੱਜਦੇ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ, ਉਥੇ ਉਥੇ ਉਹ ਦੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੇ।
ਛਿਦ੍ਰਂ ਨ ਸ੍ਮ ਪ੍ਰਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਰਥਯੋਰਾਸ਼ੁਚਾਰਿਣੋਃ। ਆਵਿਦ੍ਧਾਵੇਵ ਦृਸ਼੍ਯੇਤੇ ਰਥਿਨੌ ਤੌ ਰਥੋਤ੍ਤਮੌ
ਉਹ ਦੋ ਤੇਜ਼ ਰਥਾਂ ਦੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਸੀ; ਉਹ ਦੋ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਐਸਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹੋਣ।
ਖਾਣ੍ਡਵੇ ਦਹ੍ਯਮਾਨੇ ਤੁ ਭੂਤਾਨ੍ਯਥ ਸਹਸ੍ਰਸ਼ਃ। ਉਤ੍ਪੇਤੁਰ੍ਭੈਰਵਾਨ੍ਨਾਦਾਨ੍ਵਿਨਦਨ੍ਤਃ ਸਮਨ੍ਤਤਃ
ਜਦ ਖਾਂਡਵ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜੀਵ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਦੇ ਉੱਠੇ।
ਦਗ੍ਧੈਕਦੇਸ਼ਾ ਬਹਵੋ ਨਿष੍ਟਪ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਤਥਾऽਪਰੇ। ਸ੍ਫੁਟਿਤਾਕ੍ਸ਼ਾ ਵਿਸ਼ੀਰ੍ਣਾਸ਼੍ਚ ਵਿਪ੍ਲੁਤਾਸ਼੍ਚ ਤਥਾऽਪਰੇ
ਕਈ ਇੱਕ ਥਾਂ ਸੜ ਗਏ, ਹੋਰ ਕਈ ਥੋੜ੍ਹੇ-ਬਹੁਤ ਸੜੇ, ਕਿਸੇ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਫਟ ਗਈਆਂ, ਹੋਰ ਟੁੱਟ ਗਏ, ਤੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਵਿਖੇ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸਮਾਲਿਙ੍ਗ੍ਯ ਸੁਤਾਨਨ੍ਯੇ ਪਿਤॄਨ੍ਭ੍ਰਾਤॄਨਥਾऽਪਰੇ। ਤ੍ਯਕ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ੇਕੁਃ ਸ੍ਨੇਹੇਨ ਤਤ੍ਰੈਵ ਨਿਧਨਂ ਗਤਾਃ
ਕੁਝ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ, ਹੋਰ ਪਿਤਾ ਜਾਂ ਭਰਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਮੋਹ ਕਰਕੇ ਛੱਡ ਨਹੀਂ ਸਕੇ ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਆਪਣਾ ਅੰਤ ਪਾ ਲਿਆ।
ਸਨ੍ਦष੍ਟਦਸ਼ਨਾਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਸਮੁਤ੍ਪੇਤੁਰਨੇਕਸ਼ਃ। ਤਤਸ੍ਤੇऽਤੀਵ ਘੂਰ੍ਣਨ੍ਤਃ ਪੁਨਰਗ੍ਨੌ ਪ੍ਰਪੇਦਿਰੇ
ਹੋਰ ਕਈ ਜਣੇ ਦੰਦਾਂ ਨੂੰ ਭੀੜ ਕੇ, ਅਣਗਿਣਤ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਉੱਠ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਥਿਰ-ਥਿਰਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਮੁੜ ਅੱਗ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ।
ਦਗ੍ਧਪਕ੍ਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ਿਚਰਣਾ ਵਿਚੇष੍ਟਨ੍ਤੋ ਮਹੀਤਲੇ। ਤਤ੍ਰਤਤ੍ਰ ਸ੍ਮ ਦृਸ਼੍ਯਨ੍ਤੇ ਵਿਨਸ਼੍ਯਨ੍ਤਃ ਸ਼ਰੀਰਿਣਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੰਖ, ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਪੈਰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸੜ ਗਏ, ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪੀੜਾ ਵਿੱਚ ਮੜਦੇ ਹੋਏ, ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਮਰਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖੇ ਗਏ।