ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਰਨਾਧृष੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਮਾਥਿ ਚ। ਸਰ੍ਵਾਯੁਧਮਹਾਮਾਤ੍ਰਂ ਪਰਸੈਨ੍ਯਪ੍ਰਧਰ੍षਣਮ੍
ਉਹ ਅਸਤਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਕੋਈ ਵੀ ਹਥਿਆਰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦੇ, ਜੋ ਹਰ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਸਭ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਭੰਡਾਰ, ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਏਕਂ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰੇਣ ਸਂਮਿਤਂ ਰਾष੍ਟ੍ਰਵਰ੍ਧਨਮ੍। ਚਿਤ੍ਰਮੁਚ੍ਚਾਵਚੈਰ੍ਵਰ੍ਣੈਃ ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਮਵ੍ਰਣਮ੍
ਇੱਕ ਐਸਾ ਧਨੁਸ਼ ਜੋ ਲੱਖਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ, ਰਾਜ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ, ਚਮਕਦਾਰ, ਚਿੱਟਾ ਤੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਦਾਗ ਦੇ।
ਦੇਵਦਾਨਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਃ ਪੂਜਿਤਂ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀਃ ਸਮਾਃ। ਪ੍ਰਾਦਾਚ੍ਚੈਵ ਧਨੂਰਤ੍ਨਮਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯੌ ਚ ਮਹੇषੁਧੀ
ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਅਨੇਕਾਂ ਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ ਸਨਮਾਨਤ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਦੋ ਅਖੂਤ ਤੂਣੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਰਥਂ ਚ ਦਿਵ੍ਯਾਸ਼੍ਵਯੁਜਂ ਕਪਿਪ੍ਰਵਰਕੇਤਨਮ੍। ਉਪੇਤਂ ਰਾਜਤੈਰਸ਼੍ਵੈਰ੍ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰ੍ਹੇਮਮਾਲਿਭਿਃ
ਇੱਕ ਰਥ ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨੀ ਘੋੜੇ ਜੋਤੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਵੱਡੇ ਵਾਨਰ ਦਾ ਝੰਡਾ ਲਹਿਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਚੰਦੀਲੇ ਘੋੜੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਪਾਣ੍ਡੁਰਾਭ੍ਰਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ੈਰ੍ਮਨੋਵਾਯੁਸਮੈਰ੍ਜਵੇ। ਸਰ੍ਵੋਪਕਰਣੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਮਜਯ੍ਯਂ ਦੇਵਦਾਨਵੈਃ
ਉਹ ਘੋੜੇ ਜਿਹੜੇ ਚਿੱਟੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸਫੈਦ ਤੇ ਮਨ ਜਾਂ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸਨ, ਹਰ ਇਕ ਸਾਜ-ਸਾਮਾਨ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਦੇਵਤੇ ਜਾਂ ਦਾਨਵ ਵੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸਨ।
ਭਾਵੁਮਨ੍ਤਂ ਮਹਾਘੋषਂ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਮਨੋਰਮਮ੍। ਸਸਰ੍ਜ ਯਂ ਸੁਤਪਸਾ ਭੌਮਨੋ ਭੁਵਨਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਹ ਰਥ ਜੋ ਬੜੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਭੂਮਨ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਸੀ।
ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਰਨਿਰ੍ਦੇਸ਼੍ਯਂ ਯਸ੍ਯ ਰੂਪਂ ਰਵੇਰਿਵ। ਯਂ ਸ੍ਮ ਸੋਮਃ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਦਾਨਵਾਨਜਯਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਸ ਰਥ ਦਾ ਰੂਪ ਅਜਿਹਾ ਸੀ ਜੋ ਵਰਣਨ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ। ਇਹੀ ਉਹ ਰਥ ਸੀ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸੋਮ ਨੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਸੀ।
ਨਵਮੇਘਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਂ ਜ੍ਲਲਨ੍ਤਮਿਵ ਚ ਸ਼੍ਰਿਯਾ। ਆਸ਼੍ਰਿਤੌ ਤਂ ਰਥਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸ਼ਕ੍ਰਾਯੁਧਸਮਾਵੁਭੌ
ਉਹ ਰਥ ਨਵੇਂ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਦੋਵੇਂ ਵੀਰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੇ।
ਤਾਪਨੀਯਾ ਸੁਰੁਚਿਰਾ ਧ੍ਵਜਯष੍ਟਿਰਨੁਤ੍ਤਮਾ। ਤਸ੍ਯਾਂ ਤੁ ਵਾਨਰੋ ਦਿਵ੍ਯਃ ਸਿਂਹਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਕੇਤਨਃ
ਉਸ ਦਾ ਝੰਡਾ ਸੋਨੇ ਦਾ ਤੇ ਬੜੀ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਅਸਮਾਨੀ ਵਾਨਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਿੰਘ ਤੇ ਚੀਤੇ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਹਨੂਮਾਨ੍ਨਾਮ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਕਾਮਰੂਪੀ ਮਹਾਬਲਃ।' ਦਿਧਕ੍ਸ਼ਨ੍ਨਿਵ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਮ ਸਂਸ੍ਥਿਤੋ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨ੍ਯਸ਼ੋਭਤ। ਧ੍ਵਜੇ ਭੂਤਾਨਿ ਤਤ੍ਰਾਸਨ੍ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਮਹਾਨ੍ਤਿ ਚ
ਉਹ ਵਾਨਰ ਹਨੂਮਾਨ ਸੀ, ਜੋ ਬੜੀ ਜੋਤ ਵਾਲਾ, ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਹਾਂ ਬਲਵਾਨ ਸੀ। ਉਹ ਉੱਪਰ ਖੜਾ ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਸਾੜ ਦੇਵੇ, ਤੇ ਝੰਡੇ ਉੱਤੇ ਕਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਜੀਵ ਵੀ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਨਾਦੇਨ ਰਿਪੁਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਯੇषਾਂ ਸਂਜ੍ਞਾ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤਿ। ਸ ਤਂ ਨਾਨਾਪਤਾਕਾਭਿਃ ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਰਥਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਡਰ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਰਥ ਕਈ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮੁਪਾਵृਤ੍ਯ ਦੈਵਤੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ। ਸਨ੍ਨਦ੍ਧਃ ਕਵਚੀ ਖਡ੍ਗੀ ਬਦ੍ਧਗੋਧਾਙ੍ਗੁਲਿਤ੍ਰਕਃ
ਉਸ ਰਥ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਕਵਚ ਪਹਿਨਿਆ, ਤਲਵਾਰ ਫੜੀ, ਤੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਗੋਦੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਪੱਟੀਆਂ ਬੰਨ੍ਹ ਲਈਆਂ।
ਆਰੁਰੋਹ ਤਦਾ ਪਾਰ੍ਥੋ ਵਿਮਾਨਂ ਸੁਕृਤੀ ਯਥਾ। ਤਚ੍ਚ ਦਿਵ੍ਯਂ ਧਨੁਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਪੁਰਾ
ਫਿਰ ਪਾਰਥ ਨੇ ਉਸ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਚੰਗਾ ਮਨੁੱਖ ਅਸਮਾਨੀ ਰਥ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਅਸਮਾਨੀ ਤੇ ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼ ਵੀ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਬਣਾਇਆ ਸੀ।
ਗਾਣ੍ਡੀਵਮੁਪਸਂਗृਹ੍ਯ ਬਭੂਵ ਮੁਦਿਤੋऽਰ੍ਜੁਨਃ। ਹੁਤਾਸ਼ਨਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਤਤਸ੍ਤਦਪਿ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਗਾਂਡੀਵ ਚੁੱਕ ਕੇ ਅਰਜੁਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਂਵੀਰ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਜਗ੍ਰਾਹ ਬਲਮਾਸ੍ਥਾਯ ਜ੍ਯਯਾ ਚ ਯੁਯੁਜੇ ਧਨੁਃ। ਮੌਰ੍ਵ੍ਯਾਂ ਤੁ ਯੋਜ੍ਯਮਾਨਾਯਾਂ ਬਲਿਨਾ ਪਾਣ੍ਡਵੇਨ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਜੋੜੀ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਤਾਰ ਚੜ੍ਹਾਈ। ਜਦ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਤਾਰ ਚੜ੍ਹਾਈ, ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਕੰਬ ਗਏ।
ਯੇऽਸ਼ृष੍ਵਨ੍ਕੂਜਿਤਂ ਯਤ੍ਰ ਤੇषਾਂ ਵੈ ਵ੍ਯਥਿਤਂ ਮਨਃ। ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਰਥਂ ਧਨੁਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥਾऽਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯੇ ਮਹੇषੁਧੀ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਡੋਲ ਗਏ। ਰਥ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਦੋ ਅਖੂਤ ਤੂਣੀਆਂ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ,
ਬਭੂਵ ਕਲ੍ਯਃ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਃ ਸਾਹ੍ਯਕਰ੍ਮਣਿ। ਵਜ੍ਰਨਾਭਂ ਤਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰਂ ਦਦੌ ਕृष੍ਣਾਯ ਪਾਵਕਃ
ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਤੇ ਯੁੱਧ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਅੱਗ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵਜਰ ਵਰਗਾ ਚੱਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਆਗ੍ਨੇਯਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਦਯਿਤਂ ਸ ਚ ਕਲ੍ਯੋऽਭਵਤ੍ਤਦਾ। ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪਾਵਕਸ਼੍ਚੈਵਮੇਤੇਨ ਮਧੁਸੂਦਨ
ਅੱਗ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਅਸਤਰ ਵੀ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਗਨਿਆਸਤ੍ਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੀ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਅਮਾਨੁषਾਨਪਿ ਰਣੇ ਜੇष੍ਯਸਿ ਤ੍ਵਮਸਂਸ਼ਯਮ੍। ਅਨੇਨ ਤੁ ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਦੇਵਾਨਾਮਪਿ ਚਾਹਵੇ
ਅੱਗ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮਧੁਸੂਦਨ, ਇਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਅਮਾਨਵੀ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜ਼ਰੂਰ ਜਿੱਤ ਲਏਂਗਾ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਮਿਲੇਗੀ।'
ਰਕ੍ਸ਼ਃਪਿਸ਼ਾਚਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਨਾਗਾਨਾਂ ਚਾਧਿਕਸ੍ਤਥਾ। ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਨ ਸਨ੍ਦੇਹਃ ਪ੍ਰਵਰੋऽਪਿ ਨਿਬਰ੍ਹਣੇ
ਰਾਖਸ, ਪਿਸਾਚ, ਦੈਤ ਤੇ ਨਾਗਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਿਚ ਵੀ ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਰਹੇਂਗਾ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਰਣੇ ਚੈਤਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਮਾਧਵ ਸ਼ਤ੍ਰੁषੁ। ਹਤ੍ਵਾऽਪ੍ਰਤਿਹਤਂ ਸਙ੍ਖ੍ਯੇ ਪਾਣਿਮੇष੍ਯਤਿ ਤੇ ਪੁਨਃ
ਮਾਧਵ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਜੋ ਹਥਿਆਰ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਮੁੜ ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਵੇਗਾ।
ਵਰੁਣਸ਼੍ਚ ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਗਦਾਮਸ਼ਨਿਨਿਃਸ੍ਵਨਾਮ੍। ਦੈਤ੍ਯਾਨ੍ਤਕਰਣੀਂ ਘੋਰਾਂ ਨਾਮ੍ਨਾ ਕੌਮੋਦਕੀਂ ਪ੍ਰਭੁਃ
ਵਰੁਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਗਦਾ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੀ ਸੀ, ਡਰਾਉਣੀ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕਉਮੋਦਕੀ ਸੀ।
ਤਤਃ ਪਾਵਕਮਬ੍ਰੂਤਾਂ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਵਰ੍ਜੁਨਾਚ੍ਯੁਤੌ। ਕृਤਾਸ੍ਤ੍ਰੌ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਸਂਪਨ੍ਨੌ ਰਥਿਨੌ ਧ੍ਵਜਿਨਾਵਪਿ
ਫਿਰ, ਅਰਜੁਨ ਤੇ ਅਚੁਤ, ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਹਥਿਆਰ ਤੇ ਝੰਡੇ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪਾਵਕ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਕਲ੍ਯੌ ਸ੍ਵੋ ਭਗਵਨ੍ਯੋਦ੍ਧੁਮਪਿ ਸਰ੍ਵੈਃ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ। ਕਿਂ ਪੁਨਰ੍ਵਜ੍ਰਿਣੈਕੇਨ ਪਨ੍ਨਗਾਰ੍ਥੇ ਯੁਯੁਤ੍ਸਤਾ
ਭਗਵਾਨ ਜੀ, ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਲੜ ਸਕਦੇ ਹਾਂ; ਫਿਰ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਸੱਪਾਂ ਲਈ ਲੜਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਕੀ ਗੱਲ ਹੈ?
ਚਕ੍ਰਪਾਣਿਰ੍ਹृषੀਕੇਸ਼ੋ ਵਿਚਰਨ੍ਯੁਧਿ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਚਕ੍ਰੇਣ ਭਸ੍ਮਸਾਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵਿਸृष੍ਟੇਨ ਤੁ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍। ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਤਨ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਯਨ੍ਨ ਕੁਰ੍ਯਾਜ੍ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਹ੍ਰਿਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਜੋ ਚੱਕਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁੱਟ ਕੇ ਰਾਖ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ; ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਐਸਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਜੋ ਜਨਾਰਦਨ ਨਾ ਕਰ ਸਕਣ।
ਗਾਣ੍ਡੀਵਂ ਧਨੁਰਾਦਾਯ ਤਥਾऽਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯੇ ਮਹੇषੁਧੀ। ਅਹਮਪ੍ਯੁਤ੍ਸਹੇ ਲੋਕਾਨ੍ਵਿਜੇਤੁਂ ਯੁਧਿ ਪਾਵਕ
ਗਾਂਡੀਵ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਅਖੁੰਨ ਤੀਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਮੈਂ ਵੀ, ਪਾਵਕ ਜੀ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ।
ਸਰ੍ਵਤਃ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯੈਵਂ ਦਾਵਮੇਤਂ ਮਹਾਪ੍ਰਭੋ। ਕਾਮਂ ਸਂਪ੍ਰਜ੍ਵਲਾਦ੍ਯੈਵ ਕਲ੍ਯੌ ਸ੍ਵਃ ਸਾਹ੍ਯਕਰ੍ਮਣਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਸ ਅੱਗ ਨੂੰ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਅੱਜ ਇਹ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੇ ਸੜੇ; ਅਸੀਂ ਮਦਦ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ।
ਯਦਿ ਖਾਣ੍ਡਵਮੇष੍ਯਤਿ ਪ੍ਰਮਾਦਾ- ਤ੍ਸਗਣੋ ਵਾ ਪਰਿਰਕ੍ਸ਼ਿਤੁਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਃ। ਸ਼ਰਤਾਡਿਤਗਾਤ੍ਰਕੁਣ੍ਡਲਾਨਾਂ ਕਦਨਂ ਦ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਦੇਵਵਾਹਿਨੀਨਾਮ੍
ਜੇ ਮਹਿੰਦਰ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਖਾਂਡਵ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਕਤਲ ਵੇਖੇਗਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇਜ਼ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਚੋਟ ਖਾਏ ਹੋਏ ਤੇ ਕੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹੋਣਗੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ਦਾਸ਼ਾਰ੍ਹੇਣਾਰ੍ਜੁਨੇਨ ਚ। ਤੈਜਸਂ ਰਪਮਾਸ੍ਥਾਯ ਦਾਵਂ ਦਗ੍ਧੁਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ
ਦਾਸਾਰਹ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਕਹੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਅੱਗ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਸਾੜਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਰ੍ਵਤਃ ਪਰਿਵਾਰ੍ਯਾਥ ਸਪ੍ਤਾਰ੍ਚਿਰ੍ਜ੍ਵਲਨਸ੍ਤਥਾ। ਦਦਾਹ ਖਾਣ੍ਡਵਂ ਦਾਵਂ ਯੁਗਾਨ੍ਤਮਿਵ ਦਰ੍ਸ਼ਯਨ੍
ਫਿਰ, ਸਤ ਅੰਗਾਂ ਵਾਲੀ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਅੱਗ ਨੇ, ਸਭ ਪਾਸੇ ਘੇਰ ਕੇ, ਖਾਂਡਵ ਨੂੰ ਐਸਾ ਸਾੜਿਆ ਜਿਵੇਂ ਯੁਗ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਅੱਗ।