ਅਸ਼੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿਚ੍ਛੇਯਂ ਪਾਣ੍ਡੁਰਾਨ੍ਵਾਤਰਂਹਸਃ। ਰਥਂ ਚ ਮੇਘਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਸੂਰ੍ਯਪ੍ਰਤਿਮਤੇਜਸਮ੍
ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ, ਚਿੱਟੇ ਅਤੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਮਿਲਣ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਐਸਾ ਰਥ ਮਿਲੇ ਜਿਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਸੂਰਜ ਵਰਗੀ ਹੋਵੇ।
ਤਥਾ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਨਾਯੁਧਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਸਮਮ੍। ਯੇਨ ਨਾਗਾਨ੍ਪਿਸ਼ਾਚਾਂਸ਼੍ਚ ਨਿਹਨ੍ਯਾਨ੍ਮਾਧਵੋ ਰਣੇ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅਸਤਰ ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਾਧਵ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਾਗਾਂ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕੇ।
ਉਪਾਯਂ ਕਰ੍ਮਸਿਦ੍ਧੌ ਚ ਭਘਵਨ੍ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਨਿਵਾਰਯੇਯਂ ਯੇਨੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵਰ੍षਮਾਣਂ ਮਹਾਵਨੇ
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਦਾ ਕੋਈ ਢੰਗ ਦੱਸੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਰੋਕ ਸਕਾਂ।
ਪੌਰੁषੇਣ ਤੁ ਯਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਤ੍ਕਰ੍ਤਾऽਹਂ ਸ੍ਮ ਪਾਵਕ। ਕਰਣਾਨਿ ਸਮਰ੍ਥਾਨਿ ਭਗਵਨ੍ਦਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਜੋ ਕੁਝ ਮਨੁੱਖੀ ਯਤਨ ਨਾਲ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਂ ਕਰ ਲਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਪਾਵਕ। ਪਰ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰੀ ਸਾਜੋ-ਸਾਮਾਨ ਦੇ ਦਿਓ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ਧੂਮਕੇਤੁਰ੍ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ। ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਵਰੁਣਂ ਲੋਕਪਾਲਂ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਧੂਮਕੇਤੂ ਨਾਮਕ ਭਗਵਾਨ ਅੱਗ ਨੇ, ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਆਦਿਤ੍ਯਮੁਦਕੇ ਦੇਵਂ ਨਿਵਸਨ੍ਤਂ ਜਲੇਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਸ ਚ ਤਚ੍ਚਿਨ੍ਤਿਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਪਾਵਕਮ੍
ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਆਦਿਤਿਆ ਦੇਵਤਾ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਜਲ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ। ਉਹ ਜਲ ਦੇਵਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਸੋਚ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਪਾਵਕ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਭਮਕੇਤੁਃ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਜਲੇਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਚਤੁਰ੍ਥਂ ਲੋਕਪਾਲਾਨਾਂ ਦੇਵਦੇਵਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਧੂਮਕੇਤੂ ਨੇ ਜਲ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਚੌਥੇ ਲੋਕਪਾਲ ਅਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸੋਮੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾ ਯਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਧਨੁਸ਼੍ਚੈਵੇषੁਧੀ ਚ ਤੇ। ਤਤ੍ਪ੍ਰਯਚ੍ਛੋਭਯਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਰਥਂ ਚ ਕਪਿਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਰਾਜਾ ਸੋਮ ਵਲੋਂ ਜੋ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੂਣੀਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਅਤੇ ਕਪਿਲ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਲਾ ਰਥ ਵੀ ਜਲਦੀ ਸਾਨੂੰ ਦੇ ਦਿਓ।
ਕਾਰ੍ਯਂ ਚ ਸੁਮਹਤ੍ਪਾਰ੍ਥੋ ਗਾਣ੍ਡੀਵੇਨ ਕਰਿष੍ਯਤਿ। ਚਕ੍ਰੇਣ ਵਾਸੁਦੇਵਸ਼੍ਚ ਤਨ੍ਮਮਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍
ਪਾਰਥ ਗਾਂਡੀਵ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ, ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਚੱਕਰ ਨਾਲ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ।
ਦਦਾਨੀਤ੍ਯੇਵ ਵਰੁਣਃ ਪਾਵਕਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ। ਤਦਦ੍ਭੁਤਂ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਯਸ਼ਃਕੀਰ੍ਤਿਵਿਵਰ੍ਧਨਮ੍
ਵਰੁਣ ਨੇ ਪਾਵਕ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਇਹ ਦੇਵਾਂਗਾ'—ਉਹ ਅਸਤਰ ਜੋ ਅਜੋਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਯਸ਼ ਤੇ ਮਾਣ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਰਨਾਧृष੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਮਾਥਿ ਚ। ਸਰ੍ਵਾਯੁਧਮਹਾਮਾਤ੍ਰਂ ਪਰਸੈਨ੍ਯਪ੍ਰਧਰ੍षਣਮ੍
ਉਹ ਅਸਤਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਕੋਈ ਵੀ ਹਥਿਆਰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦੇ, ਜੋ ਹਰ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਸਭ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਭੰਡਾਰ, ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਏਕਂ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰੇਣ ਸਂਮਿਤਂ ਰਾष੍ਟ੍ਰਵਰ੍ਧਨਮ੍। ਚਿਤ੍ਰਮੁਚ੍ਚਾਵਚੈਰ੍ਵਰ੍ਣੈਃ ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਮਵ੍ਰਣਮ੍
ਇੱਕ ਐਸਾ ਧਨੁਸ਼ ਜੋ ਲੱਖਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ, ਰਾਜ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ, ਚਮਕਦਾਰ, ਚਿੱਟਾ ਤੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਦਾਗ ਦੇ।
ਦੇਵਦਾਨਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਃ ਪੂਜਿਤਂ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀਃ ਸਮਾਃ। ਪ੍ਰਾਦਾਚ੍ਚੈਵ ਧਨੂਰਤ੍ਨਮਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯੌ ਚ ਮਹੇषੁਧੀ
ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਅਨੇਕਾਂ ਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ ਸਨਮਾਨਤ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਦੋ ਅਖੂਤ ਤੂਣੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਰਥਂ ਚ ਦਿਵ੍ਯਾਸ਼੍ਵਯੁਜਂ ਕਪਿਪ੍ਰਵਰਕੇਤਨਮ੍। ਉਪੇਤਂ ਰਾਜਤੈਰਸ਼੍ਵੈਰ੍ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰ੍ਹੇਮਮਾਲਿਭਿਃ
ਇੱਕ ਰਥ ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨੀ ਘੋੜੇ ਜੋਤੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਵੱਡੇ ਵਾਨਰ ਦਾ ਝੰਡਾ ਲਹਿਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਚੰਦੀਲੇ ਘੋੜੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਪਾਣ੍ਡੁਰਾਭ੍ਰਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ੈਰ੍ਮਨੋਵਾਯੁਸਮੈਰ੍ਜਵੇ। ਸਰ੍ਵੋਪਕਰਣੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਮਜਯ੍ਯਂ ਦੇਵਦਾਨਵੈਃ
ਉਹ ਘੋੜੇ ਜਿਹੜੇ ਚਿੱਟੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸਫੈਦ ਤੇ ਮਨ ਜਾਂ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸਨ, ਹਰ ਇਕ ਸਾਜ-ਸਾਮਾਨ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਦੇਵਤੇ ਜਾਂ ਦਾਨਵ ਵੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸਨ।
ਭਾਵੁਮਨ੍ਤਂ ਮਹਾਘੋषਂ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਮਨੋਰਮਮ੍। ਸਸਰ੍ਜ ਯਂ ਸੁਤਪਸਾ ਭੌਮਨੋ ਭੁਵਨਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਹ ਰਥ ਜੋ ਬੜੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਭੂਮਨ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਸੀ।
ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਰਨਿਰ੍ਦੇਸ਼੍ਯਂ ਯਸ੍ਯ ਰੂਪਂ ਰਵੇਰਿਵ। ਯਂ ਸ੍ਮ ਸੋਮਃ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਦਾਨਵਾਨਜਯਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਸ ਰਥ ਦਾ ਰੂਪ ਅਜਿਹਾ ਸੀ ਜੋ ਵਰਣਨ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ। ਇਹੀ ਉਹ ਰਥ ਸੀ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸੋਮ ਨੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਸੀ।
ਨਵਮੇਘਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਂ ਜ੍ਲਲਨ੍ਤਮਿਵ ਚ ਸ਼੍ਰਿਯਾ। ਆਸ਼੍ਰਿਤੌ ਤਂ ਰਥਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸ਼ਕ੍ਰਾਯੁਧਸਮਾਵੁਭੌ
ਉਹ ਰਥ ਨਵੇਂ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਦੋਵੇਂ ਵੀਰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੇ।
ਤਾਪਨੀਯਾ ਸੁਰੁਚਿਰਾ ਧ੍ਵਜਯष੍ਟਿਰਨੁਤ੍ਤਮਾ। ਤਸ੍ਯਾਂ ਤੁ ਵਾਨਰੋ ਦਿਵ੍ਯਃ ਸਿਂਹਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਕੇਤਨਃ
ਉਸ ਦਾ ਝੰਡਾ ਸੋਨੇ ਦਾ ਤੇ ਬੜੀ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਅਸਮਾਨੀ ਵਾਨਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਿੰਘ ਤੇ ਚੀਤੇ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਹਨੂਮਾਨ੍ਨਾਮ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਕਾਮਰੂਪੀ ਮਹਾਬਲਃ।' ਦਿਧਕ੍ਸ਼ਨ੍ਨਿਵ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਮ ਸਂਸ੍ਥਿਤੋ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨ੍ਯਸ਼ੋਭਤ। ਧ੍ਵਜੇ ਭੂਤਾਨਿ ਤਤ੍ਰਾਸਨ੍ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਮਹਾਨ੍ਤਿ ਚ
ਉਹ ਵਾਨਰ ਹਨੂਮਾਨ ਸੀ, ਜੋ ਬੜੀ ਜੋਤ ਵਾਲਾ, ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਹਾਂ ਬਲਵਾਨ ਸੀ। ਉਹ ਉੱਪਰ ਖੜਾ ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਸਾੜ ਦੇਵੇ, ਤੇ ਝੰਡੇ ਉੱਤੇ ਕਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਜੀਵ ਵੀ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਨਾਦੇਨ ਰਿਪੁਸੈਨ੍ਯਾਨਾਂ ਯੇषਾਂ ਸਂਜ੍ਞਾ ਪ੍ਰਣਸ਼੍ਯਤਿ। ਸ ਤਂ ਨਾਨਾਪਤਾਕਾਭਿਃ ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਰਥਸਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀ ਫੌਜ ਡਰ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸੂਝ-ਬੂਝ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਰਥ ਕਈ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਮੁਪਾਵृਤ੍ਯ ਦੈਵਤੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ। ਸਨ੍ਨਦ੍ਧਃ ਕਵਚੀ ਖਡ੍ਗੀ ਬਦ੍ਧਗੋਧਾਙ੍ਗੁਲਿਤ੍ਰਕਃ
ਉਸ ਰਥ ਦੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਕਵਚ ਪਹਿਨਿਆ, ਤਲਵਾਰ ਫੜੀ, ਤੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚ ਗੋਦੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਪੱਟੀਆਂ ਬੰਨ੍ਹ ਲਈਆਂ।
ਆਰੁਰੋਹ ਤਦਾ ਪਾਰ੍ਥੋ ਵਿਮਾਨਂ ਸੁਕृਤੀ ਯਥਾ। ਤਚ੍ਚ ਦਿਵ੍ਯਂ ਧਨੁਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਨਿਰ੍ਮਿਤਂ ਪੁਰਾ
ਫਿਰ ਪਾਰਥ ਨੇ ਉਸ ਰਥ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਚੰਗਾ ਮਨੁੱਖ ਅਸਮਾਨੀ ਰਥ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਅਸਮਾਨੀ ਤੇ ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼ ਵੀ ਚੁੱਕ ਲਿਆ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਬਣਾਇਆ ਸੀ।
ਗਾਣ੍ਡੀਵਮੁਪਸਂਗृਹ੍ਯ ਬਭੂਵ ਮੁਦਿਤੋऽਰ੍ਜੁਨਃ। ਹੁਤਾਸ਼ਨਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਤਤਸ੍ਤਦਪਿ ਵੀਰ੍ਯਵਾਨ੍
ਗਾਂਡੀਵ ਚੁੱਕ ਕੇ ਅਰਜੁਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਂਵੀਰ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਜਗ੍ਰਾਹ ਬਲਮਾਸ੍ਥਾਯ ਜ੍ਯਯਾ ਚ ਯੁਯੁਜੇ ਧਨੁਃ। ਮੌਰ੍ਵ੍ਯਾਂ ਤੁ ਯੋਜ੍ਯਮਾਨਾਯਾਂ ਬਲਿਨਾ ਪਾਣ੍ਡਵੇਨ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਜੋੜੀ ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਨੂੰ ਤਾਰ ਚੜ੍ਹਾਈ। ਜਦ ਪਾਂਡਵ ਨੇ ਤਾਰ ਚੜ੍ਹਾਈ, ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਕੰਬ ਗਏ।
ਯੇऽਸ਼ृष੍ਵਨ੍ਕੂਜਿਤਂ ਯਤ੍ਰ ਤੇषਾਂ ਵੈ ਵ੍ਯਥਿਤਂ ਮਨਃ। ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਰਥਂ ਧਨੁਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥਾऽਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯੇ ਮਹੇषੁਧੀ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਹ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਡੋਲ ਗਏ। ਰਥ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਦੋ ਅਖੂਤ ਤੂਣੀਆਂ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ,
ਬਭੂਵ ਕਲ੍ਯਃ ਕੌਨ੍ਤੇਯਃ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਃ ਸਾਹ੍ਯਕਰ੍ਮਣਿ। ਵਜ੍ਰਨਾਭਂ ਤਤਸ਼੍ਚਕ੍ਰਂ ਦਦੌ ਕृष੍ਣਾਯ ਪਾਵਕਃ
ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਤੇ ਯੁੱਧ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਅੱਗ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵਜਰ ਵਰਗਾ ਚੱਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਆਗ੍ਨੇਯਮਸ੍ਤ੍ਰਂ ਦਯਿਤਂ ਸ ਚ ਕਲ੍ਯੋऽਭਵਤ੍ਤਦਾ। ਅਬ੍ਰਵੀਤ੍ਪਾਵਕਸ਼੍ਚੈਵਮੇਤੇਨ ਮਧੁਸੂਦਨ
ਅੱਗ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਅਸਤਰ ਵੀ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਗਨਿਆਸਤ੍ਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੀ ਚਮਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਅਮਾਨੁषਾਨਪਿ ਰਣੇ ਜੇष੍ਯਸਿ ਤ੍ਵਮਸਂਸ਼ਯਮ੍। ਅਨੇਨ ਤੁ ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਦੇਵਾਨਾਮਪਿ ਚਾਹਵੇ
ਅੱਗ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਮਧੁਸੂਦਨ, ਇਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਅਮਾਨਵੀ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜ਼ਰੂਰ ਜਿੱਤ ਲਏਂਗਾ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਜਿੱਤ ਮਿਲੇਗੀ।'
ਰਕ੍ਸ਼ਃਪਿਸ਼ਾਚਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਨਾਗਾਨਾਂ ਚਾਧਿਕਸ੍ਤਥਾ। ਭਵਿष੍ਯਸਿ ਨ ਸਨ੍ਦੇਹਃ ਪ੍ਰਵਰੋऽਪਿ ਨਿਬਰ੍ਹਣੇ
ਰਾਖਸ, ਪਿਸਾਚ, ਦੈਤ ਤੇ ਨਾਗਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਿਚ ਵੀ ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਰਹੇਂਗਾ, ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।