ਨਰਨਾਰਾਯਣੌ ਯੌ ਤੌ ਪੂਰ੍ਵਦੇਵੌ ਵਿਭਾਵਸੋ। ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਮਾਨੁषੇ ਲੋਕੇ ਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਹਿ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ—ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ—ਪੁਰਾਣੇ ਦੇਵਤੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਚੰਡ, ਹੁਣ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ ਹਨ।
ਅਰ੍ਜੁਨਂ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਚ ਯੌ ਤੌ ਲੋਕੋऽਭਿਮਨ੍ਯਤੇ। ਤਾਵੇਤੌ ਸਹਿਤਾਵੇਹਿ ਖਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯ ਸਮੀਪਤਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੁਨੀਆ ਅਰਜੁਨ ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਂਡਵ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹਨ, ਇਹ ਜਾਣ ਲੈ।
ਤੌ ਤ੍ਵਂ ਯਾਚਸ੍ਵ ਸਾਹਾਯ੍ਯੇ ਦਾਹਾਰ੍ਥਂ ਖਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯ ਚ। ਤਤੋ ਧਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਤਂ ਦਾਵਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਰਪਿ
ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਖਾਂਡਵ ਸਾੜਨ ਲਈ ਮਦਦ ਮੰਗ। ਫਿਰ ਤੂੰ ਉਹ ਜੰਗਲ ਸਾੜ ਦੇਵੇਂਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਸਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ।
ਤੌ ਤੁ ਸਤ੍ਵਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਯਤ੍ਨਤੋ ਵਾਰਯਿष੍ਯਤਃ। ਦੇਵਰਾਜਂ ਚ ਸਹਿਤੌ ਤਤ੍ਰ ਮੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ ਰੋਕਣਗੇ; ਇਸ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਚਨਂ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨਃ। ਕृष੍ਣਪਾਰ੍ਥਾਵੁਪਾਗਮ੍ਯ ਯਮਰ੍ਥਂ ਤ੍ਵਭ੍ਯਭਾषਤ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਵਨ ਦੀਆਂ ਚੜ੍ਹਾਵਾਂ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਕੋਲ ਆਇਆ ਅਤੇ ਉਹ ਮਾਮਲਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ।
ਤਂ ਤੇ ਕਥਿਤਵਾਨਸ੍ਮਿ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ। ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤ੍ਵਗ੍ਨੇਰ੍ਬੀਭਤ੍ਸੁਰ੍ਜਾਤਵੇਦਸਮ੍
ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ। ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਅੱਗ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਬ੍ਰਵੀਨ੍ਨृਪਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਤਤ੍ਕਾਲਸਦृਸ਼ਂ ਵਚਃ। ਦਿਧਕ੍ਸ਼ੁਂ ਖਾਣ੍ਡਵਂ ਦਾਵਮਕਾਮਸ੍ਯ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋਃ
ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਖਾਂਡਵ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਭਾਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ।
ਉਤ੍ਤਮਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਮੇ ਸਨ੍ਤਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਚ ਬਹੂਨਿ ਚ। ਯੈਰਹਂ ਸ਼ਕ੍ਨੁਯਾਂ ਯੋਦ੍ਧੁਮਪਿ ਵਜ੍ਰਧਰਾਨ੍ਬਹੂਨ੍
ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਅਤੇ ਅਨੇਕਾਂ ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤਰ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਕਈ ਵੱਜਰਧਾਰੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਵੀ ਲੜ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਧਨੁਰ੍ਮੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਭਗਵਨ੍ਬਾਹੁਵੀਰ੍ਯੇਣ ਸਂਮਿਤਮ੍। ਕੁਰ੍ਵਤਃ ਸਮਰੇ ਯਤ੍ਨਂ ਵੇਗਂ ਯਦ੍ਵਿषਹੇਨ੍ਮਮ
ਪਰ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਮੇਰੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਧਨੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੰਨਾ ਜ਼ੋਰ ਮੈਂ ਲਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਉਹਨਾ ਜ਼ੋਰ ਨੂੰ ਸਹਾਰ ਸਕਣ ਵਾਲਾ ਧਨੁਸ਼ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਰੈਸ਼੍ਚ ਮੇऽਰ੍ਥੋ ਬਹੁਭਿਰਕ੍ਸ਼ਯੈਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਸ੍ਯਤਃ। ਨ ਹਿ ਵੋਢੁਂ ਰਥਃ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਸ਼ਰਾਨ੍ਮਮ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਾਨ੍
ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਅਖੁੱਟ ਤੀਰ ਵੀ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤੀਰ ਚਲਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਕੋਈ ਵੀ ਰਥ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਮੁਤਾਬਕ ਉਹ ਤੀਰ ਝੱਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਅਸ਼੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿਚ੍ਛੇਯਂ ਪਾਣ੍ਡੁਰਾਨ੍ਵਾਤਰਂਹਸਃ। ਰਥਂ ਚ ਮੇਘਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਸੂਰ੍ਯਪ੍ਰਤਿਮਤੇਜਸਮ੍
ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ, ਚਿੱਟੇ ਅਤੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਮਿਲਣ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਐਸਾ ਰਥ ਮਿਲੇ ਜਿਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਸੂਰਜ ਵਰਗੀ ਹੋਵੇ।
ਤਥਾ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਨਾਯੁਧਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਸਮਮ੍। ਯੇਨ ਨਾਗਾਨ੍ਪਿਸ਼ਾਚਾਂਸ਼੍ਚ ਨਿਹਨ੍ਯਾਨ੍ਮਾਧਵੋ ਰਣੇ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅਸਤਰ ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਾਧਵ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਾਗਾਂ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕੇ।
ਉਪਾਯਂ ਕਰ੍ਮਸਿਦ੍ਧੌ ਚ ਭਘਵਨ੍ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਨਿਵਾਰਯੇਯਂ ਯੇਨੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵਰ੍षਮਾਣਂ ਮਹਾਵਨੇ
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਦਾ ਕੋਈ ਢੰਗ ਦੱਸੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਰੋਕ ਸਕਾਂ।
ਪੌਰੁषੇਣ ਤੁ ਯਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਤ੍ਕਰ੍ਤਾऽਹਂ ਸ੍ਮ ਪਾਵਕ। ਕਰਣਾਨਿ ਸਮਰ੍ਥਾਨਿ ਭਗਵਨ੍ਦਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਜੋ ਕੁਝ ਮਨੁੱਖੀ ਯਤਨ ਨਾਲ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਂ ਕਰ ਲਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਪਾਵਕ। ਪਰ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰੀ ਸਾਜੋ-ਸਾਮਾਨ ਦੇ ਦਿਓ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ਧੂਮਕੇਤੁਰ੍ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ। ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਵਰੁਣਂ ਲੋਕਪਾਲਂ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਧੂਮਕੇਤੂ ਨਾਮਕ ਭਗਵਾਨ ਅੱਗ ਨੇ, ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਆਦਿਤ੍ਯਮੁਦਕੇ ਦੇਵਂ ਨਿਵਸਨ੍ਤਂ ਜਲੇਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਸ ਚ ਤਚ੍ਚਿਨ੍ਤਿਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਪਾਵਕਮ੍
ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਆਦਿਤਿਆ ਦੇਵਤਾ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਜਲ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ। ਉਹ ਜਲ ਦੇਵਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਸੋਚ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਪਾਵਕ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਭਮਕੇਤੁਃ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਜਲੇਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਚਤੁਰ੍ਥਂ ਲੋਕਪਾਲਾਨਾਂ ਦੇਵਦੇਵਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਧੂਮਕੇਤੂ ਨੇ ਜਲ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਚੌਥੇ ਲੋਕਪਾਲ ਅਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸੋਮੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾ ਯਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਧਨੁਸ਼੍ਚੈਵੇषੁਧੀ ਚ ਤੇ। ਤਤ੍ਪ੍ਰਯਚ੍ਛੋਭਯਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਰਥਂ ਚ ਕਪਿਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਰਾਜਾ ਸੋਮ ਵਲੋਂ ਜੋ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੂਣੀਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਅਤੇ ਕਪਿਲ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਲਾ ਰਥ ਵੀ ਜਲਦੀ ਸਾਨੂੰ ਦੇ ਦਿਓ।
ਕਾਰ੍ਯਂ ਚ ਸੁਮਹਤ੍ਪਾਰ੍ਥੋ ਗਾਣ੍ਡੀਵੇਨ ਕਰਿष੍ਯਤਿ। ਚਕ੍ਰੇਣ ਵਾਸੁਦੇਵਸ਼੍ਚ ਤਨ੍ਮਮਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍
ਪਾਰਥ ਗਾਂਡੀਵ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ, ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਚੱਕਰ ਨਾਲ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ।
ਦਦਾਨੀਤ੍ਯੇਵ ਵਰੁਣਃ ਪਾਵਕਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ। ਤਦਦ੍ਭੁਤਂ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਯਸ਼ਃਕੀਰ੍ਤਿਵਿਵਰ੍ਧਨਮ੍
ਵਰੁਣ ਨੇ ਪਾਵਕ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਇਹ ਦੇਵਾਂਗਾ'—ਉਹ ਅਸਤਰ ਜੋ ਅਜੋਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਯਸ਼ ਤੇ ਮਾਣ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਰਨਾਧृष੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਮਾਥਿ ਚ। ਸਰ੍ਵਾਯੁਧਮਹਾਮਾਤ੍ਰਂ ਪਰਸੈਨ੍ਯਪ੍ਰਧਰ੍षਣਮ੍
ਉਹ ਅਸਤਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਕੋਈ ਵੀ ਹਥਿਆਰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦੇ, ਜੋ ਹਰ ਹਥਿਆਰ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਸਭ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਭੰਡਾਰ, ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਏਕਂ ਸ਼ਤਸਹਸ੍ਰੇਣ ਸਂਮਿਤਂ ਰਾष੍ਟ੍ਰਵਰ੍ਧਨਮ੍। ਚਿਤ੍ਰਮੁਚ੍ਚਾਵਚੈਰ੍ਵਰ੍ਣੈਃ ਸ਼ੋਭਿਤਂ ਸ਼੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਣਮਵ੍ਰਣਮ੍
ਇੱਕ ਐਸਾ ਧਨੁਸ਼ ਜੋ ਲੱਖਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ, ਰਾਜ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ, ਚਮਕਦਾਰ, ਚਿੱਟਾ ਤੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਦਾਗ ਦੇ।
ਦੇਵਦਾਨਵਗਨ੍ਧਰ੍ਵੈਃ ਪੂਜਿਤਂ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੀਃ ਸਮਾਃ। ਪ੍ਰਾਦਾਚ੍ਚੈਵ ਧਨੂਰਤ੍ਨਮਕ੍ਸ਼ਯ੍ਯੌ ਚ ਮਹੇषੁਧੀ
ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ ਤੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਅਨੇਕਾਂ ਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ ਸਨਮਾਨਤ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਵਧੀਆ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਦੋ ਅਖੂਤ ਤੂਣੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਰਥਂ ਚ ਦਿਵ੍ਯਾਸ਼੍ਵਯੁਜਂ ਕਪਿਪ੍ਰਵਰਕੇਤਨਮ੍। ਉਪੇਤਂ ਰਾਜਤੈਰਸ਼੍ਵੈਰ੍ਗਾਨ੍ਧਰ੍ਵੈਰ੍ਹੇਮਮਾਲਿਭਿਃ
ਇੱਕ ਰਥ ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸਮਾਨੀ ਘੋੜੇ ਜੋਤੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਵੱਡੇ ਵਾਨਰ ਦਾ ਝੰਡਾ ਲਹਿਰਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਚੰਦੀਲੇ ਘੋੜੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਪਾਣ੍ਡੁਰਾਭ੍ਰਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ੈਰ੍ਮਨੋਵਾਯੁਸਮੈਰ੍ਜਵੇ। ਸਰ੍ਵੋਪਕਰਣੈਰ੍ਯੁਕ੍ਤਮਜਯ੍ਯਂ ਦੇਵਦਾਨਵੈਃ
ਉਹ ਘੋੜੇ ਜਿਹੜੇ ਚਿੱਟੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਸਫੈਦ ਤੇ ਮਨ ਜਾਂ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਸਨ, ਹਰ ਇਕ ਸਾਜ-ਸਾਮਾਨ ਨਾਲ ਲੈਸ, ਦੇਵਤੇ ਜਾਂ ਦਾਨਵ ਵੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸਨ।
ਭਾਵੁਮਨ੍ਤਂ ਮਹਾਘੋषਂ ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਮਨੋਰਮਮ੍। ਸਸਰ੍ਜ ਯਂ ਸੁਤਪਸਾ ਭੌਮਨੋ ਭੁਵਨਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਹ ਰਥ ਜੋ ਬੜੀ ਧੁਨ ਨਾਲ ਗੂੰਜਦਾ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸੁੰਦਰ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਭੂਮਨ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਸੀ।
ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਰਨਿਰ੍ਦੇਸ਼੍ਯਂ ਯਸ੍ਯ ਰੂਪਂ ਰਵੇਰਿਵ। ਯਂ ਸ੍ਮ ਸੋਮਃ ਸਮਾਰੁਹ੍ਯ ਦਾਨਵਾਨਜਯਤ੍ਪ੍ਰਭੁਃ
ਉਸ ਰਥ ਦਾ ਰੂਪ ਅਜਿਹਾ ਸੀ ਜੋ ਵਰਣਨ ਤੋਂ ਪਰੇ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ। ਇਹੀ ਉਹ ਰਥ ਸੀ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸੋਮ ਨੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਸੀ।
ਨਵਮੇਘਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ਂ ਜ੍ਲਲਨ੍ਤਮਿਵ ਚ ਸ਼੍ਰਿਯਾ। ਆਸ਼੍ਰਿਤੌ ਤਂ ਰਥਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਸ਼ਕ੍ਰਾਯੁਧਸਮਾਵੁਭੌ
ਉਹ ਰਥ ਨਵੇਂ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ ਦੋਵੇਂ ਵੀਰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹੇ।
ਤਾਪਨੀਯਾ ਸੁਰੁਚਿਰਾ ਧ੍ਵਜਯष੍ਟਿਰਨੁਤ੍ਤਮਾ। ਤਸ੍ਯਾਂ ਤੁ ਵਾਨਰੋ ਦਿਵ੍ਯਃ ਸਿਂਹਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲਕੇਤਨਃ
ਉਸ ਦਾ ਝੰਡਾ ਸੋਨੇ ਦਾ ਤੇ ਬੜੀ ਚਮਕ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਅਸਮਾਨੀ ਵਾਨਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸਿੰਘ ਤੇ ਚੀਤੇ ਵਾਲੇ ਸਨ।
ਹਨੂਮਾਨ੍ਨਾਮ ਤੇਜਸ੍ਵੀ ਕਾਮਰੂਪੀ ਮਹਾਬਲਃ।' ਦਿਧਕ੍ਸ਼ਨ੍ਨਿਵ ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਮ ਸਂਸ੍ਥਿਤੋ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨ੍ਯਸ਼ੋਭਤ। ਧ੍ਵਜੇ ਭੂਤਾਨਿ ਤਤ੍ਰਾਸਨ੍ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਮਹਾਨ੍ਤਿ ਚ
ਉਹ ਵਾਨਰ ਹਨੂਮਾਨ ਸੀ, ਜੋ ਬੜੀ ਜੋਤ ਵਾਲਾ, ਰੂਪ ਬਦਲਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮਹਾਂ ਬਲਵਾਨ ਸੀ। ਉਹ ਉੱਪਰ ਖੜਾ ਅਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਸਾੜ ਦੇਵੇ, ਤੇ ਝੰਡੇ ਉੱਤੇ ਕਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਜੀਵ ਵੀ ਬਣੇ ਹੋਏ ਸਨ।