ਬਹੁਸ਼ੀਰ੍षਾਸ੍ਤਤੋ ਨਾਗਾਃ ਸ਼ਿਰੋਭਿਰ੍ਜਲਸਨ੍ਤਤਿਮ੍। ਮੁਮੁਚੁਃ ਪਾਵਕਾਭ੍ਯਾਸ਼ੇ ਸਤ੍ਵਰਾਃ ਕ੍ਰੋਧਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾਃ
ਫਿਰ ਬਹੁਤ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਨਾਗ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਿਰਾਂ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਦੀ ਧਾਰਾਂ ਅੱਗ ਕੋਲ ਛੱਡਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਤਥੈਵਾਨ੍ਯਾਨਿ ਸਤ੍ਵਾਨਿ ਨਾਨਾਪ੍ਰਹਰਣੋਦ੍ਯਮੈਃ। ਵਿਲਯਂ ਪਾਵਕਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਨਯਨ੍ਭਰਤਰ੍षਭ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਰ ਜੀਵ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਜਲਦੀ ਅੱਗ ਨੂੰ ਥੰਮਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ।
ਅਨੇਨ ਤੁ ਪ੍ਰਕਾਰੇਣ ਭੂਯੋਭੂਯਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਨ੍। ਸਪ੍ਤਕृਤ੍ਵਃ ਪ੍ਰਸ਼ਮਿਤਃ ਖਾਣ੍ਡਵੇ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨਃ
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਭੜਕਦੀ ਰਹੀ, ਪਰ ਖਾਂਡਵ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਬੁਝਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।
ਸ ਤੁ ਨੈਰਾਸ਼੍ਯਮਾਪਨ੍ਨਃ ਸਦਾ ਗ੍ਲਾਨਿਸਮਨ੍ਵਿਤਃ। ਪਿਤਾਮਹਮੁਪਾਗਚ੍ਛਤ੍ਸਂਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨਃ
ਫਿਰ, ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਥੱਕਾਵਟ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਅੱਗ ਦਾ ਰਾਜਾ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਪਿਤਾਮਹ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਤਚ੍ਚ ਸਰ੍ਵਂ ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਸਂਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍। ਉਵਾਚ ਚੈਵਨਂ ਭਗਵਾਨ੍ਮੁਹੂਰ੍ਤਂ ਸ ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯ ਤੁ
ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਢੰਗ ਨਾਲ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਸੋਚ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਉਪਾਯਃ ਪਰਿਦृष੍ਟੋ ਮੇ ਯਥਾ ਤ੍ਵਂ ਧਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇऽਨਘ। ਕਾਲਂ ਚ ਕਂਚਿਤ੍ਕ੍ਸ਼ਮਤਾਂ ਤਤਸ੍ਤਦ੍ਧਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ ਭਵਾਨ੍
ਮੈਂ ਇਕ ਤਰੀਕਾ ਲੱਭ ਲਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੂੰ ਇਹ ਜੰਗਲ ਸਾੜ ਸਕੇਂਗਾ, ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ। ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਧੀਰਜ ਰੱਖ, ਫਿਰ ਤੂੰ ਇਹ ਸਾੜ ਦੇਵੇਂਗਾ।
ਭਵਿष੍ਯਤਃ ਸਹਾਯੌ ਤੇ ਨਰਨਾਰਾਯਣੌ ਤਦਾ। ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਤ੍ਵਂ ਸਹਿਤੋ ਦਾਵਂ ਧਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੇਰੇ ਦੋ ਸਾਥੀ ਹੋਣਗੇ—ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਹੇ ਅੱਗ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਇਹ ਜੰਗਲ ਸਾੜ ਦੇਵੇਂਗਾ।
ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਤਂ ਵਹ੍ਨਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ। ਸਂਭੂਤੌ ਤੌ ਵਿਦਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਨਰਨਾਰਾਯਣਾਵृषੀ
‘ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੋਵੇ’—ਅੱਗ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਸਨੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆ ਗਏ ਹਨ,
ਕਾਲਸ੍ਯ ਮਹਤੋ ਰਾਜਂਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਾਕ੍ਯਂ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵਃ। ਅਨੁਸ੍ਮृਤ੍ਯ ਜਗਾਮਾਥ ਪੁਨਰੇਵ ਪਿਤਾਮਹਮ੍
ਵੱਡੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਤੇ ਸਵੈ-ਉਪਜੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਅੱਗ ਦਾ ਰਾਜਾ ਮੁੜ ਪਿਤਾਮਹ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਅਬ੍ਰਵੀਚ੍ਚ ਤਦਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਯਥਾ ਤ੍ਵਂ ਧਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇऽਨਲ। ਖਾਣ੍ਡਵਂ ਦਾਵਮਦ੍ਯੈਵ ਮਿषਤੋऽਸ੍ਯ ਸ਼ਚੀਪਤੇਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, ‘ਹੁਣ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਸ਼ਚੀਪਤੀ, ਅੱਜ ਹੀ ਤੂੰ ਖਾਂਡਵ ਜੰਗਲ ਸਾੜ ਦੇਵੇਂਗਾ।’
ਨਰਨਾਰਾਯਣੌ ਯੌ ਤੌ ਪੂਰ੍ਵਦੇਵੌ ਵਿਭਾਵਸੋ। ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਮਾਨੁषੇ ਲੋਕੇ ਕਾਰ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਹਿ ਦਿਵੌਕਸਾਮ੍
ਉਹ ਦੋਵੇਂ—ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ—ਪੁਰਾਣੇ ਦੇਵਤੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਚੰਡ, ਹੁਣ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਕੰਮ ਲਈ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ ਹਨ।
ਅਰ੍ਜੁਨਂ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਚ ਯੌ ਤੌ ਲੋਕੋऽਭਿਮਨ੍ਯਤੇ। ਤਾਵੇਤੌ ਸਹਿਤਾਵੇਹਿ ਖਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯ ਸਮੀਪਤਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੁਨੀਆ ਅਰਜੁਨ ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲ ਕੇ ਖਾਂਡਵ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹਨ, ਇਹ ਜਾਣ ਲੈ।
ਤੌ ਤ੍ਵਂ ਯਾਚਸ੍ਵ ਸਾਹਾਯ੍ਯੇ ਦਾਹਾਰ੍ਥਂ ਖਾਣ੍ਡਵਸ੍ਯ ਚ। ਤਤੋ ਧਕ੍ਸ਼੍ਯਸਿ ਤਂ ਦਾਵਂ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਰਪਿ
ਤੂੰ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਖਾਂਡਵ ਸਾੜਨ ਲਈ ਮਦਦ ਮੰਗ। ਫਿਰ ਤੂੰ ਉਹ ਜੰਗਲ ਸਾੜ ਦੇਵੇਂਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਉਸਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ।
ਤੌ ਤੁ ਸਤ੍ਵਾਨਿ ਸਰ੍ਵਾਣਿ ਯਤ੍ਨਤੋ ਵਾਰਯਿष੍ਯਤਃ। ਦੇਵਰਾਜਂ ਚ ਸਹਿਤੌ ਤਤ੍ਰ ਮੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਵੀ ਰੋਕਣਗੇ; ਇਸ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਚਨਂ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਹਵ੍ਯਵਾਹਨਃ। ਕृष੍ਣਪਾਰ੍ਥਾਵੁਪਾਗਮ੍ਯ ਯਮਰ੍ਥਂ ਤ੍ਵਭ੍ਯਭਾषਤ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹਵਨ ਦੀਆਂ ਚੜ੍ਹਾਵਾਂ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਕੋਲ ਆਇਆ ਅਤੇ ਉਹ ਮਾਮਲਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ।
ਤਂ ਤੇ ਕਥਿਤਵਾਨਸ੍ਮਿ ਪੂਰ੍ਵਮੇਵ ਨृਪੋਤ੍ਤਮ। ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਨਂ ਤ੍ਵਗ੍ਨੇਰ੍ਬੀਭਤ੍ਸੁਰ੍ਜਾਤਵੇਦਸਮ੍
ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਚੁੱਕਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ। ਅੱਗ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਅੱਗ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਬ੍ਰਵੀਨ੍ਨृਪਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲ ਤਤ੍ਕਾਲਸਦृਸ਼ਂ ਵਚਃ। ਦਿਧਕ੍ਸ਼ੁਂ ਖਾਣ੍ਡਵਂ ਦਾਵਮਕਾਮਸ੍ਯ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋਃ
ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ ਨੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਹਾਲਾਤਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਖਾਂਡਵ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਸਾੜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਭਾਵੇਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਰਜ਼ੀ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ।
ਉਤ੍ਤਮਾਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਮੇ ਸਨ੍ਤਿ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿ ਚ ਬਹੂਨਿ ਚ। ਯੈਰਹਂ ਸ਼ਕ੍ਨੁਯਾਂ ਯੋਦ੍ਧੁਮਪਿ ਵਜ੍ਰਧਰਾਨ੍ਬਹੂਨ੍
ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਅਤੇ ਅਨੇਕਾਂ ਦਿਵ੍ਯ ਅਸਤਰ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮੈਂ ਕਈ ਵੱਜਰਧਾਰੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਵੀ ਲੜ ਸਕਦਾ ਹਾਂ।
ਧਨੁਰ੍ਮੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਭਗਵਨ੍ਬਾਹੁਵੀਰ੍ਯੇਣ ਸਂਮਿਤਮ੍। ਕੁਰ੍ਵਤਃ ਸਮਰੇ ਯਤ੍ਨਂ ਵੇਗਂ ਯਦ੍ਵਿषਹੇਨ੍ਮਮ
ਪਰ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਮੇਰੇ ਬਾਂਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਧਨੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੰਨਾ ਜ਼ੋਰ ਮੈਂ ਲਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਉਹਨਾ ਜ਼ੋਰ ਨੂੰ ਸਹਾਰ ਸਕਣ ਵਾਲਾ ਧਨੁਸ਼ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਰੈਸ਼੍ਚ ਮੇऽਰ੍ਥੋ ਬਹੁਭਿਰਕ੍ਸ਼ਯੈਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਮਸ੍ਯਤਃ। ਨ ਹਿ ਵੋਢੁਂ ਰਥਃ ਸ਼ਕ੍ਤਃ ਸ਼ਰਾਨ੍ਮਮ ਯਥੇਪ੍ਸਿਤਾਨ੍
ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਅਖੁੱਟ ਤੀਰ ਵੀ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਤੀਰ ਚਲਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਕੋਈ ਵੀ ਰਥ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਮੁਤਾਬਕ ਉਹ ਤੀਰ ਝੱਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।
ਅਸ਼੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਦਿਵ੍ਯਾਨਿਚ੍ਛੇਯਂ ਪਾਣ੍ਡੁਰਾਨ੍ਵਾਤਰਂਹਸਃ। ਰਥਂ ਚ ਮੇਘਨਿਰ੍ਘੋषਂ ਸੂਰ੍ਯਪ੍ਰਤਿਮਤੇਜਸਮ੍
ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ, ਚਿੱਟੇ ਅਤੇ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਘੋੜੇ ਮਿਲਣ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਐਸਾ ਰਥ ਮਿਲੇ ਜਿਸ ਦੀ ਗੂੰਜ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਸੂਰਜ ਵਰਗੀ ਹੋਵੇ।
ਤਥਾ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਵੀਰ੍ਯੇਣ ਨਾਯੁਧਂ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਸਮਮ੍। ਯੇਨ ਨਾਗਾਨ੍ਪਿਸ਼ਾਚਾਂਸ਼੍ਚ ਨਿਹਨ੍ਯਾਨ੍ਮਾਧਵੋ ਰਣੇ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਵਿਰਤਾ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅਸਤਰ ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਾਧਵ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਨਾਗਾਂ ਅਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕੇ।
ਉਪਾਯਂ ਕਰ੍ਮਸਿਦ੍ਧੌ ਚ ਭਘਵਨ੍ਵਕ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਨਿਵਾਰਯੇਯਂ ਯੇਨੇਨ੍ਦ੍ਰਂ ਵਰ੍षਮਾਣਂ ਮਹਾਵਨੇ
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਤੁਸੀਂ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਦਾ ਕੋਈ ਢੰਗ ਦੱਸੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਮੀਂਹ ਵਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਰੋਕ ਸਕਾਂ।
ਪੌਰੁषੇਣ ਤੁ ਯਤ੍ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਤ੍ਕਰ੍ਤਾऽਹਂ ਸ੍ਮ ਪਾਵਕ। ਕਰਣਾਨਿ ਸਮਰ੍ਥਾਨਿ ਭਗਵਨ੍ਦਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਜੋ ਕੁਝ ਮਨੁੱਖੀ ਯਤਨ ਨਾਲ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੈਂ ਕਰ ਲਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਪਾਵਕ। ਪਰ, ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰੀ ਸਾਜੋ-ਸਾਮਾਨ ਦੇ ਦਿਓ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਃ ਸ ਭਗਵਾਨ੍ਧੂਮਕੇਤੁਰ੍ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ। ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਵਰੁਣਂ ਲੋਕਪਾਲਂ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ਯਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਧੂਮਕੇਤੂ ਨਾਮਕ ਭਗਵਾਨ ਅੱਗ ਨੇ, ਵੱਡੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਵਰੁਣ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਆਦਿਤ੍ਯਮੁਦਕੇ ਦੇਵਂ ਨਿਵਸਨ੍ਤਂ ਜਲੇਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਸ ਚ ਤਚ੍ਚਿਨ੍ਤਿਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦਰ੍ਸ਼ਯਾਮਾਸ ਪਾਵਕਮ੍
ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਆਦਿਤਿਆ ਦੇਵਤਾ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਜਲ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਨ। ਉਹ ਜਲ ਦੇਵਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਸੋਚ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਪਾਵਕ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਮਬ੍ਰਵੀਦ੍ਭਮਕੇਤੁਃ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਜਲੇਸ਼੍ਵਰਮ੍। ਚਤੁਰ੍ਥਂ ਲੋਕਪਾਲਾਨਾਂ ਦੇਵਦੇਵਂ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਧੂਮਕੇਤੂ ਨੇ ਜਲ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਚੌਥੇ ਲੋਕਪਾਲ ਅਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਸੋਮੇਨ ਰਾਜ੍ਞਾ ਯਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਧਨੁਸ਼੍ਚੈਵੇषੁਧੀ ਚ ਤੇ। ਤਤ੍ਪ੍ਰਯਚ੍ਛੋਭਯਂ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਰਥਂ ਚ ਕਪਿਲਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
ਰਾਜਾ ਸੋਮ ਵਲੋਂ ਜੋ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤੂਣੀਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਿਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਅਤੇ ਕਪਿਲ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਲਾ ਰਥ ਵੀ ਜਲਦੀ ਸਾਨੂੰ ਦੇ ਦਿਓ।
ਕਾਰ੍ਯਂ ਚ ਸੁਮਹਤ੍ਪਾਰ੍ਥੋ ਗਾਣ੍ਡੀਵੇਨ ਕਰਿष੍ਯਤਿ। ਚਕ੍ਰੇਣ ਵਾਸੁਦੇਵਸ਼੍ਚ ਤਨ੍ਮਮਾਦ੍ਯ ਪ੍ਰਦੀਯਤਾਮ੍
ਪਾਰਥ ਗਾਂਡੀਵ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ, ਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਚੱਕਰ ਨਾਲ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ।
ਦਦਾਨੀਤ੍ਯੇਵ ਵਰੁਣਃ ਪਾਵਕਂ ਪ੍ਰਤ੍ਯਭਾषਤ। ਤਦਦ੍ਭੁਤਂ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਯਸ਼ਃਕੀਰ੍ਤਿਵਿਵਰ੍ਧਨਮ੍
ਵਰੁਣ ਨੇ ਪਾਵਕ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਇਹ ਦੇਵਾਂਗਾ'—ਉਹ ਅਸਤਰ ਜੋ ਅਜੋਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਯਸ਼ ਤੇ ਮਾਣ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ।